Saturday, 8 July 2017

கிளியும் குரங்கும் அல்லது என்ன முட்டாள்தனமான விளையாட்டு இது?



ஒரு கப்பல் பயணத்தின் போது நடந்த சம்பவம் இது. கப்பலில் இருந்த கிளி மிகவும் சலிப்புற்றுப் போயிருந்த சமயத்தில் அங்கு ஒரு குரங்கும் இருப்பதைக் கண்டு சந்தோஷப்பட்டது. பொழுதைப் போக்கும் எண்ணத்துடன் குரங்கிடம்,ஒளிந்து விளையாடு விளையாட்டில் ஈடுபடலாமா? என்று கிளி கேட்டது.

அதற்கு குரங்கு, அந்த ஆட்டம் பற்றி எனக்கு எதுவும் தெரியாது எப்படி விளையாடுவது? என்றது.

கிளி விளக்கிச் சொன்னது. மிகவும் எளிய விஷயம் அது. கண்களை மூடிக்கொண்டு சுவரைப் பார்த்தபடி நின்று நூறுவரை எண்ண வேண்டும். அந்த நேரத்தில் நான் எங்காவது சென்று ஒளிந்து கொள்வேன். எண்ணி முடித்த பிறகு நீ என்னைத் தேடிப்பிடிக்க வேண்டும்.
அவர்கள் விளையாட்டில் ஈடுபட்ட சமயம் கப்பல் வெடித்து விட்டது. குரங்கு நூறு என்று எண்ணி முடித்தபோது கப்பல் வெடித்தது. கடலில் மிதந்த ஒரு மரப்பலகையில் சென்று கிளி அமர்ந்து கொண்டது.

குரங்கு அந்தப் பலகையை நோக்கி நீந்தி வருவதற்கு முயன்று சோர்ந்து போனதைக் கிளி கவனித்தது. பலகை மீது ஏறிய குரங்கு கிளியைப் பார்த்து,என்ன முட்டாள்தனமான விளையாட்டு இது?  என்று சீறியது.

நாம் வாழும் வாழ்க்கை எத்தனை முட்டாள்தனமானது என்பதைக் குறிப்பிட ஓஷோ சொன்ன கதை இது.

இந்தக் கதையில் வரும் குரங்கோடும் கிளியோடும் நம்மையும் அடையாளம் கண்டால் அந்தக் கதைக்குக் கூடுதலாக சில மடிப்புகள் சேர்வதை என்னால் உணரமுடிகிறது.

ஆண்கள் அந்தக் குரங்கை ஆணாகவும் கிளியைப் பெண்ணாகவும் மாற்றிப் பார்க்கலாம். பெண்கள் கிளியை ஆணாகவும் தன்னைக் குரங்காகவும் அடையாளம் காணலாம். ஒருவரே கிளியாகவும் குரங்காகவும் இருந்த சம்பவங்கள் நினைவுக்கு வரலாம்.

வேட்கை கிளியாகவும் அதைத் தொடருபவனோ தொடருபவளோ குரங்காகிப் போவதற்கு இந்தக் கதையில் இடம் உண்டு.

கப்பலில் குரங்கு, கிளியுடன் பயணித்த மனிதர்களின் கதை என்ன? கப்பல் ஏன் வெடித்தது?

என்ன முட்டாள்தனமான விளையாட்டு இது?  என்று சீறுவதற்கும் தன் கோபத்தைக் காட்டுவதற்கும் கிளி எதிரிலாவது இருக்கிறது இக்கதையில்.
என்ன முட்டாள்தனமான விளையாட்டு இது?  என்று சீறுவதற்கு குரங்கு உயிர்தப்பியிருப்பதும் இக்கதையின் அதிசயம் தான். வெளியே அதற்கான சாத்தியங்கள் குறைவு.

கிளியும் தொலைந்த குரங்கும் இல்லாமல் போன உலகம் தானே கதைக்கு வெளியே வலியோடு இருக்கிறது.   

இந்தக் கதையைப் பொருத்தவரை குரங்கும் கிளியும் கப்பல் இல்லாமல் போனாலும் இருப்பது இந்த உலகத்தில் வசிப்பதற்கான ஆறுதலாக இருக்கிறது.
ஆனால் இந்தக் கதை கேட்ட எந்தக் குரங்கும் கிளி கண்ணாமூச்சி விளையாட்டுக்குக் கூப்பிட்டால் கண்ணை மூடவே மூடாது.

என்ன முட்டாள்தனமான விளையாட்டு இது? 

Monday, 3 July 2017

தவளைப்போர் வீரர்களே


மழை பெய்த தெருவில்
கூழாங்கற்கள்
தவளைகளாக மாறின.
வட்டமாய் அணிவகுத்து
துள்ளி தொடங்கின
தங்கள் இலக்கில்லாத முற்றுகையை
தவளைப் போர் வீரர்களே
தவளைப் போர் வீரர்களே
உங்கள் பிறப்பின் உற்சாகத் துள்ளலை
வீட்டுத்திண்ணையில் படுத்திருக்கும்
நாய் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறது
நான் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.

