Skip to main content

அஷ்டாவக்கிரர் அஷ்டாவக்கிரி

ஷங்கர்ராமசுப்ரமணியன்



ஹென்றி கார்ட்டியே ப்ரஸ்ஸனின்

கருப்பு வெள்ளை புகைப்படத்தில் தான்

ரமணரை அவன் முதல்முறை பார்த்தான்

பெண்கள் போல மார்பிலிருந்து தொடை வரை

வெள்ளை முண்டு அணிந்திருந்தார்

அவர் வளர்த்த பசு லக்ஷ்மி

அவரது கால்களுக்கிடையே

தலை நீட்டிக் கொண்டிருந்தது

ரமணர் அவனுக்கு ஒன்றைச் சொன்னார்

அவன் கேட்கவேயில்லை

முதல் புகைப்படம் வழியாக

அவன் தனது இருபதுகளில்

அடைந்த உணர்வு சற்று அசூயை

இரைஞ்சும் அவர் கண்களைப் பார்ப்பதைத் தவிர்த்தது

இப்போதும் ஞாபகத்திலிருக்கிறது

இருபது ஆண்டுகள் ஓடிவிட்டன

ரமணரை அவன் படிக்கத் தொடங்கினான்

ரமணரின் படங்களையும்

பார்த்தான்

அறுக்கும் அவரது கண்களைப் பார்க்க

ஆசையாக இருக்கிறது அவனுக்கு

அவரது சொற்கள் அவனது மனச்சல்லடையைத் தாண்டி

கேட்கத் தொடங்கியிருக்கின்றன

சொற்கள் சொற்கள் சொற்கள்

சந்தேகம் எழத் தொடங்கியுள்ளது

சமீபத்தில் பார்த்த வீடியோ ஒன்றில்

ரமணர் பின்புறம் காட்டி

கையில் கோலுடன்

அருணாசல மலையில் நடந்து போனார்

ஓரிடத்தில் நின்று

அவனுக்கு முகம் காட்டித் திரும்பி


நான் தான் உனது அஷ்டாவக்கிரர் ன்றார்

அவனுக்குப் புரிந்தது  

அதற்குப் பிறகு

அவன் வீட்டுக்கு வந்த

ரயில் நிலையத்தில் பார்த்த

இரண்டு காகங்கள்

தன்னை எண்கோணலான அஷ்டாவக்கிரர்களாகக் காட்டின

ஒரு நாய்

நானும் அஷ்டாவக்கிரன் என்று சொல்லி

நொண்டியபடி கடந்து போனது

ஒரு மழைநாளில் முக்காடிட்டு
தெருவில் விரைந்த
கிழவி 
அஷ்டாவக்கிரியாக 
தோற்றம் காட்டி மறைந்தாள் 

இருபதுகளில் ஏற்பட்ட அசூயையின் காரணம்

அவனுக்குத் தெரியும்

அது இப்போது முக்கியமும் அல்ல.

Comments

Popular posts from this blog

ஆனந்தா ஆற்றில் இறங்காதே

ஒரு நாள் புத்தர் தனது சீடன் ஆனந்தாவுடன் வனத்தைக் கடந்துகொண்டிருந்தார். அது கடுமையான கோடைக்காலம் என்பதால் புத்தருக்குத் தாகமாக இருந்தது. அவர், ஆனந்தனிடம், “கொஞ்சம் திரும்பிப் போனால், மூன்று நான்கு மைல் தூரத்தில் நாம் கடந்த ஒரு சிறு நீரோடை வரும். அதில் இந்தப் பிச்சைப் பாத்திரத்தில் நீர் மொண்டு வா. நான் மிகுந்த தாகம் மற்றும் சோர்வை உணர்கிறேன்” என்றார். ஆனந்தா வந்த வழியிலேயே திரும்பிச் சென்றான். ஆனால் அவன் அந்தச் சிறு நீரோடையை அடையும்போது, அவனுக்கு முன்னால் சென்ற சில மாட்டு வண்டிகள் நீரோடைக்குள் இறங்கித் தாண்டிச் சென்றதால், அந்த நீரோடை முழுவதும் கலங்கிச் சேறாகிவிட்டது. நீரினடியில் கிடந்த இலைகளும் மேலே வந்துவிட்டன. புத்தனின் சீடன் ஆனந்தா, நீரோடையின் நிலையைப் பார்த்துவிட்டு, இந்தத் தண்ணீரைக் குடிக்கவே முடியாது என்று நினைத்து, வெறும் கையுடன் திரும்பிவிட்டான். “நீங்கள் கொஞ்சநேரம் காத்திருக்க வேண்டும். கொஞ்சம் பொறுங்கள். அடுத்த இரண்டு மூன்று மைல்களில் ஒரு பெரிய நதி ஒன்று இருக்கிறது. அங்கே போய்த் தண்ணீர் கொண்டு வருகிறேன்’ என்று புத்தரிடம் கூறினான். ஆனால் புத்தரோ, மறுபடியும் சிறு நீரோடைக்குச் ச…

