Friday, 16 December 2016

ஷ்ரோடிங்கரின் பூனை நகுலனைத் திறக்கிறது!


ஷங்கர்ராமசுப்ரமணியன்


ஒரு பொருள் என்ன நிலையில் இருக்கிறது என்று நமக்குத் தெரியாத நிலையில், குவாண்டம் கோட்பாடு அதை 'இருநிலை இருப்பு' என்று அழைக்கிறது. அது என்னவாக இருக்கிறது என்று பார்க்காத வரை அதற்கு எல்லா நிலைகளும் சாத்தியம். ஆணாக, பெண்ணாக, இருபாலுயிரியாக, யாரும் பார்க்காத வரை எல்லா நிலைகளும் சாத்தியம்.
புகழ்பெற்ற விஞ்ஞானியான எர்வின் ஷ்ரோடிங்கர், ஒரு சோதனையைக் கற்பிதம் செய்தார். அதன்படி, ஒரு இரும்புப் பெட்டிக்குள் பூனையையும் ஹைட்ரோசயனிக் அமிலக் குப்பி ஒன்றையும் வைக்க வேண்டும். அத்துடன் கதிரியக்கத்தன்மை கொண்ட பொருளையும் வைக்க வேண்டும். பரிசோதனையின்போது, அந்தக் கதிரியக்கப் பொருளின் ஒரு அணு சீர்கெட்டாலும், அது அந்த இரும்புப் பெட்டியில் வைக்கப்பட்டுள்ள சுத்தியலை அசைத்து, அமிலக் குப்பியை உடைக்கும். அமிலக் குப்பி கசிந்தால் பூனை இறந்துவிடும். ஆனால், அந்த இரும்புப் பெட்டி மூடியிருக்கும் நிலையில் பூனை உயிருடன் இருக்கிறதா, இல்லையா என்பது தெரியவே தெரியாது.
குவாண்டம் விதியின்படி, பூனை உயிருடனும் இருக்கலாம்; இறந்தும் இருக்கலாம் என்ற 'இருநிலை இருப்பு நிலை'யில் உள்ளது. நாம் உள்ளே புகுந்து பார்க்கும்போதுதான் இந்த 'இருநிலை' இல்லாமல் போகும்.
பெரும்பான்மைத் தமிழர்களுக்கு 'ஷ்ரோடிங்கரின் பூனைச் சோதனை' தெரியாமல் இருக்கலாம். இரும்புப் பெட்டிக்குள் விடப்பட்ட பூனையின் 'இருநிலை' என்பது சமீப மாதங்களாக, தமிழர்கள் எல்லாம் அனுபவித்த ஒரு நிலைதான்.
நகுலனின் புகழ்மிக்க கவிதை ஒன்றை ஷ்ரோடிங்கரின் பூனை வழியாகத் திறக்கும் போது, கூடுதலாக ஒளியேறுவதை இப்போது அனுபவிக்கலாம். அவரது 'கோட்ஸ்டாண்ட் கவிதைகள்' தொகுப்பில் வரும் கடைசிக் கவிதை இது. நகுலனின் அர்த்தங்கள் அதிகரித்துக்கொண்டே செல்லும் காலம் இது.
“யாருமில்லாத பிரதேசத்தில்
என்ன நடந்துகொண்டிருக்கிறது?
எல்லாம்”
ஆம். நீயும் நானும் இல்லாதவரை; நாம் இல்லாதவரை; நாம் திறந்து பார்க்காதவரை; நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது; ஆணாகவும் பெண்ணாகவும் இருப்பாகவும் அழிவாகவும் படைப்பாகவும்; எல்லாம்; எல்லாம்; ஆம்; ஆமென்;
அந்தப் பிரதேசம் எங்கே இருக்கிறது?
என்ன நடக்கிறது; எல்லாம்.

