Friday, 27 January 2017

எனது ஸ்ரீ - ராம் கோபால் வர்மா





 தமிழில்: ஷங்கர்



  விஜயவாடாவில் நான் பொறியியல் பட்டப்படிப்பு படித்துக்கொண்டிருந்த போது, ஸ்ரீதேவி நடித்த புதிய படம் வெளியாகும் போதெல்லாம் டிக்கெட் வாங்க வரிசையில் காத்திருக்கும்போது திரையரங்கின் வெளியே உள்ள விளம்பரத்தட்டிகளில் அவரது படத்தை அண்ணாந்து ஆச்சரியத்துடன் பார்த்துக்கொண்டிருப்பேன்.

அவரது அழகும் கவர்ச்சியும் மிக வலிமையானது. அவரிடம் இருந்த நடிகையை பார்வையாளர்களும் திரையுலகமும் தெரிந்து கண்டு உணர்வதற்கு நிறைய நிறைய வருடங்களும் படங்களும் தேவைப்பட்டன. என்னைப் பொறுத்தவரையில் அவரிடம் உள்ள நடிகையை மிகச்சரியான முறையில் மிஸ்டர் இந்தியா திரைப்படத்தின் மூலம் சேகர் கபூர் தான் வெளிப்படுத்தினார். அவர் ஆரம்பகாலங்களில் நடித்த படங்களிலேயே அவரது நடிப்புத்திறன் நன்கு வெளிப்பட்டிருக்கும்.

மிஸ்டர் இந்தியா திரைப்படத்தின் மூலம் பார்வையாளர்கள் புதிய ஸ்ரீதேவியை அடையாளம் கண்டனர். சேகர் கபூரின் அழகியல், அவரது அபாரமான அழகு மற்றும் நம்பமுடியாத நடிப்புத்திறன் இரண்டையுமே வெளிக்கொண்டு வந்தது.
நான் எனது முதல்படமான சிவா(உதயம்) திரைப்படத்துக்கான வேலையில் இருந்தபோது ஸ்ரீதேவியுடனான எனது பயணம் தொடங்கியது. சென்னையில் இருந்த நடிகர் நாகார்ஜூனாவின் அலுவலகத்திலிருந்து ஸ்ரீதேவி வீடு இருந்த அடுத்த தெருவுக்கு நடந்து செல்வேன். அப்போது ஸ்ரீதேவியின் வீட்டை வாயில்கதவிலிருந்து பார்ப்பேன். கேவலமாக தோன்றும் இப்படியான வீட்டில், அழகின் கடவுள் வாழ்வதை என்னால் நம்பவே முடியவில்லை. அந்த அழகு தேவதையான ஸ்ரீதேவிக்கு, மனிதனால் வீடுகட்டவே இயலாது என்று நான் நினைத்தேன். அவர் வீட்டை விட்டு வெளியே வரும்போதோ வீட்டுக்குள் நுழையும் போதோ அவரை கொஞ்சூண்டாவது பார்த்துவிட மாட்டோமா என்று ஏங்கியிருக்கிறேன். எனது துரதிர்ஷ்டம், அப்படியான ஒரு விஷயம் நடைபெறவேயில்லை.

சிவா வெளியாகி பெரிய வெற்றிபெற்றது. ஸ்ரீதேவியுடன் ஒரு படம் செய்ய விருப்பமா என்று தயாரிப்பாளர் கோபால் ரெட்டி என்னிடம் வந்து கேட்டார். "உங்களுக்கு பைத்தியமா? அவரை வெறுமனே பார்ப்பதற்கே நான் சாவதற்கும் தயாராக இருக்கிறேன்" என்றேன். கோபால் ரெட்டி, அவரைப் பார்ப்பதற்கு ஒரு சந்திப்பை ஏற்பாடு செய்தார். நான் அவரைப் பார்ப்பதற்காக காத்திருந்த அதே வீட்டில் தான் அந்த சந்திப்புக்கு ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. இரவு ஏழரை மணிக்கு அவரைப் பார்ப்பதற்காக சென்றோம். எங்களது அதிர்ஷ்டமோ என்னவோ, அவர் வீட்டில் அப்போது மின்சாரம் இல்லை. நான் அந்த வீட்டின் வரவேற்பறையில் மெழுகுவர்த்தி வெளிச்சத்தில், அந்த தேவதையின் வரவுக்காக காத்திருந்தபடி கோபால் ரெட்டியுடன் அமர்ந்திருந்தேன். எனது இதயம் துடிதுடித்துக்கொண்டிருந்தது. மும்பைக்கு செல்லும் விமானத்தைப் பிடிப்பதற்காக வேகவேகமாக தயாராகிக் கொண்டிருப்பதாக அவரது அம்மா கூறினார்.