000

Sunday, 2 July 2017

நான் அசந்தர்ப்பம்



நான் பணக்காரனுமல்ல
ஏழையுமல்ல
ஒரு அசந்தர்ப்பம்
என்றுதான் சொல்லமுடியும்.
என் அலுவலகப்பையின் ஜிப்
ஒருநாள்
வாய்பிளந்து விட்டது
அன்று நான் போன இடத்திலெல்லாம்
அந்தப் பை
என் போதாமைகளை எல்லாம்
இளித்துச் சொல்லி
கந்தல் சிறுவனைப் போல நாணவைத்தது
மூடிப் போர்த்தித்தான் நான் வீடுதிரும்பினேன்.
நான் அப்போதுதான் நினைத்துப் பார்த்தேன்
அவளது பை கிழிந்திருந்தால்
ஆகியிருக்கும் இரட்டைத் துயரம்.
வாய்பிளந்தது என் பை தானே.

Thursday, 29 June 2017

இந்தக் கண்ணாடிகளைப் போல இருந்துவிடக் கூடாதா



எனக்குத் தெரியும்
பழங்கள் எப்போது அழுகத்தொடங்குமென்று
அன்புக்கு எப்போது மூச்சுமுட்டுமென்று
உண்மை
எந்த இறகால் கனக்குமென்று.
000

விபத்துக்குள்ளான நாட்களில்
வந்து சேரும்
தற்காலிக ஊன்றுகோல்
அகாலப் பயணத்தில்
ஒரு அறிமுகத் துணை
என் பசியை நிரப்பவே வாய்ப்பில்லாத
குழந்தையின் கைப்பிடி உணவு.
அவர்கள் நடுவில் வருகிறார்கள்
நடுவிலேயே போய்விடுகிறார்கள்.
முடியாத வெயிலில்
நீரைப் போலத் தொனிக்கும் கொதிநீர் அவர்கள்
நான் போக முடியாத
கனவு ஊருக்குச் செல்லும்
ரயில் நிற்பதாகக் கூறப்படும்
இடம், ரயில், சிநேகிதம் அவர்கள்
அவர்களுக்கு
என் தோல்வியுற்ற
அம்மாவின்
சாயல் இருக்கிறது.
அவர்கள் நிரம்புவதுமில்லை
என்னை நிரப்புவதுமில்லை
நடுவில் அவர்கள் இறங்க வேண்டியிருக்கிறது
கொஞ்சம் போல துக்கத்துடன்
நானும் அவர்களை வழியனுப்பத்தான் செய்கிறேன்.
அவர்கள் வந்து வந்து செல்லும் ரயில்களா
நிலையங்கள் தானா?
நான்
ஒரு நினைவுமேயற்று
இந்தக் கண்ணாடிகளைப் போல இருந்துவிடக் கூடாதா.  


Thursday, 4 May 2017

தேவதச்சன் என்னும் மஞ்சள் புத்தகம்



    

 ஷங்கர்ராமசுப்ரமணியன்



எழுபது எண்பது வருடங்களாகிவிட்ட ஒரு கலைவடிவத்தில் செயல்படுபவர்களையும் அவர்களது படைப்புகளையும் சேர்த்துப் பார்க்கும்போது ஒரு மரபைக் காணும் விழைவும் அந்தப் படைப்புகள் அந்த மரபின் தொடரிழையாகத் தெரியவருவதுமான விசேஷ அனுபவம் ஏற்படுகிறது. 30, 40 ஆண்டுகளுக்கு மேல் புத்தூக்கத்துடனும் நம்பிக்கையுடனும் நவீன கவிதை என்னும் ஊடகத்தில் செலவழித்த தேவதச்சனின் கவிதைகளை ஒட்டுமொத்தமாகப் படிக்கும்போது அதன் வெவ்வேறு பருவங்கள், மாறும் அழகுகள், தரையிரங்கிக் கனியும் கோலங்களைப் படிப்பது தண்ணீரில் அழுத்தும்போது ஏற்படும் மூச்சுமுட்டலையும் துக்கத்தையும் இறந்து பிறந்து இறந்து இறந்து எழும் துய்ப்பையும் தருவதாக இருந்தன. தேவதச்சனின் ஆரம்பகாலக் கவிதைகளிலிருந்து சமீபத்தில் எழுதிய இருபது முப்பது கவிதைகள் வரை வாசிக்க நேர்ந்தபோதுதான், புதுக்கவிதையிலும் புதுமைப்பித்தனின் ஒரு மரபு தொடர்வதன் தடயங்கள் கிடைத்தன. அறிவும் விமர்சனமும் அழகும் உணர்ச்சியும் இயல்பாய் சேரும் பாதை என்று அந்த தடத்தைத் தற்போது குறித்துக் கொள்ளலாமா? பிரமிள், சுந்தர ராமசாமி, ஞானக்கூத்தன், கலாப்ரியா, ஆத்மாநாம் என அந்தப் பாதையிலிருக்கும் மரங்களை  எண்ணிப் பார்க்கிறேன். அங்கேதான் தேவதச்சனின் துவக்கமும் உள்ளது.

