Friday, 17 February 2017

பிரம்மத்தின் சத்தம்


 ஷங்கர்ராமசுப்ரமணியன்



ஒரு வெதுவெதுப்பான உலர்ந்த
பீங்கான் கோப்பையாக
உணவுத்தட்டாக
மேஜையில் இருக்கிறேன்
அன்னம் பரிபாலிக்கப்படும்
கறியும் குழம்பும் ஊற்றப்படும்.
இந்தப் பின்மதியத்தில்
உழைத்துக் களைத்து
பசியோடு
உணவகத்தின் ஓர் ஓர நாற்காலியில் அமர்ந்து
அவன் உண்டு சவைக்கும் சத்தம்
இவ்வுலகின் ஆதிதாளம்.
பிரம்மமும் அவனும்
பரஸ்பரம் முயங்கும்
பரஸ்பரம் உண்டு விண்ணும்
ஒலியோடு
என்னையும் இணைத்துக் கொண்ட
அந்தப் பீங்கான் பாத்திரங்கள் தாம் நான்.

Sunday, 12 February 2017

(நகுலன்) இல்லாமல் இருப்பதன் இனிமை


 ஷங்கர்ராமசுப்ரமணியன்


அனைத்தும் மாறிக் கொண்டேயிருக்கின்றன; ஒரு பொருள் இன்னொரு பொருளாகிறது; ஒரு உயிர் இன்னொரு உயிராக மயங்குகிறது; உயிர் உயிரற்றது என்று சொல்லப்படும் எல்லைகள் குழம்புகின்றன; பொழுதுகளும் பருவங்களும் மயங்குகின்றன; உரையாடலின்போது தனித்தனிச் சுயங்கள் கரைகின்றன. தமிழின் முன்னோடிக் கவிஞர்களில் ஒருவரான நகுலன் இந்த உருமாற்றங்களையும் மயக்கத்தையும் ஒரு ‘சொரூப’ நிலையாகத் தன் கவிதைகளிலும் உரைநடையிலும் தொடர்ந்து உருவாக்கியிருக்கிறார்.
இயற்கையும் மனிதனும் வேறு வேறு என்று நவீன மனிதன் பாவிக்கிறான். ‘சுயம்’ என்றும் ‘தான்’ என்றும் தனித்து அவன் கொள்ளும் லட்சியங்களும் கனவுகளும் கனத்துச் சலிக்கின்றன. இதைத் தன் படைப்புகளில் தொடர்ந்து தெரியப்படுத்தியவர் நகுலன். தந்தை, அதிகாரி, கணவன், வியாபாரி, நிர்வாகி, ஆட்சியாளன் என லௌகீக வாழ்வில் தான் வகிக்கும் பாத்திரங்களையே திடமான சுயங்களாக வரித்துக்கொள்ளும் மனிதன், அவற்றாலேயே விழுங்கப்படுகிறான். இதை மனித உயிரின் தோல்வியாகப் பார்க்கிறார் நகுலன். இருக்கிறோம் என்று நினைத்துக்கொண்டிருக்கும்போது எல்லாம் நகர்ந்துகொண்டு இருக்கின்றன. முந்தைய உருவை இல்லாமலாக்கிக்கொண்டு போய்க்கொண்டிருக் கின்றன. இப்பின்னணியில், நிகழ்கணத்தின் மீதான விழிப்பையும் முழு பிரக்ஞை நிலையையும் மொழியில் நிகழ்த்தியவர்களில் ஒருவர் நகுலன்.

இருப்பதற்கென்றுதான்
வருகிறோம்
இல்லாமல்
போகிறோம்.

நகுலனின் ‘கோட்ஸ்டாண்ட் கவிதைகள்’ தொகுதியில் இடம்பெற்ற இக்கவிதையைப் பெரும்பாலான வாசகர்கள் நிலையாமையின் துக்கமாகவே வாசித் திருக்கிறார்கள். சில மரணங்களுக்கு உதாரண மாகவும் இந்தக் கவிதை காட்டப்பட்டுள்ளது.

இருப்பு மாறிக்கொண்டே இருப்பதை, ‘தான்’ என்ற ஒன்று தொடர்ந்து கரைந்து இல்லாமல் போய் உருமாறுவதைச் சொல்லும் அனுபவமாக இக்கவிதையைக் காணும்போது அது இனிமையானதொரு உணர்வைத் தருகிறது.

ஹெர்மன் ஹெஸ்ஸேயின் சித்தார்த்தன் நாவலில் சித்தார்த்தன் தன் நண்பன் கோவிந்தனிடம் சொல்லும் வாசகம் இது: இது ஒரு கல். ஏதோ ஒரு கால அளவில் இது ஒரு வேளை மண்ணாகலாம். பின், அம்மண்ணிலிருந்து அது ஒரு தாவரமாகி, விலங்கு அல்லது மனிதன் ஆகும்.