குரங்குகள் சொல்லும் நீதிக்கதை

ஷங்கர்ராமசுப்ரமணியன் 
அம்மா புகட்டிய காலத்திலிருந்து எனக்கு நீதிக்கதைகள் இன்றுவரை தேவையாகவே இருக்கின்றன. எளிய நீதிக்கதைகள் முதல் சிக்கலான நீதிக்கதைகள் வரைத் தேடித்தேடி அவை சொல்லும் நெறிமுறைகள் வழியாக, எனது அன்றாடத்துக்குள்ளும், என்னைச் சுற்றி நடக்கும் துயரமும் ரணமும் சிறு இளைப்பாறுதல்களும் கூடிய நிகழ்ச்சிகள், அபத்தங்கள், புதிர்களுக்குள்ளும் ஒரு ஒழுங்கை நான் கற்பிக்கவோ புனரமைக்கவோ செய்கிறேன்.
என்னைச் சுற்றி நடக்கும் ஒரு நிகழ்வுக்கு கால, வெளிப் பரப்பளவில் மிக அருகிலிருக்கும், கைக்குத் தென்படும் காரண காரியங்களைத் தேடாமல், என் வாழ்வுக்கு அப்பாலும் முன்பும் காரணம் இருக்கலாம்; மனிதத்துவத்துக்கு அப்பாற்பட்ட காரணமும் இருக்கலாம்; அதனால் சஞ்சலமில்லாமல் புகார்கள் இல்லாமல் அமைதியாக இரு என்பதை என் தலையில் குட்டிக் குட்டி உணர்த்தும் நீதிக்கதைகள் அடிக்கடி தேவையெனக்கு.
கட்டற்ற நுகர்வு ஒன்றே வாழ்வென்றாகிவிட்ட இக்காலகட்டத்தில் அடங்கவேயடங்காத புலன்கள் வழிநடத்தும், குறுக்கும்நெடுக்குமான சபலத்தின் பாதைகளில் திரியும் நவீன மனிதனுக்கு, மேலதிகமாக தற்காலத்தின் பாடுகளையும் அகப்படுத்தியிருக்கும் நீதிக்கதைகள் தேவை.ஊ…

சிரிக்கத் தொடங்கும் யாளிகள்

ஷங்கர்ராமசுப்ரமணியன்

முன்னம் பழைமையிலிருந்தும்மீண்டும் நம்மை, நமது வாழ்வைப் பரிசீலிக்க ஆரம்பிக்கலாம். பழையதென்றும் மரபென்றும் தளையென்றும் மெய்யியலென்றும் மதமென்றும் சடங்கென்றும் நாம் ஒதுக்கியதில் இன்றை, இப்பொழுதை உயிர்ப்பிக்கும் வஸ்துகள் ஏதாவது மிஞ்சியுள்ளதா? இன்றைக்கான குணமூட்டியோ, எதிர்காலத்திற்கான தீர்வோ இருக்கிறதா என்றும் பார்க்கலாம்.
‘காலடியில் ஆகாயம்’தொகுதியில் ஆனந்தின் சிறந்த கவிதைகளில் ஒன்றான ‘எல்லாமும் எப்போதும்’கவிதையில் கவிதைசொல்லி மண்ணுக்குள் போகிறான். மண்ணுக்குப் போனபின்பு உளிச்சத்தம் கேட்க மேலும் அடியில் செல்கிறான். அவனது பாட்டன் ஒரு சிலையை முடிக்கும் தருவாயில் இருக்கிறார். அது அவனது சிலையாக இருக்கிறது. மேலும் கீழே செல்கிறான் கவிதைசொல்லி, அங்கே சிற்பியாக கொள்ளுப்ப்பாட்டன் அமர்ந்திருக்கிறார். அங்கே பாதி செதுக்கப்பட்ட அவனது சிலை இருக்கிறது. மேலும் இறங்க இறங்க கடைசியில் கவிதை சொல்லியே சிலை செய்துகொண்டிருப்பதைப் பார்க்கிறான். அந்த நான், செய்து கொண்டிருந்தது கவிதை சொல்லியின் மகனுடைய சிலை.
ஆனந்த் உருவாக்கியிருக்கும் இளவரசி கவிதைகள் நம் மண்ணுக்குள் புதையுண்டு போனவற்றைத் தேடிப் போவ…