(தி இந்து, தமிழ் நாளிதழில் வெளியானது)

Thursday, 8 December 2016

பரிசு - செஸ்லா மிலோஷ்



 தமிழில்: சபரிநாதன்

வெகு சந்தோஷமான நாள்
மூடுபனி விலகியது முன்னமே.
நான் தோட்டத்தில் வேலை செய்தேன்.
ஹனிச்சக்கில் மலர்கள் மேல் நின்று சென்றன ஹம்மிங் சிட்டுகள்.
எனதாக்க விரும்பும் பொருள் என்று எதுவுமில்லை பூமியில்
பொறாமை கொள்ளத் தகுதியான எவரையும் அறியவில்லை
எனைப் படுத்திய தீமைகள், அதை எல்லாம் மறந்துவிட்டேன்
முன்பொரு காலம் நான் இதே மனிதனாக இருந்ததை எண்ணுவது
                                     அவமானமுறச் செய்யவில்லை
வலியேதும் உணரவில்லை உடலில்
நிமிர்கையில் கண்டேன்
நீலக்கடலையும் கப்பற்பாய்களையும்


( ‘தக்கை’ இதழில் வெளியானது.)



Wednesday, 30 November 2016

நள்ளென் றன்றே யாமம்

 ஷங்கர்ராமசுப்ரமணியன் 

 நள்ளென் றன்றே யாமம்
 சொல்லவிந்து சடலங்களாய்
 பேருந்தில்
 உடல்சுருட்டியடங்கினர் மக்கள்
 இருட்டில் முனகும் சல்லாபப் பாடல்கள்
 உதிர்ந்து வரும் திருவள்ளுவர் சித்திரம்
 பொன்மொழிகள்
 அதிகாலையில் இறங்கவிருக்கும் நகரம் குறித்த நினைவு
 எதுவுமல்ல
 ஆம்
 உண்மைதான் பதுமனார் அவர்களே
 பற்றித் தள்ளும் விருப்பும் வெறுப்பும்
 அலைக்கழிப்புகளும் அல்ல
 உறக்கமும் பனியும் தான்
 அவர்களைத் தாயென கதகதப்பாக
 தற்காலிகமாகப் போர்த்தியிருக்கிறது.     

Sunday, 27 November 2016

புனிதச் சிப்பி


ஷங்கர்ராமசுப்ரமணியன்



கடலடியிலிருந்து மீன்களோடு
கரைக்கு வந்து
வலையோடு வெளியே எறியப்பட்ட
சிப்பி நீ
தனக்கென்று தனிவிருப்பமில்லாத
உன் உடலில்
கடலின் நிணம் கறையாகச் சிவந்திருக்கிறது
கடலின் காதல் சுவடுகளும்
உனது முதுகில் அழகிய  சமச்சீர் வரிகளாக
பறவை மூக்கென இறங்கிக் குழிந்துள்ளன.
கடலின் விருப்பத்திலிருந்தும் விலகி
இப்போது உலகின் விருப்பத்துக்கு வீசப்பட்டு
இந்த வெயிலில்
உன்னை ஒப்புக்கொடுத்து
யாருக்கோ எதற்கோ
காத்திருக்கிறாய்.
அதனால்  
நீ புனிதச்சிப்பி.

000

Monday, 21 November 2016

ஆனந்தா 2.0


ஷங்கர்ராமசுப்ரமணியன்

பிரமாண்டமான 
ஒரு
பச்சை முட்டையைக் கொத்தி
வெளியே வருவதைப் போல
கழுத்தைச் சிலுப்பி
மரத்திற்குள்ளிருந்து
கிளைகள் நடுங்க வந்து நிற்கிறது
வெள்ளைக் கொக்கு
அது
இருட்டில்தான் ஜனித்தது
தெரியாத தெய்வத்தின் கரங்களை நம்பி    
அது
காத்திருந்தது
அதுதான்
தற்போது தன் ஒளிப்பூக்கொண்டையைச் சிலுப்பி
கண்கள் பறிக்க
உயிர்கோஷம் இடுகிறது
ஆனந்தா.

Wednesday, 16 November 2016

ஆனந்தா

          

      ஷங்கர்ராமசுப்ரமணியன்

 

 ஆனந்தா என்றேன்
 பிறந்தவையும் ஆம் என்றன
 இன்னும் பிறக்காதவையும்
 ஆம் ஆம்
 என்கின்றன.