அறிவியல் எழுத்தாளர் பில் பிரைசன், தனது ‘அனைத்தையும் குறித்த சுருக்கமான வரலாறு’ (தமிழில்: ப்ரவாஹன்) நூலில், “உங்களின் பகுதியாக இருக்கிற ஒவ்வொரு அணுவும் ஏறத்தாழ நிச்சயமாகப் பல விண்மீன்களைக் கடந்து வந்துள்ளன; மேலும் அவை, நீங்களாக ஆவதற்கு முன்னர் பத்து இலட்சக்கணக்கான உயிரிகளின் பகுதியாக இருந்துள்ளன… நாம் இறந்ததும் அவை தீவிரமான மறுசுழற்சிக்கு உள்ளாகின்றன. நம்முடைய அணுக்களில் கணிசமான எண்ணிக்கை ஒரு நேரத்தில் அநேகமாக ஷேக்ஸ்பியருக்கு உரியதாயிருந்தன” என்கிறார்.


புல்லாகிப் பூடாகிப் புழுவாகி மரமாகி மாறிக் கொண்டிருப்பதெல்லாம் தற்கணத்தில் குவிகின்றன. நிகழ்ச்சிப் பெருக்கின் வேகத்தில் திடநிலை உருகித் திரவமாக மயக்கம்கொள்வதை அனுபவமாக்கும் நகுலனின் கவிதைகளில் ஒன்று ‘ஸ்டேஷன்’.

ஸ்டேஷன்
ரயிலை விட்டிறங்கியதும்
ஸ்டேஷனில் யாருமில்லை.
அப்பொழுதுதான்
அவன் கவனித்தான்
ரயிலிலும் யாருமில்லை
என்பதை;
ஸ்டேஷன் இருந்தது,
என்பதை
“அது ஸ்டேஷன் இல்லை”
என்று நம்புவதிலிருந்து
அவனால் அவனை விடுவித்துக் கொள்ள
முடியவில்லை.

ரயில் வரும்போது அது ஸ்டேஷன். ரயில் வராதபோது ரயிலிலும் யாரும் இல்லாதபோது அது என்னவாக இருக்கிறது.

நகுலனின் இந்த ‘ஸ்டேஷன்’ கவிதை, மொழி வெளிப்பாட்டில் மிகவும் எளிய கவிதைதான். ஆனால், எத்தனை முறை படித்தாலும் தெளிந்த குழப்ப விசித்திர உணர்வு மூட்டத்தை ஏற்படுத்தும் கவிதை இது. அந்தி மயங்கும்போது ஏற்படும் உணர்வைப் போன்றது அது.
இல்லாமல் இருப்பதன் இனிமை, இருந்து பார்த்தவர்கள் மட்டுமே உணரக்கூடியது.

புகைப்படம்: ஆர்.ஆர்.ஸ்ரீனிவாசன்
(தி இந்து)

Wednesday, 8 February 2017

(ராம் கோபால் வர்மா) சைக்கோவுக்கு 50 வயது





 தமிழில்: ஷங்கர்ராமசுப்ரமணியன்



1960 க்கு முன்பு ஆல்பிரட் ஹிட்ச்காக்கின் சைக்கோ வெளிவரும்வரை யாரும் குளியலறை ஷவரில் குளிப்பதற்கு அச்சப்பட்டிருக்கவே மாட்டார்கள். அன்றாட குளியல் சடங்கை, கொலைக்கான, சரியான பின்னணியாக சைக்கோ திரைப்படம் மாற்றியது. அந்த திரைப்படம் வெளியாகி ஐம்பது வருடங்கள் ஆகிவிட்டாலும், அதே பாணியிலான எண்ணற்ற திரைப்படங்களை நாம் பார்த்துவிட்டாலும் ஒவ்வொரு சினிமா ரசிகனின் பிரக்ஞையிலும் சைக்கோவின் தாக்கம் இன்னும் மறையாமல் இருக்கிறது.

சைக்கோ திரைப்படம் பற்றிய எனது முதல் நினைவு இதுதான். வீட்டிலும் பள்ளியிலும் நான் செல்லும் அனைத்து இடங்களிலும் சைக்கோ பற்றியே பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். அவர்கள் அத்திரைப்படம் பார்த்த கிளர்ச்சியுடன், யாருக்காவது தனியாகப் பார்ப்பதற்கு துணிச்சல் உண்டா என்று ஒருவருக்கொருவர் சவால் விட்டுக்கொண்டிருந்தனர்.

 சைக்கோ வெளிவந்து 22 வருடங்களுக்குப் பிறகு சைக்கோவின் இரண்டாம் பாகத்திற்கான சுவரொட்டியைப் பார்த்தேன். அந்த சுவரோட்டியில் சைக்கோவில் வரும் வீடு ஒளிநிழலில் இருக்குமாறு  அழகாக வடிவமைக்கப்பட்டிருந்தது. தலைப்பின் கீழ் துணைத்தலைப்பாக, "22 வருடங்களுக்குப் பிறகு நார்மன் பேட்ஸ் தனது வீட்டுக்குத் திரும்ப வருகிறார்" என்று எழுதப்பட்டிருந்தது.  22 வருடங்களுக்குப் பிறகும் ஆராதிக்கப்படும் நிலையில் இருந்த சைக்கோவின் புத்திசாலித்தனத்தை அப்போது எண்ணி வியந்தேன். சைக்கோவில் வரும் அந்த வீட்டையும்  உடைமையாளரான அந்த ஆசாமி நார்மன் பேட்சையும் அனைவரும் நினைவில் வைத்திருந்தனர். அதற்குப்பின்னர் 25 வருடங்களுக்குப் பிறகும் இன்னமும் எல்லாரும் அத்திரைப்படைத்தைப் பற்றி நாம் பேசிக்கொண்டிருக்கிறோம்.