நாங்கள் காத்திருந்த வேளையில் அவ்வப்போது வரவேற்பறையை கடந்து ஒரு அறைக்கும் இன்னொரு அறைக்குமாக அவசரத்தில் நடந்துகொண்டிருந்தார். தாமதத்துக்காக மன்னிப்பை கோரும் ஒரு புன்னகையையும் வெளிப்படுத்தினார். அவர் மெழுகுவர்த்தி ஒளியில் தோன்றும்போதும் மறையும்போதும் ஒரு இயக்குனராக ஸ்லோமோஷனில் அவரை முன்னும் பின்னும் நகர்த்தி கற்பனை செய்துகொண்டிருந்தேன்.
கடைசியாக அவர் வரவேற்பறைக்கு வந்து அமர்ந்தார். என்னுடன் பணிபுரிவதற்கு மிகவும் ஆவலாக இருப்பதாக சுருக்கமான வாக்கியங்களே பேசினார். இதையே அவர் மற்ற இயக்குனர்களிடமும் சொல்லியிருப்பார் என்பது எனக்கு நிச்சயம். அப்புறம் அவர் மும்பை கிளம்பிச்சென்றுவிட்டார். நான் அவரது அம்மாவுடன் மிகுந்த மரியாதையுடனும் பிரமிப்புடனும் பேசிக்கொண்டிருந்தேன். ஏனெனில் அவர் ஸ்ரீதேவியைப் பெற்றெடுத்தவர்.
சொர்க்கத்தில் மிதக்கும் களிப்புடன் என்னிடத்துக்கு வந்துசேர்ந்தேன். ஸ்ரீதேவி என் எதிரே மெழுகுவர்த்தி ஒளியில் உட்கார்ந்திருந்த காட்சி என் மனதில் தேர்ந்த ஓவியம் போல என் மூளையிலும் மனதிலும் பதிந்து நிறைத்த நிலையில் நான் க்ஷண க்ஷணம் திரைக்கதையை எழுதத் தொடங்கினேன்.
நான் ஸ்ரீதேவியை கவர்வதற்காக மட்டுமே அத்திரைக்கதையை எழுதினேன்.  க்ஷண க்ஷணம் திரைக்கதை, அவருக்கு நான் எழுதிய காதல்கடிதம்.

அத்திரைப்படத்தின் படப்பிடிப்பு காலம் முழுவதும் ஸ்ரீதேவியின் அழகிலிருந்தும் அவரது ஆளுமையிலிருந்தும் கம்பீரத்திலிருந்தும் என்னால் கண்களை விலக்கவே இயலவில்லை. அவரைச் சுற்றி கண்ணுக்குத் தெரியாத ஒரு சுவரை எழுப்பியிருந்தார். அதை கடப்பதற்கு யாரையும் அனுமதிப்பதில்லை. அந்த சுவருக்குப் பின் னால் தனது கௌரவம் மற்றும் சுயமரியாதையைப் பராமரித்துவந்தார். அவருடன் பணிபுரியும் போது ஒரு இயக்குனராக நடிப்பு மற்றும் கதாபாத்திரமாதலின் நுட்பங்களை மேலதிகமாக புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கினேன். சினிமா நடிப்பு என்றால் என்ன என்பது குறித்த ஒரு வரையறையையே என்னிடம் அவர் உருவாக்கினார். அது பல நேரங்களில் மிகமிக சிக்கலானது. பல நேரங்களில் நாடக நடிப்பை விட நல்லபலன் தருவது.

க்ஷண க்ஷணம் திரைப்படத்தில் ஒரு பாடல் காட்சியை எடுத்துக் கொண்டிருந்தோம். ஸ்ரீதேவியும் நடிகர் வெங்கடேசும் ஆடும் பாடல் காட்சியை எடுத்துக்கொண்டிருந்தோம். அந்த ஷாட் முடிந்ததும் நான் அற்புதம் என்று கூறினேன். நடன இயக்குனரோ கூடுதலாக மற்றொரு டேக் வேண்டும் என்றார். அது முடிந்ததும் மீண்டும் நான் அற்புதம் என்றேன். நடனஇயக்குனர் மறுபடி ஒரு டேக் போகவேண்டும் என்றார்.