 000



Monday, 14 November 2016

தமிழ் புரோட்டா தான் நான்- ஷங்கர்ராமசுப்ரமணியன்



நீங்கள் என்னைத் தூள்தூளாக்குங்கள்
நீர் ஊற்றிச் சேர்த்து
உருட்டிப் பிசைந்து
உங்கள் மூர்க்க பலத்தால்
அடித்துத் துவைத்தெடுங்கள்
பாலியஸ்டர் துணிபோல்
என்னை நெகிழ்வாக்கி
நீட்டி விசிறியடித்து
காற்றுத் தங்கும் பலூன் பந்துகளாக
மேஜையில் அடுக்குங்கள்.
அப்போது கடவுள் போல்
நான் ஒளிர்வேன்.
பின்னர் மீண்டும் தட்டி மடித்து
வட்ட சதுர முக்கோணங்களாக
எண்ணைய் கொதிக்கும்
வாணலியிலோ
கல்லிலோ இட்டுப் பொறித்தெடுங்கள்
உங்கள் அரும்பசிக்குச் சுவையான
உணவாய் நான் மாறுவேன்...
உங்கள் வரலாறு
மூர்க்கம்
ஆசைகள்
காமம்
மூட்டம்
வலி
அரசியல்
துயரங்கள்
நெருக்கடி
உழைப்பு
உங்கள் மாமிசமும் சேர்ந்த
குழம்பில்
நான் மிதந்தூறிக் கொண்டிருக்கிறேன்.
மீண்டும்
மடிப்புமடிப்பாக
தூள்தூளாகக் கரைந்துபோகக்
காத்திருக்கும்
தமிழ் புரோட்டாதான்
நான்.

Wednesday, 9 November 2016

சிரிக்கத் தொடங்கும் யாளிகள்


 ஷங்கர்ராமசுப்ரமணியன்


 முன்னம் பழைமையிலிருந்தும் மீண்டும் நம்மை, நமது வாழ்வைப் பரிசீலிக்க ஆரம்பிக்கலாம். பழையதென்றும் மரபென்றும் தளையென்றும் மெய்யியலென்றும் மதமென்றும் சடங்கென்றும் நாம் ஒதுக்கியதில் இன்றை, இப்பொழுதை உயிர்ப்பிக்கும் வஸ்துகள் ஏதாவது மிஞ்சியுள்ளதா? இன்றைக்கான குணமூட்டியோ, எதிர்காலத்திற்கான தீர்வோ இருக்கிறதா என்றும் பார்க்கலாம்.  

 ‘காலடியில் ஆகாயம் தொகுதியில் ஆனந்தின் சிறந்த கவிதைகளில் ஒன்றான ‘எல்லாமும் எப்போதும் கவிதையில் கவிதைசொல்லி மண்ணுக்குள் போகிறான். மண்ணுக்குப் போனபின்பு உளிச்சத்தம் கேட்க மேலும் அடியில் செல்கிறான். அவனது பாட்டன் ஒரு சிலையை முடிக்கும் தருவாயில் இருக்கிறார். அது அவனது சிலையாக இருக்கிறது. மேலும் கீழே செல்கிறான் கவிதைசொல்லி, அங்கே சிற்பியாக கொள்ளுப்ப்பாட்டன் அமர்ந்திருக்கிறார். அங்கே பாதி செதுக்கப்பட்ட அவனது சிலை இருக்கிறது. மேலும் இறங்க இறங்க கடைசியில் கவிதை சொல்லியே சிலை செய்துகொண்டிருப்பதைப் பார்க்கிறான். அந்த நான், செய்து கொண்டிருந்தது கவிதை சொல்லியின் மகனுடைய சிலை.

 ஆனந்த் உருவாக்கியிருக்கும் இளவரசி கவிதைகள் நம் மண்ணுக்குள் புதையுண்டு போனவற்றைத் தேடிப் போவதைப் போல இருக்கின்றன. நவீன கவிதை உதிர்த்து விட்ட சந்தம், உணர்வெழுச்சி, பாடல் பாவம் மற்றும் பழம் படிமங்களைக் கொண்டு ஆனந்த் தனது இளவரசியைப் படைத்துள்ளார்.