இன்று சைக்கோ திரைப்படத்தை பார்ப்பவர்கள் அத்திரைப்படத்தின் தொழில்நுட்ப மாயத்தையும் கதைசொல்லும் மேதமையையும், குறைவாக மதிப்பிடுவது மிகவும் எளிதானது. ஏனெனில் சைக்கோ திரைப்படத்திலிருந்து ஏகப்பட்ட காட்சிகள் உட்பட ஆயிரக்கணக்கான தடவை பின்பு வந்த படங்களில் பயன்படுத்தப்பட்டு கேலிக்கூத்தாக்கப்பட்டுவிட்டது. இப்பின்னணியில் மூலப்படமான சைக்கோவைப் பார்க்கும்போது அதுவும் கேலிக்கூத்தாக ஒருவருக்கு தோன்றலாம்.
சைக்கோ தயாரிக்கப்பட்டபோது, கடைசி நிமிடம் வரை மறுபடப்பிடிப்பு உட்பட எண்ணற்ற பிரச்னைகளை சந்தித்தது. தணிக்கையிலும் அதற்கு பயங்கரமான சிக்கல்கள் வந்தன. சில விமர்சகர்களால் முழுமையாக புறக்கணிக்கவும் பட்டது. ஆனால் ஐம்பது வருடங்களுக்குப் பிறகு எல்லா காலத்துக்குமான தொடர் கொலை (சீரியல் கில்லர்) திரைப்படமாக சைக்கோ மிகஉயரிய இடத்தைப் பிடித்துள்ளது.



இத்திரைப்படம் ஜேனட் லே மற்றும் சாம் லூமிசுக்குமான  நெருக்கக் காட்சியுடன் விறுவிறுப்பாகத் தொடங்குகிறது. பிறகு ஜேனட் தனியாக வீற்றிருக்கும் பேட்ஸ் சாலை விடுதிக்கு வருகிறாள். அங்கே ஒற்றையாக இருக்கும் விடுதியின் உரிமையாளர் நார்மன் பேட்சை சந்திக்கிறாள். நார்மனின் தாயை சில்ஹவுட்டில் சிறிதுநேரம் பார்க்கிறோம். அதன்பிறகு ரத்தம் தெறிக்கும் கொடூர ஷவர் காட்சி. காதலில் ஏற்படும் விரக்தியின் பின்னணியில் ஒரு எளிய சினிமாவாக சைக்கோ தொடங்கி மனநிலை பாதிக்கப்பட்ட கொலையாளியின் கதையாக திருப்பம் கொள்கிறது.



படம் தொடங்கி 45 நிமிடங்களிலேயே முக்கிய கதாபாத்தித்தை ஹிட்ச்காக் கொன்று விடுகிறார். அக்கதாபாத்திரமாக நடித்திருந்த ஜேனெட் லீ அப்போது மிகவும் வெற்றிகரமான நடிகையாக இருந்தார். பார்வையாளர்களுக்கு மிகவும் பரிச்சயமான படத்தின் முடிவுவரை வரவேண்டும் என்று விரும்பக்கூடிய கதாபாத்திரத்தை கைவிட்டு கதையை நகர்த்துவது அதுவரை வெகுஜன சினிமாவில் நடைபெற்றிராதது ஆகும். அதேபோல ஹிட்ச்காக், தனது கதையை பின்னியிருந்த விதமும், அந்த மர்ம விடுதியின் உடைமையாளர் நார்மன் பேட்ஸ் மற்றும் அவரது அம்மாவுக்குமான விளக்க இயலாத உறவும் முன்உதாரணம் இல்லாதது. சினிமாவுக்கு என்று விதிகள் ஏதும் இல்லை என்பதைத்தான் இத்திரைப்படம் மீண்டும் நிரூபித்தது. திகில் திரைப்படங்களுக்கு அத்திரைப்படம் ஒரு செயல்திட்டத்தையே எழுதிவிட்டது. பிரச்னை ஒன்றில் சிக்கிக்கொண்ட அழகியபெண், விநோதமான சூழ்நிலையில் கொல்லப்படுகிறாள் என்ற ஆரம்பமற்று இதுவரை ஒரு திகில்படம் கூட எடுக்கப்படவில்லை. 



ஹிட்ச்காக்,வன்முறையை சைக்கோவில் கையாண்ட விதத்தில் ஒரு தனித்துவமான புரட்சியை செய்திருந்தார். இத்தனை முழுமையான ஆற்றலுடன் கொலை மூர்க்கமும், கத்திவீச்சும் செல்லுலாய்டில் இதுவரை காட்டப்பட்டதே இல்லை. அதுவும் அக்காலச் சூழலில் அப்படியான காட்சியை எடுப்பது மிகப்பெரிய அத்துமீறலும் கூட. ஹிட்ச்காக், தனது ஒவ்வொரு தந்திரத்தையும் பெர்னாட் ஹெர்மனின் திகிலான இசையுடன் சேர்த்து வாழ்க்கையின் கர்ணகொடூர கம்பீரத்தை தன் சினிமாமூலம் எழுதி பார்வையாளர்களை கொண்டாட வைத்தார்.  