நான் எனது உதவியாளரிடம், "ஏன் இந்த ஆள் திரும்ப திரும்ப ஒன்மோர் கேட்கிறார்" என்றேன். "

சார், நீங்கள் ஸ்ரீதேவியை மட்டுமே பார்க்கிறீர்கள். அவர் வெங்கடேஷைப் பார்க்கிறார்" என்றார் எனது உதவியாளர்.

ஆமாம், ஸ்ரீதேவி திரையில் இருக்கும்போது யார் இருந்தால் என்ன? என்ன நடைபெற்றால் என்ன? நானும் லட்சக்கணக்கான ரசிகர்களும் அவரை மட்டுமே பார்ப்பதற்கு பழக்கப்பட்டிருக்கிறோம்.

அவருக்கு அப்போதிருந்த புகழையும் நட்சத்திர அந்தஸ்தையும் பார்த்தால்தான் நம்பமுடியும். நாங்கள் கஷண க்ஷணம் படத்தின் க்ளைமாக்சைப் படம்பிடிக்க நந்தியால் நகரில் இருந்தோம். ஸ்ரீதேவி தங்கள் ஊரில் இருக்கிறார் என்பது தெரிந்தவுடன் நகரமே ஸ்தம்பித்துவிட்டது. வங்கிகள், அரசு அலுவலகங்கள், பள்ளிகள், கல்லூரிகள் அனைத்தின் அலுவல்களும் நடைபெறவேயில்லை. அனைவரும் ஸ்ரீதேவியைப் பார்க்க விரும்பினார்கள்.

அவர் நந்தியாலில் உள்ள பயணிகள் விடுதியில் தங்கியிருந்தார். நானும் வெங்கடேஷூம் அதன் அருகில் உள்ள பங்களா ஒன்றில் தங்கியிருந்தோம். ஸ்ரீதேவி தங்கியிருந்த வீட்டைச் சுற்றி குறைந்தபட்சம் எப்போதும் பத்தாயிரம் பேர் இரவிலும் வேடிக்கை பார்க்க நின்றார்கள். ஐம்பது உள்ளூர் அட்கள் மட்டும் நூறு போலீசார்கள் அவர் பாதுகாப்புக்காக நியமிக்கப்பட்டிருந்தனர்.


நாங்கள் படப்பிடிப்பு நடைபெறும் இடத்தில் இருக்கும்போது, ஒரு பிரம்மாண்டமான புழுதிப்புயல் எங்கள் இடத்தை நோக்கி நகர்ந்து வருவதிலிருந்து ஸ்ரீதேவி வருவதை நாங்கள் அறிந்துகொள்வதை வழக்கமாக வைத்திருந்தோம். அவரது காருக்குப் பின்பு ஓடிவரும் ஆயிரக்கணக்கான மக்களினால் ஏற்படும் புழுதி அது.

போதும்...இனியும் ஸ்ரீதேவி தொடர்பான எனது உணர்வுகளை நான் நீட்டிக்கொண்டே போக விரும்பவில்லை. க்ஷண க்ஷணம் திரைப்படத்தை முடித்துவிட்டு அவருடன் கோவிந்தா கோவிந்தாவில் பணிபுரிந்தேன். அதற்குப்பிறகு சீக்கிரத்திலேயே அவர் நிறைய தனிப்பட்ட துயரங்களைச் சந்தித்தார். அவர் தந்தையின் மரணமும் அம்மாவின் மனநலமின்மையும் அவரைப் பாதித்தது.



தேசம் முழுவதும் ஆண்கள் விரும்பும் ஒரு பெண் திடீரென்று தனிமையான உலகத்திற்குள் விடப்பட்டார். போனி கபூர் அந்த வெற்றிடத்தை நிரப்ப உள்ளே வரும்வரை அது அப்படியேதான் இருந்தது.

போனியின் வீட்டில் ஒரு சாதாரண இல்லதரசியாக ஸ்ரீதேவி,தேநீர் பரிமாறுகையில் தான் நான் அவரைப் பார்த்தேன். சொர்க்கத்திலிருந்து தேவதை ஒன்றை சாதாரண இல்லதரசியாக படியிறக்கியதற்காக நான் போனிகபூரை வெறுத்தேன்.