இளவரசி கவிதைகளில் காணக்கிடைக்கும் நிலப்பரப்பு, இயற்கை, வாழ்க்கை, படிமங்கள் அனைத்தும் தற்காலத்தினுடையது அல்ல. ஆழ்மனத்தின் நினைவுப் படிமங்களால் நிறைந்த உலகம் என்று அதைச் சொல்லலாம். அவையெல்லாம் எப்போதாவது வெளியில் இருந்ததா? என்ற கேள்வியையும் வாசகன் கேட்கலாம். பதில் புகைமூட்டமாகவே கிடைக்கும். ஆனந்தின் கவிதையான ‘வழியில் தங்கியவர்கள் வழியாகவே உரைத்துப் பார்க்கலாம். கோயிலும் போய்விட்டது. குன்றும் போய்விட்டது. இரண்டும் போய்விட்டதை சூரியன் அறியும். கோயில் போனால் போகட்டும் எனலாம். குன்றும் அதனோடு எப்படிப் போயிற்று? என்று கேட்கலாம்தானே. குன்று பழசா என்ன?  

இக்கவிதைகளில் சொல்லப்படும் இளவரசனின் தனிமையும் இளவரசி உணரும் தனிமையும் நேற்றும் இன்றும் நாளையும் எப்போதும் புதிதாக இருக்கும். இளவரசி தேடும்போது இளவரசன் தொலைந்தவனாக இருக்கிறான். இளவரசனும் தேடித் தேடி நெடுங்காலம் காத்துச் சலித்தவனாகத் தென்படுகிறான். உறவுகள், திடப்பொருளின் உறுதியை இழந்து எல்லாம் நீர்மமாகக் கையிடுக்கில் வழிந்துவிடும் குறுக்கும்நெடுக்குமான தகவல்தொடர்பு ஊடிழைகளுக்குள் தொலைந்து மறைந்துவிடும் காலத்தில் நாம் இருக்கிறோம்.

ஆதியில் ஒரு பெண், தன் காதலனுக்காக; ஆண், தன் காதலிக்காக; காத்திருந்த காலத்தின் இடைவெளி அதிகம். இன்று அந்தக் காத்திருப்பின் இடைவெளியை தொழில்நுட்பம் மூன்று நொடிகளாக, ஒரு நொடியாக மாற்றியிருக்கிறது. ஆனால் காத்திருப்பின் நிறையும் வலியும், அதனால்உணரநேரும் தனிமையும் பரிதவிப்பும் மாறவேயில்லை.

குன்று பழசா என்ன? என்று கேட்கலாம் தானே.

உறவுகள் ஆவியாக மாறப்போகும் காலத்திலும் அந்தக் காத்திருப்பின் நிறையும் வலியும் தொடரப்போவது உண்மை. அந்த வலியை, கூடும்போது உருவாகும் களிப்பை, ஒரு புதிய உயிரின் பிறப்பை ஒரு புதிய காலத்தின் பிறப்பை, ஒரு புதிய பிரக்ஞையை அந்தப் பிரக்ஞையால் உருவாகப் போகும் புதிய உலகத்தைக் கனவு காணும் எதிர்காலவியல் கவிதைகள் என்று இளவரசி கவிதைகளைச் சொல்வேன். இங்கே முத்தங்கள் இருக்கின்றன. கலவி இருக்கிறது. காமம் இருக்கிறது. ஆனால் இளவரசியின் உலகில் புணர்ச்சியால் குழந்தைகள் பிறப்பதில்லை. மலரிதழ்கள் சந்தித்துப் பிரியும் கருவறையில், பச்சிலைச் சாறுகளில், பகல் போய் மாலை கவியும் நேரத்தில் பிறப்பு நிகழ்கிறது.