வாழ்வு
சாவெனத் தன்
வேசம் மாற்றிக் கொள்ளுமுன் உன்
சீட்டைக் காலி பண்ணு
நீ பாத்திரம் அது
பார்வையாளனெனத் தலை கீழாய்
நாடகம் மாறப்போகிறது

000
என்றும்
சோற்றால் பசியை
ஜெயிக்கணும் என்றால்
பசியால் சோற்றை
ஜெயிக்கணும் தான்.

தேவதச்சனின் புகழ்பெற்ற தொடக்க காலக் கவிதைகளுள் ஒன்றான இந்தக் கவிதைக்குள் புதுமைப்பித்தனின் எதிரொலி இருக்கிறது. புதுமைப்பித்தனின் ‘செல்லும் வழி இருட்டு என்பதன் தொடர்ச்சிதானே...பிரமிளின்

பாலை 


 
பார்த்த இடமெங்கும்

கண்குளிரும்

பொன்மணல்

என் பாதம் பதித்து

நடக்கும்

இடத்தில் மட்டும்

 
நிழல் தேடி

என்னோடு அலைந்து

எரிகிறது

ஒரு பிடி நிலம்.  
000

கணிதம் போன்றும் தத்துவம் போன்றும் தோற்றம் கொடுக்கும் ‘அவரவர் கைமணல் கவிதைகளை முதலில் படித்திருந்தேன். சுந்தர ராமசாமி ஆசிரியராக இருந்து கொண்டு வந்த காலச்சுவடு சிறப்பு மலரில் வெளிவந்திருந்த கவிதைகளில் ‘இலையைப் பிடிக்கும்போதெல்லாம் நடனம் நின்றுவிடுகிறது என்ற வரி கொடுத்த துயரம் எனக்கு இன்னமும் ஞாபகத்தில் இருக்கிறது. இதற்குப் பின்னர் சில வருடங்கள் ஆகியிருக்கலாம். கோவில்பட்டி தேவதச்சன் மிகவும் பிரஷ்ஷாக முப்பது, நாற்பது கவிதைகள் எழுதியிருக்கிறார். அதைப் படித்துவிட்டு வந்ததாக அறைக்கு வந்த எஸ். ராமகிருஷ்ணன் என்னிடமும் தளவாயிடமும் பகிர்ந்துகொண்டார்.

காலச்சுவடில் தீராமலர் என்ற பெயரில் அந்தக் கவிதைகள் கிட்டத்தட்ட பத்துபக்கங்கள் வந்ததாக ஞாபகம். அந்தக் கவிதைகள் தான் புதிய தலைமுறைக்குள் ஒரு புதிய முதிர்ந்த கவிஞனையும் கவிதைகளையும் அறிமுகப்படுத்தின என்று நினைக்கிறேன். அதைத் தொடர்ந்து தேவதச்சன் அவரது கவிதைகளில் வரும் எல்லாப் பொருட்களையும் போல நகர்ந்துகொண்டே இருக்கிறார்.

ஒரு இடையன்

ஒரு இடையன்
பத்துப் பனிரெண்டு ஆடுகள்
ஒரு இடையன்
பத்துப் பனிரெண்டு ஆடுகள்
ஆனால்
எண்ணிறந்த தூக்குவாளிகள்
எண்ணிலிறந்த மழைகள்
எண்ணிலிறந்த தலைப்பாகைகள்
எண்ணிலிறந்த தலைப்பாகைகள்
எண்ணிலிறந்த காற்றுகள்
எண்ணிலிறந்த தொரட்டிகள்
எண்ணிலறந்த பகல்கள்
ஒரு இடையன்
பத்துப் பனிரெண்டு ஆடுகள்
ரயில்வே கேட் அருகில்
எப்படா திறக்குமென்று

இந்தக் கவிதை எனக்கு இன்றைக்கும் கொடுக்கும் காணனுபவம் பெரியது. உண்மையில் அது என் போன்றவர்களிடம் செய்தது புரட்சி. எல்லாமே தெரிந்தவை. பழசும் புதுசுமாய் கலந்தவை. ஆனால் முற்றுப்புள்ளி இல்லாத இந்தக் கவிதை போலவே நமது அனுபவத்தை அந்தரத்தில் வைத்துவிடும் மாயத்தைச் செய்துவிடுகிறார் தேவதச்சன்.