என்னால் இப்போதெல்லாம் போனியின் வீட்டுக்குப் போக முடியவில்லை. என்னால் ஸ்ரீதேவியை யதார்த்தமான ஒரு வீட்டில் யதார்த்தமான சூழ்நிலையில் யதார்த்தமான மனிதர்கள் சூழ காணவே முடியாது. என்னைப் பொறுத்தவரை அவர் விலைமதிக்கமுடியாத வைரம். சினிமாத்தனத்துக்குரிய புத்திசாலித்தனத்துடன் கூடிய கண்கவரும் இடங்களிலும் எழிலான அரங்க அமைப்புகளின் பின்னணியிலுமே அவர் இருக்கவேண்டும்.

கடவுள் உருவாக்கியதில் ஸ்ரீதேவிதான் மிகமிக அழகிய மிகமிக கவர்ச்சியான பெண். அவர் லட்சக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு ஒரு முறைதான் இதுபோன்ற அரிதான கலைப்பொருளைப் படைப்பார் என்று தோன்றுகிறது.

அந்த உண்மையான ஸ்ரீதேவியை போனி, அவர் வீட்டில் வைத்திருந்தால் தான் என்ன?

எனது மன ஒளிப்பதிவுக் கருவியில் அந்த சினிமா கடவுளைப் பிடித்துவைத்துள்ளேன். எனது செல்லுலாய்டு கனவுகளின் இதயத்தில் அவர் புனித தேவதையாக இருக்கிறார்.

ஸ்ரீதேவியைப் படைத்ததற்காக கடவுளுக்கு நன்றி சொல்கிறேன். அவரது அழகை காலத்துக்கும் பிடித்து சேமிக்க முடிவதற்காக சினிமா காமிராவை உருவாக்கிய லூயி லூமியருக்கும் எனது நன்றி.

ஸ்ரீதேவி குறித்த கேள்விகளுக்கு வர்மாவின் பதில்கள்
..
ஸ்ரீதேவி தனியாக இருக்கும்போது அவரிடம் உங்கள் நேசத்தைச் சொல்ல முயற்சித்தீர்களா?

எனது கட்டுரையின் மையமே அதுதான் முட்டாளே. ஒரு பக்தனால் கடவுளோடு நெருங்க முடியவே முடியாது.

ஸ்ரீதேவிக்கு உங்கள் காதலும் மதிப்பும் தெரியுமா?

நான் அவரிடம் அதை தெரிவித்தபோது அவர் நம்பவில்லை. ஏனென்றால் நான் பொய் சொல்பவன் என்றும் ஏமாற்றுக்காரன் என்பதும் அவருக்குத் தெரியும்.



Monday, 23 January 2017

நீ புலிதான் நீ புலிதான்



ஷங்கர்ராமசுப்ரமணியன்




எத்தனை லட்சம் வருஷங்கள்

ஆகிவிட்டன

இன்னும்


என் வீட்டின் இரும்பு கேட்டிற்குள்


நுழையும் போது


பூனை தயங்கி நின்று


காதை வாலை


உயர்த்தி மௌனமாய்


சுற்றுமுற்றும் நோட்டமிடுகிறது


கம்பிகளுக்குள்


மெல்ல அடியெடுத்து வைக்கிறது


இதயத்திலும் ரோமத்திலும்


புதிதாகப் பிறந்த விழிப்பு


என் வீடு



என் தெரு என் தோட்டம் என்று சொல்லப்படும்


உன் காட்டில்


உன் உடலை நீட்டு


நீ புலிதான் நீ புலிதான்


என்று இரைச்சலிடுகிறது எனது விழிப்பு.