இக்கவிதைகளில் இளவரசி தனிமையை நிரப்புபவளாகவும் தனிமையைக் கொண்டுவருபவளாகவும் இருக்கிறாள். ஒளியை அழைத்து வருபவளாக இருளோடு இருப்பவளாக இருக்கிறாள். அனைத்தும் தெரிந்தவளாக அஞ்ஞானத்தின் வடிவாகவும் இருக்கிறாள். இயற்கையாக, எல்லாவிதத் தோற்றங்களுக்கும் அடிப்படையாக இருக்கிறாள். ஆதியிலிருந்து ஆணின் மனதில் பெண் குறித்துள்ள அச்சத்தையும் வரையறுக்க இயலாத தன்மையையும் கொண்டவளாகவும் நிச்சயத்துக்கும் அநிச்சயத்தக்கும் இடையே நீண்டபடியும் வசீகரமாகவும் அழகாகவும் அச்சமாகவும் இருக்கும் பெண் உருவம் இங்கே கொண்டாடப்படுகிறது. பிறந்தவுடன் மின்னும் விளக்கைப் பழமென்று முழுங்கிய இளவரசி ஒளிவட்டத்துடன் நடந்துவர இருளிலிருந்து அவளை வரையறை செய்ய முயலும் குரல்கள் கேட்கின்றன. நீ ஒரு...நீ ஒரு....நீ ஒரு...என்று வரையறுக்க முயலும் குரல்கள்.

ஆதி நீதி நூல்கள், இதிகாசங்கள் முதல் இன்றைய விளம்பரம் வரை உடலாக, தீர்க்கப்பட வேண்டிய இச்சையாக வரையறுக்கவொண்ணாமல் ஆனால் வரையறுக்க முயலப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கும் இளவரசி அவள்.  வாழ்வின் தோற்றம் மற்றும் நினைவுகளால் பாதிக்கப்படாமல் மீண்டும் தன் ஒளிவிரித்து தன் ஆழம் கண்டு அற்புதத்தில் நிறையும் இளவரசியைக் காண்கிறோம். ஆனந்தின் கனவும் எப்போதைக்குமான பாடுபொருளான இன்றில் இக்கணத்தில் முகிழும் இளவரசி அவள். இத்தருணத்தில் தெய்வமாகப் புனிதபடுத்தி, தாய்மையாக வழிபாட்டுப் பொருளாக்கி, காதலியாக மனைவியாக வெறும் உடைமையாக்கி, போகவஸ்துவாய் சந்தையில் ஆக்கப்படும் இளவரசி அல்ல அவள். வரையறுக்க முடியாத, எல்லையில்லாத ஆற்றலின் நினைவுகளையெல்லாம் உதிர்க்கச் செய்யும் ஒளியின் அடையாளம் தான் இளவரசி. அவளை நிறைத்து அவனும் நிறைபவன் தான் இளவரசன்.


அவரவர் கைமணல், இரண்டு சிகரங்களின் கீழே தொடங்கி காலடியில் ஆகாயம், நான் காணாமல் போகும் கதை, காலவெளிக் காடு, அளவில்லாத மலர் என ஆனந்த் மேற்கொண்ட பயணத்தின் மிக நுட்பமான விளைவுதான் இளவரசி கவிதைகள்.  கடவுளர் மானுடருடன் பேசி மகிழும் கருகாத, நிழல் கோடுகளால் பிரிக்கப்படாத உலகம் இளவரசியினுடையது. நினைவின் எந்தச் சுமையும் இல்லாமல் ஓடும் சிறுவனாக நாமும் நம் உலகமும் இருக்க நினைக்கும் கனவு ஆனந்தின் கனவு இது. அனைத்தும் அறிந்ததும் எதுவுமே அறியாததுமான அற்புதப் பாழ்நிலையை நோக்கிப் படிப்படியாக ஆனந்த் தொடங்கிய யாத்திரையென்று அவற்றைச் சொல்லலாம்.