கண், செவி, மூக்கு, விரல்கள், நாக்கு என ஐந்து புலன்களையும் தொடும் மகிழ்விக்கும் கவிதைகள் தேவதச்சனின் கவிதைகள் என்று சொல்லலாம். அறிவை ஒரு முகமறைப்பைப் போல திரைச்சீலை போல மெல்லிய ஆபரணத்தைப் போல இல்லாதது போல தோன்றும் இருப்பாய் தன் கவிதைகளில் வைத்துள்ளார். தமிழ்க் கவிதையில் அதுவரை கவிதை சொல்லியாக இருந்த சமூகவயமான நானின் இடத்தை பறவை உட்காரும் கிளைகளில் தண்ணீரில் துள்ளும் தவளையின் கல்லின் இடத்தில் வைத்துவிடுகிறார். அறம் பாவம் என்னும் அருங்கயிற்றுக் கட்டிலிருந்து தமிழ்க் கவிதையை முற்றிலுமாக விடுவித்தவர் தேவதச்சன் என்று சொல்லலாம். அதனால் தான் தேவதச்சனின் கண்கள் துண்டிக்கப்பட்ட காண்நிலைகளை உணர்நிலைகளை அதன் வேதிவினை துவங்கும்போதே பார்க்கிறது. தேவதச்சன் தரும் அனுபவம் பச்சையாக மஞ்சளாக இருக்கின்றன. மிகச் சிறிய யானைக்குட்டி மற்றும் வேப்பங்கன்றின் மேல் அந்தக் கண்களால் தான் கவனம் குவிக்கமுடிகிறது.  தேவதச்சனின் கவிதைகளை பெருஞ்சமூகம் படிக்காத வேறொரு மஞ்சள் புத்தகமாகவும் படிக்கமுடியும்.   

இடம் மணமாக, உணர்ச்சி பேரோலியாக மாறும் ரகசியப் புத்தகம் அது. பல்வேறு கதவுகள் திறந்து ரகசிய அறையில் கபாடபுரத்தில் இருக்கும் கருநாவல் பழத்தை அவர் தொடும்போது அந்தப் பிசுபிசுப்பு நம்மையும் அதனால்தான் தழுவிக்கொள்கிறது.

நள்ளிரவில்

நள்ளிரவில்-
மங்கிய மஞ்சள் ஒளி
ரயிலில்,
திடீரென்று கொட்டிப்
பரவுகிறது
நறுமணத் திரவம்
எல்லோரும் இறங்கி
எல்லோரும் ஏற
கிளம்பியது ரயில்
வாசனையூரிலிருந்து, என்றும்
தண்டவாளத்தில்
இல்லாத
வாசனை ஊர்களிலிருந்து...
000



இலக்கியப்பூர்வமான உரைநடையோடு பேச்சுமொழியை சரியாக வைப்பதும் தேவதச்சன் தரும் அபூர்வ புலன் அனுபவங்களில் ஒன்றே. அத்துவான வேளை என்று தென் தமிழகத்தில் சொல்லப்படுவதை அவர் அத்துவான வேளையாக தன் உலகுக்குள் செரித்து வெளிப்படுத்துகிறார். எப்படா திறக்குமென்று, எப்பவாவது, என்னவோ என எத்தனையோ நிறங்களும் உணர்வுகளும் நினைவுகளும் கொண்ட பேச்சுமொழியை இவர் ஒரு சிட்டிகை இடும்போது கரிசல் கதை சொல்லிகளில் ஒருவராக ஆகிவிடுகிறார்.

இன்னும் தாதி கழுவாத

இன்னும்
தாதி கழுவாத
இப்பொழுதுதான் பிறந்த குழந்தையின்-
பழைய சட்டை என்று ஏதும் இல்லை
பழைய வீடு என்று ஏதும் இல்லை
மெல்லத் திறக்கும் கண்களால்
எந்த உலகை
புதுசாக்க வந்தாய், செல்லக்குட்டி, அதை
எப்படி ஆக்குகிறாய், என் தங்கக்கட்டி.

அறிவார்த்தமான திகைப்பு முதல் பகுதியில் இக்கவிதையில் இருக்கிறது. உண்மையும் இருக்கிறது. எந்த உலகைப் புதுசாக்க வந்தாய் செல்லக்குட்டி அதை எப்படி ஆக்குகிறாய் தங்கக்கட்டி என்னும்போது அது பாடலின் மனவிரிவை அடைந்துவிடுகிறது. 

அம்மா இறந்த வீட்டில் நள்ளிரவில் கணவனுடன் புணரும் மகளைப் பற்றிய கவிதையில் மர்மமான துய்ப்பனுபவமும் அதேவேளையில் புரிபடாத தனிமையையும் சாத்தியப்படுத்துகிறார். காலிச்சேர்கள், உறங்குபவர்கள், எல்லாவற்றையும் பார்க்க சாத்தியப்பட்ட நிலவு என அது ஒரு விபரீதத்தன்மையையும் கொண்டுவிடுகிறது. புலனாகும் பெண்மை புலனாகாத பெண்மை என விதவிதமான பெண்மைகள் பல்வேறு நிறங்களில் பல்வேறு பருவங்களில் தேவதச்சனின் கவிதைகளிலேயே அதிகமாகப் பேசப்பட்டுள்ளன.  

அவர் துண்டிக்கும் காட்சிகள் உரையாடல்களுக்குள் யாருக்கும் அடைபடாமல் மனிதனை அலையவைக்கும் அலைக்கழிப்பும் இரண்டு கிளாஸ்களில் இருக்கும் பழச்சாறுகளைப் போன்ற தனிமை உணர்வும் கிடைக்கிறது.