படம் ஆரம்பித்தபிறகு படம்பார்க்க வருபவர்களை அனுமதிக்கக்கூடாது என்ற ஹிட்ச்காக்கின் நிபந்தனையால் உலகம் முழுவதும் வரிசைவரிசையாக கூட்டம் தியேட்டருக்கு வரத்தொடங்கியது.  அமெரிக்கா மட்டுமின்றி உலகம் முழுவதும் சைக்கோ திரைப்படம் அதற்கு முன்புள்ள வசூல் சாதனைகளை முறியடித்தது. நான்கு ஆஸ்கர் விருதுகளை வென்றது. தற்போது இத்திரைப்படம் விமர்சகர்கள், சினிமா கோட்பாட்டாளர்கள், ரசிகர்கள் என அனைவராலும் அங்கீகரிக்கப்பட்டு விட்டது.
இத்திரைப்படம் குறித்து பேசும்போது ஹிட்ச்காக் தனக்கேயுரிய பாணியில் பணிவுடன் தனக்கேயுரிய பாணியில் பேசுகிறார். 

இத்திரைப்படத்தை அறிவார்த்தமாய் அணுகி எழுதிக்குவிக்கப்பட்ட எண்ணற்ற புத்தகங்கள் அவருக்கு பொருட்டே இல்லை.

" சைக்கோ திரைப்படம் என்னளவில் ஒரு பொழுதுபோக்குத் திரைப்படமாகவே உருவாக்கப்பட்டது என்பதை நினைவு கொள்ள வேண்டும். என்னைப் பொறுத்தவரை அத்திரைப்படம் ஒரு கண்ணாம்பூச்சி விளையாட்டின் உணர்வை ஏற்படுத்த வேண்டும் என்று எண்ணினேன். பொருட்காட்சியில் உள்ள பேய்வீட்டுக்கு பார்வையாளர்களை அழைத்துச்செல்வதைப் போன்ற செயல்முறையில்தான் அப்படத்தை உருவாக்கினேன்"

அந்த புகழ்பெற்ற ஷவர் காட்சியில் அந்தோணி பெர்கின்ஸ் ,மரியானை கத்தியால் மாறிக் மாறி குத்துகிறார். அக்காட்சி பல்வேறு கோணங்களிலிருந்து எடுக்கப்பட்டு  ஒருங்கிணைக்கப்படுகிறது. அக்காலகட்டத்தில் அது மிகவும் வன்முறையான காட்சி. அக்காட்சியின் கொடூரம் ஒவ்வொரு பார்வையாளனையும் தாக்கி நார்மன் பேட்ஸ் கதாபாத்திரத்தின் சிதைந்த மனக்கோலத்தை வலுவுடன் உணர்த்தியது.
ஆனால் இக்காட்சிக்கு மாறாக, படத்தில் நடைபெறும் இரண்டாம் கொலைதான் எனக்கு சில்லிடும் அனுபவத்தை ஏற்படுத்துவதாக இருந்தது. அந்த காட்சித்தொடர் மொத்தமும் மிகவும் வேகமாக இருக்கும். கொலை நடக்கும் அந்த கணமும், அச்சமூட்டும் இசையும் சேர்ந்து அந்த ஷவர் காட்சியை விட கூடுதலாக பார்வையாளனை பயமூட்டக்கூடியது. மர்மமாக வீற்றிருக்கும் அந்த சாலையோர விடுதியும், மழை பின்னணியும், நடிகர் நார்மன் பேட்சும் சேர்ந்து அப்படத்தை இன்றும் இணையற்றதாக ஆக்குகின்றனர். 

ஹிட்ச்காக் தனது சிறந்த படைப்பான சைக்கோ திரைப்படம் மூலம் வன்முறையின் குழப்பநிலையை கட்டவிழ்த்து விடுகிறாரா? வன்முறை நாள்தோறும் அதிகரிக்கும் நாட்டின் சூழ்நிலையை பிரதிபலிக்கிறாரா என்று சினிமா நிபுணர்கள் விவாதிக்கின்றனர். விஸ்கான்சினை சேர்ந்த தொடர்கொலையாளி எட் கீனின் வாழ்க்கைப் பின்னணியை வைத்து, சைக்கோ என்ற பெயரில் ராபர்ட் ப்ளாச்சால் எழுதப்பட்ட நாவல் ஏற்கனவே வெளிவந்திருந்தது. அப்போதுதான் அந்த கொலையாளியும் போலீசாரால் பிடிக்கப்பட்டிருந்தான்.  