Thursday, 5 January 2017

(ஏ.ஆர். ரஹ்மான்-50) விடுதலையென்றால் எல்லா விடுதலையும்தான்


ஷங்கர்ராமசுப்ரமணியன்
திருநெல்வேலிக்குப் போகும்போதும், தமிழகத்தின் சிற்றூர்களில் பயணம் செய்ய வாய்க்கும்போதும் பேருந்துகளில் ஒலிக்கும் பாடல்களை ரொம்ப காலமாகவே கவனித்துவருகிறேன். பெருங்களத்தூர் தாண்டியவுடன் தேநீரின் ருசி மாறுவதைப் போலவே இளையராஜாவுக்குள் உருமாறிவிடுகிறது தமிழகம். இளையராஜாவைத் தவிர்த்து தேவா தொடங்கி இன்றைய இமான், ஜி.வி.பிரகாஷ் இசையமைத்த பாடல்களும் ஒலிக்கப்படுகின்றன என்றாலும் இளையராஜா காலத்திய உணர்வு மதிப்பீடுகளையே கொண்டிருக்கும் இசையே கேட்கப்படுகிறது. ஸ்மார்ட்போன்கள் கிராமங்கள் வரை பரவிவிட்ட காலத்திலும் எண்பதுகள் காலகட்ட மதிப்பீடுகளைப் பிரதிபலிக்கும் காதல், காத்திருப்பு, ஏக்கம், தாபம், காதல் தோல்வி அளிக்கும் புலம்பல் மற்றும் சல்லாபப் பாடல்கள்தான் இன்றும் பேருந்துகளில் காலையிலும் மாலையிலும் ரசிக்கப்படுகின்றன. கிராமிய, வேளாண் கலாசாரப் பெருமிதங்கள், மண்ணின் பெருமை, தாய்மையின் மீதான புனிதம் ஆகியவை மதிய வேளைப் பயணங்களை நிறைக்கின்றன. இந்தியாவில் வேகமாக நகர்மயமாகிவிட்ட மாநிலங்களில் ஒன்றான தமிழகத்தில், உலகமயமாதலின் அத்தனை சாதகங்களையும் சுகித்துவரும் ஒரு நிலத்தின் சிறுநகரங்களில், ஏன் பாடல்கள் வழியாக மட்டும் ஒரு இறந்த காலம் உறையவைக்கப்பட்டு ரசிக்கப்படுகிறது?
இளையராஜாவின் பொற்காலத்தை நினைவுறுத்தும் பாடல்களின் தொகுப்பை ஐம்பது நிமிடங்கள் கேட்டுவிட்டு, திருநெல்வேலியிலிருந்து தென்காசிக்குப் போகும் பேருந்தில் வழியில் பாவூர்சத்திரம் தாண்டி ஒரு நிறுத்தத்தில் இன்றும் ஒரு கிராமவாசி கனத்து இறங்கிச் செல்கிறார். அவர் நெகிழ்ந்து இறங்கிச் செல்லும் நிலம் நிச்சயமாக அவர் கேட்ட பாடல்களின் காலத்தில் இல்லை. அவரது பூர்விக நிலமென்று சொல்லப்பட்ட இடத்தில் காற்றாலைகள் சுற்றிக்கொண்டிருக்கின்றன. வயல்கள் வீட்டுமனைகளாக மாற்றப்பட்டு வண்ணக்கொடிகள் அசைந்துகொண்டிருக்கின்றன. ‘ஊமை என்றால் ஒரு வகை அமைதி, பேதை என்றால் அதிலொரு அமைதி’, ‘விழியோரத்துக் கனவும் இங்கு கரைந்தோடியதே’ என்று அவர் நினைவைக் குதறிக்கொண்டிருக்கும் வரிகள் அவரை என்ன செய்துகொண்டிருக்கும்?
பகலில் அப்படி, இரவுகளில் இப்படி!