அன்பு, காதல், உறவு, மேன்மை, மகிழ்ச்சி எல்லாவற்றையும் நற்பண்புகளாக திருவள்ளுவர் பேருந்தில் திருவள்ளுவர் படத்தைப் போல சமூகம் நம் மனச்சுவரில் தொங்கவிட்டுள்ளன. ஆனால் அவற்றின் உடன்நிகழ்வுகள் மற்றும் சிக்கல்களைப் புரிந்துகொள்ள நமக்கு எளிய கருவிகள் கூட சமூக அறிவுத்தளத்தில் உருவாக்கப்படவே இல்லை. நம்முள்ளேயே பெருகும், நாம் எப்போதும் உணரும் பிரிவாற்றாமை, வெறுப்பு, சிறுமை, தனிமை, பயம் ஆகியவற்றை எப்படி பகுத்தறிவது என்பதை நாம் அறிந்துகொள்ளவேயில்லை. மரணத்தையும் பிரிவின் நினைவுகளையும் எப்படி எதிர்கொள்வது? அன்பைவிட உண்மையில் வலிதரும், நம் சுயத்தையே கலைத்து நசிக்கும் ஆயுதக்கருவி இவ்வுலகில் வேறு என்னவாக இருக்கமுடியும்?   

 மனித உயிர் வெறும் சமூக, குடும்ப, உற்பத்தி அலகு மட்டும்தானா? பெயர்கள், சாதி, மதம், இனம், தேச அடையாளங்களாலான ஆன சமூகத்தன்னிலை மட்டும்தானா? அப்படியானால் கலையும் இலக்கியமும் ஆன்மிக தத்துவ விசாரணைகளும் ஆடம்பரம்தானா? நினைவுகளின் சுமைகளைக் கொண்ட இறந்தகாலம், எத்தனை போர்களுக்கு எத்தனை மோதல்களுக்கு எத்தனை முரண்பாடுகளுக்கு இன்றும் தொடர்ந்து காரணமாகி வருகிறது? நூற்றாண்டு துக்கங்களை அவன் அல்லது அவள், ஏன் பொருக்காக விடாமல் நிணம் வழிய வழிய நக்கிக் கொண்டே இருக்க வேண்டும்? டால்ஸ்டாயின் கதையில் ரம்பத்தை நக்கி நக்கி நாக்கில் ரத்தம் வரவைக்கும் நாயைப் போல.  

ஒரு காட்சி... ஒரு நிகழ்ச்சி...ஆனால் காணும் கண்களால் எத்தனையெத்தனை கதைகளாகப் பெருகுகிறதுஅப்படியானால் மெய்காட்சி என்பது என்ன? மெய்யனுபவம் என்பது என்ன?

மனிதன் இன்று, இங்கே இக்கணத்தில்தான் வாழ்கிறான் என்று மேலோட்டமாகத் தான் சொல்லமுடிகிறது. திட்டவட்டமாக அல்ல. அவனால் ஏன் தமக்கு முன்னால் உள்ள எளிய அழகுகளைக் கூடக் காணமுடியவில்லை. தன் முன்னர் பூக்கும் சிறுகணங்களை பெரும்பாலான மனிதர்களுக்குஏன் ஸ்பரிசிக்கவே இயலவில்லை.  

 ஏனெனில் அவன் நிகழ்கணத்தில் முழுமையாக இல்லை. நிகழ்கணத்தில் இருந்தால் போர்கள் இருக்காது. அமில வீச்சுகள் இருக்காது. முரண்பாடுகள் இருக்காது.

இவையெல்லாம் மிக அழகான கனவுகள் தானே. அருமையான தீர்வுகள் தானே. ஆனால் ஆனந்த் தனது நூல்கள் வழியாக இந்தப் பிரச்சினைகளை எதிர்கொள்ளும் முறைபாட்டுகளைப் பற்றிப் பேசும்போது அவரது மொழி எளிமையாக இருந்தாலும் அவை ரகசியமானதும் மிகுந்த போராட்டத்தை வேண்டுவதுமான வழிமுறைகளாகி விடுகின்றன. அதனாலேயே அவை கவிதைகளாகி விடுகின்றன. கிட்டத்தட்ட அரசாங்கம், நிறுவனங்களுக்கு எதிரான வழிமுறைகளாகவும் ஆகிவிடுகின்றன.