இதைத்தான் ஹிட்ச்காக் திரைப்படமாக எடுத்தார். 
திகில் படப் பாணிக்கு தாய், சைக்கோ திரைப்படம் தான். அதிலிருந்து எண்ணற்ற ஆயிரக்கணக்கான திரைக்குழந்தைகள் உலகம் முழுவதும் வெவ்வேறு மொழிகளில் பிறந்துகொண்டே இருக்கின்றன. இன்னமும் அந்த பயங்கரத்தாயான சைக்கோவைப் பற்றி நாம் பேசுவதை நிறுத்தவில்லை.
நாம் அனைவரும் இறந்துபோவோம்..ஆனால் சைக்கோ எப்போதும் உயிர்வாழும்.




Thursday, 2 February 2017

ராம்கோபால் வர்மா - சத்யா எப்படி உருவானான்?



  தமிழில்: ஷங்கர்ராமசுப்ரமணியன்


ஐதராபாத்திலிருந்து மும்பைக்கு முதல் முறை வந்தபோது ரயிலிலிருந்து பார்த்த தாராவி சேரி என் கண்களைவிட்டு அகலவேயில்லை. அது ஒற்றைக்கூரை போல் நீண்டு இருந்தது. அங்கே மக்கள் எப்படி வாழ்கிறார்கள் என்பதே அதிசயமாக இருந்தது. ரயில்கள் குறுக்கும் நெடுக்குமாக போய்கொண்டிருக்கும் பாதையில் தண்டவாளத்தில் இருந்து மூன்றடி இடைவெளியில் சின்னஞ்சிறு குழந்தைகள் தவழ்ந்து கொண்டிருப்பார்கள். இதுபோன்ற விஷயங்கள்தான் மும்பை என்ற நகரத்தின் இயல்பு என்னவென்பதை எனக்குப் புரியவைத்தன. ரங்கீலா திரைப்படத்தை எடுக்கத்தொடங்கியதிலிருந்தே மும்பையின் பொதுவான சூழ்நிலை என்னை மிகவும் கவர்ந்துவிட்டது.

அவ்வப்போது நிழல் உலகம்(அண்டர்வேர்ல்ட்) என்ற பதம் எனது காதுகளில் விழும். செய்தித்தாள்களில் எழுதப்படுவதிலிருந்து அந்தப்பதம் தாவூத் இப்ராகிம் மற்றும் இன்னபிறரைக் குறிக்கிறது என்று தெரிந்திருந்தது. ஆனால் நிழல்உலகம் என்பது என்னவாக இருக்கும் என்பதை நான் யோசித்துப்பார்த்தது இல்லை. ஒரு தயாரிப்பாளரின் அலுவலகத்தில் உட்கார்ந்திருந்தபோது, அவருக்கு ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது. ஏதோ ஒரு கோஷ்டியினரால் பிரபலம் ஒருவர் சுட்டுக்கொல்லப்பட்டார் என்பதுதான் அத்தகவல். அந்த இறந்துபோன பிரபலத்துக்கு காலை ஏழு மணிக்கு தொலைபேசி செய்ததாகவும், பின்பு வெளியே போய் யாரோ ஒரு நண்பரை சந்திக்கப்போனபோது 8.30 மணிக்கு கொலையாகிவிட்டதாகவும் கூறினார் தயாரிப்பாளர்.
 
இதுபோன்ற அசாதரணமான மரணங்கள் நடக்கும்போது அதற்குமுன்புள்ள ஒவ்வொரு நிகழ்ச்சியையும் நுணுக்கமாக நினைவுகூறும் பழக்கம் பலரிடம் இருக்கிறது. அந்த தயாரிப்பாளர் தனது நண்பரின் மரணத்தைப் பற்றி பேசிக்கொண்டிருந்தபோது நான் அதை சினிமாவாக யோசிக்கத்தொடங்கினேன். சுடப்பட்டு இறந்துபோக இருக்கும் நபர் ஏழுமணிக்கு எழுகிறார். அவரைக் கொலை செய்யப்போகும் கொலையாளி எத்தனை மணிக்கு எழுவார்? ஒருவரைச் சுட்டுக்கொல்வதற்காக வெளியே போகவேண்டியிருப்பதால், அக்கொலையாளி தனது அம்மாவிடம் காலையிலேயே எழுப்பச் சொல்வானா? கொலைக்கு முன்போ கொலைக்கு பின்போ அவன் காலை உணவு எடுத்தானா? என்று யோசனை விரிந்துகொண்டே இருந்தது. கொல்லும் நபர், கொல்லப்படும் நபர் ஆகியோர் கடக்கும் கணங்கள் இடைவெட்டாக எனது தலையில் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. இதுபோன்ற நபர்கள் கொல்லப்படும்போதோ அல்லது யாரையாவது  கொல்லும்போதோதான் நாம் அவர்களைப் பற்றி கேள்விப்படுகிறோம். அதற்கு இடையில் அவர்கள் என்ன செய்கின்றனர்?

 சத்யா திரைப்படம் உருவானதற்கு அடிப்படையில் வந்த முதல் யோசனை இதுவே.