நினைவுத் தொடர்ச்சிக்கும் கதைக்கும் காரண காரியத் தொடர்புகளுக்கும் எதிரான நிலையில் தான் கவிதைகள் இயங்குகின்றன என்ற பிரக்ஞையை நம்பிக்கையை இன்னும் தீவிரமாக வலுப்படுத்துபவை தேவதச்சனின் கவிதைகள். துண்டித்தல், பறத்தல், காலியாதல், நிரம்புதல், மீண்டும் காலியாகுதல் என மனதைக் கீழே விட்டு விட்டுப் பறப்பவை என்று தேவதச்சனின் கவிதைகளைச் சொல்ல்லாம்.

புறா படபடத்துப் பறக்கும்போது மனம் விடுத்து பறக்கிறோம் நாம். தானியங்களின் மீது ஒவ்வொரு கொத்து கொத்தும்போதும் மனம் புறாவோடு சிதறுகிறது. மனம் விடுத்து தற்கணத்தைக் கொத்த அழைக்கும் தமிழ் மொழியின் அழகிய பறவைகள் என்றும் தரைக்கு மேல் சற்று பறக்கும் வண்ணத்துப் பூச்சிகள் என்றும் தேவதச்சனின் கவிதைகளைச் சொல்வேன்.   

தேவதச்சனின் கவிதைகளின் துவக்க அனுபவமாக வசீகர ஒழுங்கையும் மகிழ்ச்சியையும் ருசியையும் மென்மையையும் தருவதாகவும் ஆழத்தில் பிரபஞ்சத்தில் தொடர்ந்து நிகழும் பெரும் குழப்படி, துயரம் மற்றும் காம மூர்க்கத்தைக் கொண்டதாகவும் உள்ளது. தேவதச்சனின் சமீபத்திய கவிதைகள் தரையிரங்கி, பூமியின் அழுக்கையும் மனிதர்களின் கண்ணீரையும் ஏற்றவையாக இருக்கின்றன.

நவீன மனிதன் ஒரு அடையாள அட்டையாக, ஒரு எண்ணாக, மர்ம நபராக சுருக்கப்படும் நிலையை அதன் துயரத்தை அவர் தீராமல் எழுதத் தொடங்கியிருக்கிறார். அவரது நேர்ப்பேச்சில் ஒரு புதிய போர்வீரனாக கனிந்திருப்பது போலவே கவிதைகளும் அச்சத்திலும் நேசத்திலும் கனிந்துள்ளது. வறல் ஆறு கவிதையில் உள்ள நம்பிக்கை இப்போதைய கவிதைகளில் இல்லை. உலகத்தின் கடைசி வரிகளை அவரும் எழுத ஆரம்பித்திருக்கிறார்.

தேவதச்சனுக்கான கட்டுரைக்காக ஒட்டுமொத்தமாகக் கவிதைகளைப் படிக்கும்போது, தற்செயலாக ரெட்டியப்பட்டி சுவாமிகள் பற்றி எழுதப்பட்ட புத்தகமும் கிடைத்தது. மனம் எல்லாவற்றையும் இப்போதெல்லாம் கோத்துப் பார்க்கிறது. தேவதச்சன் வசிக்கும் கோவில்பட்டிக்கும் ரெட்டியப்பட்டிக்கும் கொஞ்சம் தூரம் தான். அவர் நிஷ்டை அடைந்த இடம் குற்றாலம் செண்பகா தேவி அருவி பக்கத்தில் உள்ள குகை. ஒரு வருடத்துக்கும் மேல் அவர் அங்கே இருந்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது. கோடையில் அருவியின் தேசலான கோவண வழிசலையும் மழைக்காலங்களில்  பிரளயம் போல் மூர்க்கமாக அலறும் வேகத்தையும்  என பகலிரவாக எத்தனை பருவங்களில் அருவியைப் பார்த்திருப்பார் என்று கற்பனை செய்தேன்.
அவ்வளவு ரகசியமான இடங்களுக்கு எந்த ரகசியத்தைத் தேடி இவர்கள் அத்தனை இருட்டுக்கும் மரணத்துக்கும் துணிகிறார்கள்?

காலத்தின் காலிடையில் எத்தனை பேரோடைகள் ஓடியிருக்கின்றன?
ஞானம் அடைவதற்கு முன்னர் இந்தக் கட்டை கொஞ்சமா அழுதது உடையவனிடத்தில் என்று சொல்கிறார் ரெட்டியப்பட்டி சுவாமிகள்.
தேவதச்சனின் கவிதைகள் அடைந்திருக்கும் அமைதி மற்றும் கனிவுக்கு முன்னர் தான் எவ்வளவு உரக்கச் சிரித்திருக்கிறார்...இந்த உலகத்தைப் பார்த்து...கருத்துகளைப் பார்த்து ...கோஷங்களைப் பார்த்து...எவ்வளவு உயரப் பறந்திருக்கிறார்....லௌகீகத்துக்கு மேலே

தேவதச்சனால் தாக்கமுறாத இத்தலைமுறைக் கவிஞர்கள் அரிதாகவே இருக்கக் கூடும். தேவதச்சனின் நகல்கள் கூட இங்கே உருவாகி விட்டன. தேவதச்சனின் காண்நிலைகளை நெஞ்சில் சுமந்துகொண்டே நடை சென்ற ஒரு பருவம் எனக்கும் இருக்கிறது. ‘அச்சம் என்றும் மரணம் என்றும் இரண்டு நாய்க்குட்டிகள் தொகுப்பில் உள்ள கவிதைகளில் தேவதச்சன் அந்தக் கவிதைகளின் உணர்நிலையோடு இருக்கிறார்.
தேவதச்சனின் கண்ணாடியை யார் வேண்டுமானாலும் இரவல் வாங்கலாம். ஆனால் யாருக்கும் பொருந்தாது. நிஷ்டை என்னும் கண்களை யாரும் பெறமுடியாது.
தேவதச்சனுக்கு எனது மனம் கனிந்த நேசம்.         