மனிதனின் இயல்பூக்கங்களில் ஒன்றான காமத்தையும் காதலையும் அதிகம் ஒடுக்கும் சமூகங்களில் ஒன்று நம்முடையது; இயல்பையும் விழைவுகளையும் வெளிப்படையாகப் பேசக் கூடாது; ஆனால் அதைக் கனவாகவும் ரகசியங்களாகவும் குற்றத்தன்மையுடனும் பராமரிக்கலாம்; இடையறாது காதலையும் பாலுறவையும் சல்லாபத்தையும் அனைத்து அலைவரிசைகளிலும் சிந்தித்துக்கொண்டிருப்பவர்தான் நாம். கழிப்பறைச் சுவர்கள், பேருந்தின் இருக்கைகள், ரயில்கள் என நமது ரகசிய ஆசை எழுத்துகளின் பரப்பளவு நெடியது. நள்ளிரவுப் பேருந்துகளில் பயணம் செய்ய நேரும்போது, நாம் பாலுறுப்பின் இடத்தில் மூளையை இடம்மாற்றி வைத்து எப்படித் தவிக்கத் தவிக்க முனகல் பாடல்களால் சிந்திக்கவைக்கப்பட்டிருக்கிறோம் என்பதை உணர முடியும்.
ஏன் ரஹ்மான் இல்லை?
எனது இருபதாண்டு கால பேருந்துப் பயணத்தில், ஏ.ஆர். ரஹ்மான் இசையமைத்த படப் பாடல்களை மிகக் குறைவாகவே நான் பேருந்துகளில் கேட்டிருக்கிறேன். ரஹ்மான் என்ற முக்கியத்துவத்தைத் தவிர்த்த வேறு முக்கியத்துவங்களுக்காக அவர் இசையமைத்த சில பாடல்கள் கேட்கப்படுகின்றன. ‘ஜீன்ஸ்’, ‘எந்திரன்’ போன்ற படங்களின் பாடல்கள் பேருந்துகளில் ஒலித்துக் கேட்டுள்ளேன். ஆனால், ரஜினிகாந்த், ஐஸ்வர்யா ராய், ஏழு அதிசயங்கள் என வெவ்வேறு காரணங்கள் இருக்கின்றன. ‘ரோஜா’ படத்தில் வரும் ‘சின்னச் சின்ன ஆசை’ அதிகமாக பேருந்துகளில் கேட்கப்பட்ட ரஹ்மானின் பாடலாக இருக்கலாம்.
ரஹ்மானும் தமிழ் வெகுஜன சினிமாவில்தான் கிட்டத்தட்ட இருபது ஆண்டுளுக்கும் மேலாக இசையமைத்துவருகிறார். அவரது பாடல்களும் தமிழ் வர்த்தக சினிமா மற்றும் இந்திய சினிமா திரைப்படப் பாடல்களின் வகைமைகளுக்கு உட்பட்டதுதான். ஏன் இன்னும் சிறுநகரப் பேருந்துகளில் எல்லாரும் கேட்கும், ரசிக்கும் பொது உணர்வாக அந்தப் பாடல்கள் மாறவேயில்லை.
காதல், விரகம், வெற்றி, நம்பிக்கை, சோகம் என எல்லா வகைமைகளிலும் இசைக்கும் பாடல்களில் ஒலிக்கோவைகள் மற்றும் சத்தங்கள் சார்ந்து முற்றிலும் புதிய தன்மையை உருவாக்கி விடுபவராகவே ரஹ்மான் இருக்கிறார். அது மாறிக்கொண்டிருக்கும் உலகின் வலியாக, சந்தோஷமாக, துக்க இரைச்சலையும் கொண்டிருக்கிறது. அது சத்தங்களின் புதிய கலாசாரத்தைக் கொண்டிருக்கிறது. மரபின் மதிப்பீடுகளையும் புதிய யுகத்தின் அபிலாஷைகளையும் சேர்த்துக் கொண்டதாக இருக்கிறது. அவரது ஆன்மிகம் வேறுபடும் இடம் அதுதான். காலம்காலமாக அரசியல் காரணங்களால், நம்பிக்கைகளின் பெயரால் மோதிக் கலவரங்கள் செய்துகொண்டிருந்த இரு சமயங்களைச் சேர்ந்த மக்கள் தமது காயங்களைக் குணப்படுத்தும் முகமாக, விடுதலைக்கான மருந்தாக உருவான சூஃபி மரபின் நவீன முகம் ரஹ்மான். ‘டில்லி 6’ -ல் ‘மசாகலி’ முதல் ‘மோலா மோலா’ பாடல்களை ரஹ்மான் சொல்லும் ஆன்மிகச் செய்தி என்றே நான் சொல்வேன். அதனால்தான் ஆஸ்கார் ஏற்புச் செய்தியில், “வெறுப்புக்குப் பதில் அன்பைத் தேர்ந்தெடுத்தேன்” என்று அவர் சொல்லும்போது அது அலங்காரமாக இல்லை. அதிலிருந்தே ‘வெள்ளைப் பூக்கள் உலகமெங்கும் மலரவே’ என்று சமாதானத்துக்காக கசியும் இசை உருவாக முடியும். 