இதைத் தொடர்ந்த மனநிலையில் இருக்கும்போதுதான் டைம்ஸ் ஆப் இந்தியாவில் கருப்புத்துணியால் முகம் போர்த்தப்பட்ட கைது செய்யப்பட்ட தாதாக்களின் புகைப்படங்களைப் பார்த்தேன். பாலிவுட் திரைப்படங்களில் ஏற்கனவே சொல்லப்பட்டதைப் போல அவர்களின் உடல்மொழி இல்லவே இல்லை. அவர்கள் மிகச் சாதாரண நபர்களைப் போல இருந்தனர். சாலையில் நடந்துபோகும் சாதாரண ஒரு ஆள் தாதாவாக இருக்கலாம். அடுத்த வீட்டில் வசிக்கும் ஒரு வாலிபன் கூட தாதாவாக இருக்கலாம்.

திரைப்பட உலகம் சாராத என நண்பன் ஒருவன் ஒரு சம்பவத்தைச் சொன்னான். அவன் ஓசிவராவில் 14 ஆவது மாடியில் வசிக்கிறான். அவன் வசிக்கும் தளத்திற்கு மேலே வசிப்பவனை லிப்டில் போகும்போது பார்த்து புன்னகைத்து வாழ்த்துக்களை பரிமாறிக்கொள்ளும் அளவுக்கு அளவுக்கு பழக்கம் இருந்துள்ளது . ஒருநாள் கர்நாடகாவில் நடைபெற்ற கொலை வழக்கு தொடர்பாக போலீசால் கைதுசெய்யப்பட்டு அவன் அழைத்துப் போகப்பட்டதாக எனது நண்பனின் மனைவி அவனிடம் தெரிவித்திருக்கிறாள்.

என் நண்பன் என்னிடம் அதைப்பற்றி பேசும்போது, " நமக்கு பக்கத்துவீட்டிலேயே பத்து ஆண்டுகள் கூட வசிக்கலாம். ஆனால் அந்த நபர் பற்றி ஒன்றுமே தெரியாமல் இருக்க அதிக வாய்ப்பு உண்டு" என்றான். அப்போதுதான் சத்யாவுக்கான கருவைப் பிடித்தேன். ஊர்மிளாவின் பக்கத்துவீட்டில்தான் சத்யா வசிப்பான். ஆனால் சத்யாவின் பின்னணி தெரியாமலேயே ஊர்மிளா அவனுடன் காதல் வைத்திருப்பார்.
ஒருநாள் அஜித் தேவானி என்ற நபரைச் சந்தித்தேன். அவர் நடிகை மந்தாகினியின் முன்னாள் செயலாளர். அவருக்கு சில தாதாக்களுடன் பழக்கம் இருந்திருக்கிறது. ஒரு தாதாவுடன் ஏற்பட்ட நேரடி அனுபவம் பற்றிக் கூறினார். அந்த தாதாவின் சகோதரனும் ஒரு தாதா தான். அவரை போலீசார் கொன்றுவிட்டிருந்தனர். அப்போதுதான் அஜித், இந்த தாதாவை சந்திக்கப் போயிருக்கிறார். தனது சொல்பேச்சைக் கேட்காததால் தான் தனது சகோதரன் கொலையாக நேர்ந்தது என திட்டி தனது சகோதரனின் சடலத்தை தாக்கியிருக்கிறார் அந்த தாதா. அந்த செய்தி என்னை உலுக்கியது. ஒரு சடலத்தை அடிப்பதைப் பற்றி நான் கேள்விப்பட்டதில்லை. தனது அதிகாரத்தால் சகோதரனைக் காப்பாற்ற இயலவில்லை என்ற ஆற்றாமையில் சடலத்தை அந்த மனிதன் தாக்குகிறான். அந்த இயல்பைத்தான் நான் பிகு மாத்ரேயின் கதாபாத்திரத்தில் ஏற்றினேன்.



சந்தரின் மரணத்துக்கு பிகு மாத்ரே இப்படித்தான் எதிர்வினை புரிகிறான்.
நாம் சமூக மனிதர்கள். நாம் குட்மார்னிங், ஹவ் ஆர் யு? என்று சம்பிரதாயமாகப் பேசுகிறோம். நாம் நாகரிக மனிதர்கள். ஆனால் சமூக விரோத சக்திகள் தங்களுக்கென்று சட்டதிட்டங்களை வைத்துள்ளனர்.. சமூக விதிகள் மற்றும் அமைப்புகளுக்கு அவர்கள் கட்டுப்பட மாட்டார்கள். அவன் நாற்காலியில் உட்காரும் விதம், சிரிக்கும்விதம், பொது நடத்தை அனைத்திலும் கடூரம் இருக்கும். வீட்டுப்பூனைக்கும் காட்டுப்பூனைக்கு இடையிலுள்ள வித்தியாசம் அது. பிகு மாத்ரே காட்டுப்பூனை போன்றவன். பிகுமாத்ரே பள்ளிக்குப் போனால் நிச்சயம் கடைசி பெஞ்ச்வாசிகளில் ஒருவனாகத் தான் இருந்திருப்பான். அவன் தனது படிப்புகளை தீவிரமாக கருதியிருக்க மாட்டான். ஆசிரியரின் எந்த அறிவுரையையும் கேட்டிருக்கவே மாட்டான்.