Friday, 21 April 2017

பிரமிள் என்னும் நட்சத்திரவாசி

ஷங்கர்ராமசுப்ரமணியன்



சித்தர் என்றும் சிறியர் என்றும்


அறியொணாத சீவர்காள்!


சித்தர் இங்கு இருந்தபோது


பித்தர் என்று எண்ணுவீர்.


- சிவவாக்கியர் பாடல்


இருபதாம் நூற்றாண்டு தமிழ் இலக்கிய வெளியில் பாரதி, புதுமைப்பித்தனுக்குப் பிறகு கவிதை, சிறுகதை, விமர்சனம், ஆன்மிக எழுத்து இவற்றுடன் ஓவியம், சிற்பக் கலை போன்றவற்றிலும் அபூர்வமான மேதைமையை வெளிப்படுத்தியவர் பிரமிள். அவர் வாழும் காலத்திலும், அவர் மறைந்த பிறகும் அவரது சாதனைகள் தீவிர வாசகர்களால்கூட அதிகம்
உணரப்படாத நிலையே இங்குள்ளது.

தமிழ்ப் புதுக்கவிதை இயக்கம், . பிச்சமூர்த்தி, கு..ரா., வல்லிக்கண்ணன் போன்ற உரைநடைக்காரர்களால் மந்தமாகவும் விசாரத்தன்மையுடனும், பழைமையை முற்றிலும் கைவிடாத இயல்புடனும் முன்னெடுக்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்த காலகட்டம் அது. அப்போது, தமிழ்க் கவிதை மரபின் சமத்காரத்தைக் கைவிடாமல், விமர்சன உத்வேகத்தோடு
எழுந்த குரல் பிரமிளுடையது. கற்பனையின் அதீதம், தர்க்கத்தால் உடைக்க
முடியாத உண்மை மற்றும் சப்த ஒழுங்குடன் வெளிப்பட்ட கவிதைகள் அவருடையவை. மிகையுணர்ச்சி மற்றும் அசட்டுத்தனத்தை முற்றிலும் துறந்த வைர ஊசியின் கூர்மை கொண்ட மொழியின் அசல் திருப்பங்கள்.அறிவைத் தேடிச்செல்பவர், வாழ்வின் மெய்மை தேடிச்செல்லும் விமர்சனக் கூர்மை கொண்ட எவரும் சந்திக்க நேரும் இருட்டை
புதுமைப்பித்தன், ‘செல்லும் வழி இருட்டு/ செல்லும் மனம் இருட்டு/ சிந்தை அறிவினிலும் / தனி இருட்டுஎன்று உணர்ந்தார். பிரமிளோ, ‘ஆருமற்ற சூனியமாய்/ தளமற்ற பெருவெளியாய்/ கூரையற்று நிற்பது என் இல்!’ என்று தன் வீடு எதுவென்று தேடித் தொடங்குகிறார்.
பிரமிள் படைப்புகளில் அதிகம் கண்டுகொள்ளப்படாதவை அவருடைய சிறுகதைகளும் குறுநாவல்களும்தான். அவரது புனைவுகளில் சம்பிரதாயமான கதைத் தன்மையோ, நிகழ்ச்சிகளின் அடுக்குகளோ இல்லை.
கதாபாத்திரங்கள், நிகழ்ச்சிகள் வாயிலாகக் கதைப் பிரச்சினையின் மூலாதாரத்தைத் தேடும் சிந்தனை மற்றும் விமர்சனக் கோலங்கள் என்று அவற்றை வகுக்க முடியும். பௌதீக யதார்த்தத்தைத் தாண்டிய ரகசியங்களைத் தொட விழையும் மர்மக் கதைகள் அவருடையவை.
இயற்கையிலும், மனித உறவுகளிலும் இருக்கும் நல்லிணக்கம் குறித்தும் அவை மீறப்படும்போது கிடைக்கும் தண்டனைகளையும் அவர்கருடனூர் ரிப்போர்ட்போன்ற கதைகளில் வெளிப்படுத்துகிறார்.அவரது சிறந்த கதைத் தொடரில் ஒன்றான லங்காபுரி, லங்காபுரி ரகஸ்யம், லங்காபுரி ராஜா, தந்தம் கதைகளை எடுத்துக்கொள்வோம். ஒட்டுமொத்தமாக இந்தக் கதைகளைப் படித்தால் ஒரு நாவலின் ஒருமையை இக்கதைகளில் காண முடியும்.
இலங்கையில் சிங்கள இனவாதம் தமிழ் மக்களின் மீதான ஒடுக்குமுறையாக மாறத் தொடங்கும் காலகட்டத்தில் நடக்கும் கதைகள்தாம் இவை. இரு சமூகங்கள் நல்லிணக்கமாக இருந்த சூழலும், இனவாதத்தின் நுழைவும், பரஸ்பர மோதல்களுக்குப் பிறகு இருபக்கமும் வெளிப்படும் மனிதாபிமானப் பண்புகளையும் இக்கதைகள் லங்காபுரி என்ற வனப் பிரதேசத்தில் வசிக்கும் மனிதர்கள் சார்ந்து பேசுகின்றன. இந்தக் கதைகளில் மனித இணக்கத்தை ஒரு யானைப் படிமமாக மாற்றியுள்ளார் பிரமிள். நல்லிணக்கம் இருக்கும்போது, இயற்கையின் பேருருவாக வணங்கப்படும் நிலையில் இருந்த யானை,
சமூகங்கள் பிளக்கப்படும்போது தன் இனத்தைக் காப்பாற்ற மூர்க்கமாகப் போராடி இறக்கிறது.இந்தக் கதைகளில் மக்களால் வணங்கப்படும் தெய்வமாக வரும் ராஜா என்ற பெயருள்ள யானையைத் தட்டையான படிமமாக மட்டும் இல்லாமல், கதையின் முடிவில் மெய்மையின் விகாச உருவமாக மாற்றிவிடுகிறார் பிரமிள். இந்தக் கதைகளில் சிங்கள இனவாதம் மட்டும் அல்ல, மூர்க்கம் கொள்ள இருந்த தமிழ் இனவாதமும்