‘காதலன்’ படத்தில் வரும் ‘முகாபுலா’ பாடலிலிருந்து சிவாஜி படத்தின் ‘தீ, தீ, தீ’ வரை அந்த இரைச்சலான நவீன சத்தங்களுக்குள்ளிருக்கும் விடுபடுதல்களுக்கான தவிப்பைக் கேட்க முடியும். அதிகபட்ச தூரங்களுக்கு, வெவ்வேறு நிலப் பிரதேசங்களும், வேறு வேறு நினைவுகளுக்குத் தமிழ் இளைஞன் ஒருவன் பயணிக்கத் தொடங்கிய காலத்தை இந்தப் பாடல்களோடு நாம் சேர்த்துப் பார்க்க வேண்டும். ஏ. ஆர். ரஹ்மான் இக்காலகட்டத்தில் தான் எண்ணற்ற நிலங்களையும் பல கலாசார இசைகளையும் நம் நினைவில் சேர்க்கிறார்.
 எம்ஜிஆர் பாடல் போலத் தொனிக்கும் ‘எல்லாப் புகழும் ஒருவன் ஒருவனுக்கே’ பாடலிலும் இந்த உற்சாகத்தை உணர முடியும்.  அவரது காதல், கேளிக்கை பாடல்களிலும் ஒடுக்கப்பட்ட, மறுக்கப்பட்ட துயர உணர்வு இல்லவே இல்லை. ‘பம்பாய்’ படத்தின் ‘கண்ணாளனே’ பாடல் தொடங்கி ‘ஐ’ படத்தின் ‘என்னோடு நீ இருந்தால்’ வரை அவை பிரிவுணர்ச்சியிலிருந்து நிறைவை நோக்கிய எத்தனம் கொண்டவையாகவே இருக்கின்றன. ‘அந்த அரபிக் கடலோரம்’ பாடலின் ‘ஹம்மா, ஹம்மா’ புது யுகத்தின் வேகத்துக்கு நம்மைத் தயார்படுத்துவது. வேகத்தோடேயே சேர்ந்து வரும் நிலையாமைக்கும், அநித்தியத்துக்கும் சேர்த்துதான் அவரது பாடல்கள் அறைகூவல் விடுக்கின்றன.
மாற்றத்துக்கும் பழைமைக்கும் இடையில்
பழைமை தக்கவைத்திருந்த கொஞ்சூண்டு மதிப்பீடுகளையும் கைவிட்டு, புதுமையின் விழுமியங்களையும் பரிசீலிக்காத, வெறும் நுகர்வாக மட்டுமே தொழில்நுட்பத்தையும் நவீன வாழ்க்கையையும் தக்கவைக்க விரும்பும் சமூகம் நாம். மொபைல் தொலைபேசி சாதனங்களும், கட்டற்ற தகவல் தொழில்நுட்பமும் நமது பழைய கட்டுப்பட்டித் தனங்களுக்கு சவால் விடுகின்றன. ஆனாலும் சாதிய இறுக்கங்களும், சாதியப் பிடிமானங்களும் கடைசி யுத்தமாக வாட்ஸ்அப் மற்றும் முகநூல்களிலும் குழுக்களாக முகவரி கொண்டு நீடிக்கின்றன. கௌரவக் கொலைகளும், பின்தொடர்தல் வன்முறைகளும் அதிகரித்துள்ளன.
புதிய யுகம், புதிய தொழில்நுட்பம், புதிய கலாசாரம், புதிய சந்தோஷங்கள், புதிய தனிமை, புதிய சுதந்திரம், புதிய பாலியல் மற்றும் புதிய துக்கங்களுக்கு நாம் முகம்காட்ட வேண்டிய காலம் இது. புதியது என்றால் நல்லதும் அல்லாததும் எல்லாமும்தான்.
 நவீன காலத்தின் புதிய தொழில்நுட்பங்களுக்கு மாறிவிட்டோம்; ஆனால் புதிய காலத்துக்கான புதிய மதிப்பீடுகளை நாம் உருவாக்கிக்கொண்டுவிட்டோமா? ரஹ்மான் பாடல்கள், தமிழகத்தின் சிறுநகரங்களில் கேட்கப்படாமல் இருப்பதற்கும் இந்தக் கேள்விக்கும் இடையே நுட்பமான தொடர்பிழைகள் உள்ளன.
‘ஸ்லம் டாக் மில்லினர்’ படத்தில் வரும் ‘ஜெய்ஹோ’ பாடலில் ‘வந்தே மாதரம்’ இசைத்துணுக்கு இசைக்கப்படும். விடுதலை என்றால் அது எல்லா விடுதலையும்தான். இதுவரையிலான சரணாகதி போதும். இனி விடுதலைதான் தேவை. ரஹ்மானில் அதைப் பரிசீலிக்கலாம்!

( தி இந்து நாளிதழில் வெளியானது)