நான் போரிவல்லியில் உள்ள பீர்விடுதி ஒன்றுக்கு, லொகேஷன் பார்க்கப் போகும்போது போயிருந்தேன். அங்கே ஒரு முன்னாள் தாதாவைச் சந்திக்க நேரிட்டது. அவனது நடத்தை மற்றும் பாவனையால் என்னை ரொம்பவும் அசௌகரியப்படுத்தினான். பிறகு அந்த இடத்திற்கு நான் படப்பிடிப்புக்குப் போனபோது அவன் என்னிடம் மிகவும் நட்பார்த்தமாக வேறாக நடந்துகொண்டான். நான் அவனைப் பற்றி ஒரு படிமம் வைத்திருக்கக்கூடும் என்ற எண்ணத்தில் அதற்கு பொருந்துமாறு இதற்கு முந்தைய சந்திப்பில் அவன் தன்னைக் காட்ட முயன்றிருக்கிறான் என்பது தெரிந்தது. இதேபோல பல பிரபலங்களும் நடந்துகொள்வதை கவனித்திருக்கிறேன். யாரோ ஒருவர் தன்னைப் பற்றி மிகவும் உயர்வாக எண்ணுகிறார்கள் என்பதை உணர்ந்துவிட்டால் அவர்களது உடல்பாவம் மாறிவிடும். ஏனென்றால் அவர்கள் நடிக்கத் தொடங்கிவிடுகின்றனர். அதைத்தான் இந்த தாதாவும் என்னிடம் செய்தான். நீங்கள் பாவனை செய்யத்தொடங்கினால் அது வெகுநேரம் நிற்காது. அந்த கதாபாத்திரத்தைத்தான் கல்லு மாமாவாக மாற்றினேன். பில்டர் ஒருவர் தன்னைப் பார்க்க வரும்போது கல்லு மாமா தான் பெரிய தாதா போல பாவனை செய்வார். ஆனால் உண்மையில் கல்லூ மாமா தாதாக்களின் கோஷ்டியில் இருக்கும் ஒரு கோமாளி. அது சிறிதுநேரம் கழித்தே அனைவருக்கும் தெரியவரும்.

பராசால் என்றொரு இடத்தில் அருண் காவ்லி கோஷ்டியில் இருந்த ஒருவரைப் பார்க்க நேர்ந்தது. அவரைப்பற்றி என்னிடம் பூதாகரமாக சொல்லியிருந்தனர். ஆனால் அவரை நான் பார்த்தபோது அவர் மிகவும் இனிய இயல்புள்ளவராக இருந்தார். பேசும் ஒவ்வொரு வாக்கியத்திலும் அருண் காவ்லியின் பெயரை உச்சரித்தார். அவரின் இருப்பு, காவ்லியைச் சுற்றியே இருந்தது. அவருக்கென்று தனியடையாளம் இல்லை. அவரிடமிருந்துதான் சந்தரின் கதாபாத்திரத்தை எடுத்தேன். சத்யா படத்தில் வரும் அனைத்து கதாபாத்திரத்துக்கும் நிஜமனிதர்களின் சாயல் உண்டு.
ஆனால் கதை நாயகனின் கதாபாத்திரம் தான் எனது மூளையில் தெளிவில்லாமலேயே இருந்தது. படப்பிடிப்பு தொடங்கியபிறகும் குழப்பமே தொடர்ந்தது. அவன் தலையில் குற்றத்தின் இயல்பு லேசாக  இருந்ததா? அல்லது சாதாரண இயல்புள்ள ஒருவனின் வாழ்க்கையில் அப்படி நேர்கிறதா? என்பதே அக்குழப்பம்.

இந்த வகையில் ஒரு திரைப்படத்தை எடுக்கவேண்டும் என்று முடிவுசெய்தவுடன் என்னை சந்திக்க திரைக்கதை எழுத்தாளராக அனுராக் காஸ்யப் வந்தார். நான் அவரைச் சேர்த்துக் கொண்டேன். அவர் சவுரவ் சுக்லாவை அழைத்துவைத்துக் கொண்டார். நாங்கள் நிறைய பேசினோம். ஆனால் எதுவும் தெளிவாக இல்லை. இப்படியாக படப்பிடிப்பின் முதல்நாளின் போது எங்கள் கையில் திரைக்கதை இல்லை. நான் உள்ளுணர்விலேயே படத்தைத் தொடங்கினேன். நாங்கள் நட்சத்திர நடிகர்களைப் பயன்படுத்தாததால், எல்லா நேரமும் நடிகர்கள் எங்களுக்கு ஒத்துழைப்பு தரும் சூழல் இருந்தது.