விமர்சிக்கப்படுகிறது.
பிரமிள், அடிப்படையில் தனது நிறைவேறாத ஆன்மிக இலக்கின், குறைபட்ட  சாத்தியமாகவே தனது படைப்புகளைப் பார்த்திருக்கிறார். மனோலயமே அவருக்கு சிகர
சாதனையாகத் தெரிந்திருக்கிறது. படைப்பை வெளியிடும் மனநிலையைச்
சலனமயமானது என்றும் நிச்சலனமே லட்சியமாக இருப்பதாகவும் அவரது முதல் கவிதைத் தொகுதியானகைப்பிடியளவு கடல்முன்னுரையில் தெரிவிக்கிறார். தன் வாழ்நாள் முழுக்க மெய்மையைத் தேடி சாது அப்பாத்துரை, ஜே.கிருஷ்ணமூர்த்தி, ராம் சுரத்குமார் போன்றவர்களிடம் தொடர்ந்து உரையாடலை நிகழ்த்தியிருக்கிறார். நம் தெருக்களில் பிச்சைக்காரர்களாகத் தோற்றமளிக்கும் சாதாரணர்களோடு சாதாரணர்களாக
வாழ்க்கை நடத்தும் மறைஞானிகளைப் பற்றி, அவர்களுடைய அன்றாட
வாழ்க்கையைக் கவனித்து, உரையாடி தன் அனுபவங்களை
எழுதியுள்ளார். ‘பீச் ஸ்டேசன் அவ்வையார், ‘மிலிட்டரி சித்தர்ஆகிய கட்டுரைகள் இங்குள்ள அவைதீக ஞானத்தேடலை வெளிப்படுத்தும் படைப்புகளாகும். காந்தி, அம்பேத்கர், பெரியார் போன்றவர்களின் சமூக, அரசியல் பங்களிப்புகளை இந்திய அறிவியக்க, விடுதலை மரபின் தொடர்ச்சியாகவே பார்த்தவர் பிரமிள். திராவிட இயக்கத்தையும், அதன் அரசியலையும் வெறும் சீரழிவாகவே விமர்சகர்கள் வெங்கட் சாமிநாதன் போன்றோர் விமர்சித்தபோது, அதன் சாதக அம்சங்களை பிரமிள் சுயமாக
அவதானித்து மதிப்பிட்டார். பிரமிள் எழுதிய ஆன்மிக எழுத்துகள் குழந்தைகளும் படிக்கும் அளவு எளிமை கொண்டவை. ஒரு எழுத்தாளன் வேறுவேறு ஒழுங்குகளில் வெவ்வேறு விதமான மொழி வெளியீட்டை நிகழ்த்த முடியும் என்பதற்கான எடுத்துக்காட்டு அவர்.
திருக்கோணமலையைச் சேர்ந்த இல்லறத் துறவியான சாது அப்பாத்துரை
குறித்து எழுதப்பட்ட தியானதாரா, தமிழில் எழுதப்பட்ட சிறந்த மெய்யியல், வாழ்க்கை நெறி நூல். சாது அப்பாத்துரை போதிக்கும் எளிய வாழ்க்கை அறங்களையும் வழிகாட்டுதல்களையும் கொண்ட சிறுபடைப்பு அது. இந்திய, தமிழ் பகுத்தறிவு மரபைச் சேர்ந்த ஆன்மிகவாதி என்று அவரை வகுக்கலாம்.
இலங்கையில் இனவாதம் தலைதூக்கும்போது, இந்தியாவின் பன்மைத்தன்மையால் ஈர்க்கப்படும்- லங்காபுரி கதையில் வரும்- பெரியவரான சார்ளிஸ் உடவத்தவைப் போல பிரமிளை இந்தியாவும் தமிழகமும் ஈர்த்திருக்க வேண்டும். மனிதனின் விடுதலையை வேறெந்த உலகிலும் அவர் தேடவில்லை.இந்த பூமியில் மட்டும்தான் மனிதர்கள்
இருக்கிறார்கள். இங்கேயே பிரச்சினை தீர்க்கப்பட வேண்டும் என்ற விவேகத்தை நம்பியவர் அவர். தான் உன்னதமாகக் கொண்டாடிய மௌனி போன்ற பெரும் படைப்பாளிகளைக் கூட, அவர்களிடம் சாதிய உணர்வு தலைதூக்கியபோது, வைதிகம் நுழையும் இடத்தில் படைப்பூக்கம் விடைபெறும் என்று விமரிசித்தவர் பிரமிள்.
இலங்கையில் உள்ள திருக்கோணமலையில் 1939-ம் ஆண்டு ஏப்ரல் 20-ம் தேதி பிறந்த பிரமிள், தனது தாயின் மரணத்துக்குப் பிறகு 1970-களில் சென்னைக்கு வந்தார். பிரான்ஸுக்குச் சென்று ஓவியராகவும் எழுத்தாளராகவும் வாழ்வதற்கான இலக்கில் இங்கே வந்து பின்பு தங்கிவிட்டார். எங்கோ ஒரு இடத்தில் பிறந்து, ஏதோ ஒரு இலக்கில் தமிழகம் வந்து, படைப்புகளைத் தவிர சின்ன லௌகீக சௌகரியங்கள், அங்கீகாரங்களைக்கூட அடையாமல் தனியனாக வேலூர் அருகில் உள்ள கரடிக்குடியில் 1997-ல் மறைந்துபோனார் பிரமிள். அவர் வாழும் காலத்தில் தனது படைப்புகளைச்
சிறுநூல்களாக வெளியிடுவதற்கே மிகுந்த சிரமங்களை எதிர்கொண்டார்.
கால. சுப்ரமணியம் என்ற ஒரு தனிநபர் இயக்கத்தாலேயே இவரது படைப்புகள் இன்று முழுமையாக வாசகர்கள் படிப்பதற்குப் புத்தகங்களாகக் கிடைத்துள்ளன.வாழ்நாள் முழுவதும் அவர் ஒரு மெய்யான வீட்டைத் தேடி அலைந்திருக்கிறார்.

வீடுகள் யாவும் வாயிளித்து ஆபாசமான பசியைப் போன்று/ நிற்கக்
கண்டவனாயினும்,/ வீடு/ ஒன்றுண்டெனவே எண்ணுகிறேன்./ இந்தச்
சுவர்களினுள் விழுங்கப்பட அல்ல./ கருவாகி/ புனிதத் தசைகளில் ஊறும்
ரத்தச் சுனையைக் காண(சுவர்கள் என்ற கவிதையிருந்து)

என்று ஏங்கியிருக்கிறார் பிரமிள். தமிழ் நவீன இலக்கியத்தின் முதல்நிலை
சாதனையாளர்களான புதுமைப்பித்தன், பிரமிள் இருவரின் விமர்சனப் பார்வைவழி தற்போதைய படைப்பிலக்கியச் சூழலைப் பார்த்தால் அவர்களது லட்சியங்களிலிருந்து எவ்வளவு விலகிவிட்டோம் என்ற ஏமாற்றமே மிஞ்சுகிறது. கவிதை, சிறுகதை, நாவல்கள் ஒரு பழக்கமாக, தொழில்முனைவாக, தொடர்பு வலைப்பின்னலைக் கட்டியெழுப்புவதாக,
தொண்டுநிறுவனச் செயல்பாடுகளை ஒத்ததாக மாறியிருக்கின்றன. தாம் வாழும் காலத்தில் நிறுவனங்கள், மத, சமூகக் கேந்திரங்களுக்கு மட்டுமல்ல, அந்தந்தக் காலகட்டத்தில் ஆதிக்கமாக இருந்த சிந்தனைகளுக்குக் கூட சேவகம் செய்யாதவர்கள் அவர்கள்.லட்சியம் இல்லாத இடத்தில் விமர்சனம் இல்லை. அந்த வகையில் தமிழ் நவீன இலக்கியத்தைப் பொறுத்தவரை பிரமிள் லட்சியப் படிமம்.அந்த லட்சிய மனதின் தேடலும் உக்கிரமும் இப்படி விமர்சனமாகவே வெளிப்படும்.
பாலை
பார்த்த இடமெங்கும்
கண்குளிரும்
பொன்மணல்
என் பாதம் பதித்து
நடக்கும்
இடத்தில் மட்டும்
நிழல் தேடி
என்னோடு அலைந்து
எரிகிறது

ஒரு பிடி நிலம்.