சத்யாவிடம் ஒருவன் வந்து மாமூல் கேட்கவரும் காட்சியை முதலில் எடுத்தோம். சத்யா அவன்மீது கத்தியைப் பாய்ச்சுகிறான். சத்யா கத்தியால் தாக்கியவுடன் அந்த காட்சியை முடித்துவிடவேண்டும் என்று எனக்கு எண்ணம். அந்த தாதாவாக நடித்தவர் சுஷாந்த். எனக்கு சுஷாந்தை அதற்குமுன்பு பரிச்சயமில்லை. ஏதோ ஒரு துணைநடிகன் என்று நினைத்திருந்தேன். ஆனால் சுஷாந்த், நல்ல நடிகனாக இருந்ததால் அந்த காட்சியை மேம்படுத்தி சத்யா தாக்கும்போது, நான் கட் என்று கத்துவதற்கு முன்பே அவர் ஓலமிடத் தொடங்கினார். அவரது கத்தல் என்னை உலுக்கியது. நான் அவரது ஓலத்தை எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. நான் கட் சொல்வதற்கு மறந்துபோய் நின்றேன். சத்யா எப்படி இருக்கவேண்டும் என்பது அப்போதுதான் எனது மனதில் உறுதியானது. ஒரு காட்சியை எடுக்கும்போது அனைத்து இயக்குனர்களுக்கும் ஒரு மனப்போக்கு இருக்கும். இங்கே தொடங்கவேண்டும் இந்த இடத்தில் முடிக்க வேண்டும் என்று தீர்மானித்திருப்பார்கள். அதற்கு முன்பு என்ன நடந்தது. அதற்குப்பின்பு என்ன நடக்கப்போகிறது என்பதைச் சொல்லும்ரீதியில் இப்படம் உருவாக்கப்படவேண்டும் என்று தோன்றியது. நான் அந்த முதல் காட்சிக்குப் பின்னர் நடிகர்களை கட்டுப்படுத்துவதை நிறுத்திவிட்டேன். எழுதிய உரையாடலை யாரும் பின்தொடரவேண்டாம் என்று நடிகர்களுக்கு கூறப்பட்டது. அதனால் பெரும்பாலான நேரங்களில் அந்தக்காட்சியின் சாராம்சம் மட்டும் கூறப்படும். அது தொடர்ந்து நடிகர்களால் மேம்படுத்தப்படும். நான் அதை எடிட்டிங்கில் கட்டுப்படுத்திவிடுவேன். அப்படித்தான் சத்யா சென்றது.

சுஷாந்தின் எதிர்பாராத ஓலம்தான், சத்யா திரைப்படத்தை மாற்றியது என்பதை நான் குறிப்பிடவேண்டும். அவர் அப்படி ஓலமிடவில்லையென்றாலோ, நான் அதை தடுத்திருந்தாலோ சத்யா இப்படியாக வெளிவந்திருக்காது.

சத்யா படத்தில் கதாபாத்திரங்களை பொறுத்த மட்டில் மட்டுமே நான் தெளிவுடன் இருந்தேன். மற்ற பாத்திரங்களை ஒப்பிடும்போது சத்யாவின் கதாபாத்திரம் குழப்பமானது. ஒரு காட்சியில் ஈவிரக்கமற்று ஒருவனை கொல்கிறான். ஜக்குவை கொன்ற பிறகு பிகுமா மாத்ரேவைப் பார்த்து சங்கடத்துடன் சிரிக்கிறான். பிகுமாத்ரி மனைவியுடன் சண்டையிடும்போது சத்யா பிணம்போல அவர்களை வெறித்துப் பார்கிகறான். ஏன் அப்படி நடந்துகொள்கிறான்? நான் அப்படி செய்யச் சொன்னேன். இதனால் தான் சத்யாவாக நடித்த சக்ரவர்த்தியின் நடிப்பில் கடைசிவரை சத்யாவின் நடிப்பு சீரானதாக அமையவில்லை.  இத்திரைப்படத்துக்காக நான் ஏராளமான விவரங்களை காவல்துறையினர் மற்றும் சம்பந்தப்பட்டவர்களிடம் சேகரித்தேன். என்னால் அவை அத்தனையையும் ஒரு படத்தில் கோர்க்க முடியவில்லை. தாவூத் இப்ராகிமின் ஆரம்ப நாட்களில் உதவியாளராக அவரிடம் பணிசெய்த ஒருவரை சந்தித்தேன். அவர் நிழல் உலகத்தை சேர்ந்தவர் அல்ல. அவர் சொன்ன ஒரு விஷயம் என்னை மிகவும் கவர்ந்தது. " தாவூத்துக்கும் சோட்டா ராஜனுக்குமான சண்டையில் நிறையபேர் இறந்து போயுள்ளனர். அவர்களும் ஒருவரை ஒருவர் கொல்வதற்காக வெகுகாலம் அலைந்துள்ளனர்.



ஆனால் இன்னமும் தாவூத் இப்ராகிம், சோட்டாராஜனை போனில் கூப்பிட்டால், சிகரெட்டை கீழே போட்டுவிட்டு சொல்லுங்க பாய் என்பார். அந்த அளவுக்கு தாவூத் மேல் சோட்டா ராஜனுக்கு மரியாதை உண்டு. அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் வெறுத்தார்கள். ஏனென்றால் அவர்கள் மிகவும் அன்பு வைத்திருந்தார்கள்". அவரது இக்குறிப்பு என்னை மிகவும் நெகிழ்த்தியது. அதை மையமாக வைத்துதான் கம்பெனி திரைப்படம் உருவானது..