அங்கே நீர் துளி பாதரசமாகிறது

மயிலிறகு மழைத்துளிகளாகின்றன

ஆனந்தின் அறையில் ஆயுதங்கள் இல்லை, தளவாடங்கள், வரைபடங்கள் இல்லை. ஆனால் போர் நடக்கிறது. அது வழக்கமாகச் சொல்லப்படும் தர்ம யுத்தமும் அல்ல. மனம் என்றும் நான் என்றும் சொல்லப்படும் நினைவுத்தொகுதிகளைக் கலைத்து மனச்சுயத்தை விலக்கி, இன்றில் இக்கணத்தில் திளைத்துக் கொண்டிருக்கும் உயிர்த்துவம் மிக்க ‘நான்-ஐத் தேடும் யுத்தம் அது. அங்கே ஆனந்தின் எழுத்துகள் கவிதை என்ற வடிவிலும், கட்டுரை என்ற வடிவிலும் நாவல், சிறுகதை வடிவிலும் கிடக்கின்றன. ஆனால் அவற்றை ஆனந்த் மேற்கொண்ட யாத்திரையின் குறிப்புகளாகவே நான் வாசிக்க முயலுகிறேன்.   


அவரது நம்பிக்கையை நானும் பகிர்கிறேன். மனிதன் மீண்டும் பிரக்ஞையில் பிறக்க வேண்டியிருக்கிறது.



  
சிறு பறவை அழைத்துவரும் மேகம்

அதோ
அந்தச் சிறுபறவை
அழைத்து வரும் மேகம்
தண்ணென என்னை நிறைக்கையில்
நான்
இல்லாது போவேன்

என் சட்டையை நீ எடுத்துக் கொள்ளலாம்
நீ என் செருப்பை எடுத்துக்கொள்

என் சுவாச கோளங்களை
மேகம் நிறைக்கையில்
கணிதங்கள் அற்றுப்போகும்

அதன் பின்
என்னைப் பற்றி
ஏதேனும்
அறியவேண்டுமாயின்
அந்தச் சிறுபறவையை
அழைத்துக் கேள்.

 000
  

நகுலனிடமே இதெல்லாம் தொடங்குகிறது.  ‘இருப்பதற்கென்று தான் வருகிறோம் இல்லாமல் போகிறோம் என்று சாதாரணமாகப் பத்திரிகை மேற்கோள்களிலும்,  இலக்கிய உரையாடல்களிலும் துவைத்தெடுக்கப்பட்ட நகுலனின் கவிதையை மீண்டும் பார்க்கலாம்.

இந்தக் கவிதை, நிலையாமை மற்றும் துக்கத்தைத் உணர்த்தும் அனுபவமாக எனக்கு ஒருகட்டத்தில் இருந்துள்ளது. நகுலனுக்கு அடுத்து எழுதவந்த ஆனந்தின் கவிதை உலகத்தை ஓரளவு நெருங்கி வாசித்தவர்கள், இருப்பதற்கென்று தான் வருகிறோம் இல்லாமல் போகிறோம் கவிதையில், மகிழ்ச்சியான விடுபட்ட அனுபவத்தை உணரமுடியும்.  

ஆனந்தைப் பொருத்தவரை இல்லாமல் போவது இழப்பு அல்ல. இருப்பதுதான் பெருந்துக்கம். நினைவோடும் சுமைகளோடும் வன்மத்தோடும் அதிகாரத்தோடும் தந்தையாகவும் கணவனாகவும் மனைவியாகவும் தலைமைச் செயல் அதிகாரியாகவும் குமாஸ்தாவாகவும்  இருப்பதுதான் துக்கம்.

Friday, 7 October 2016

Humpty Dumpty had a great fall

 ஷங்கர்ராமசுப்ரமணியன்

 

நான் திருநெல்வேலியிலிருந்து

இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன் சென்னைக்கு

பிழைக்க வந்தவன்.

அசாமிலிருந்து புலம்பெயர் தொழிலாளியாக

வந்திருந்த ஹம்டி டம்டியை

நேற்று மாலை

நான் மைலாப்பூர் ரயில் நிலையத்தில் சந்தித்தபோது

அவன் ஓடும் ரயிலில் ஏற முயற்சித்து

கீழே விழுந்து சற்றே புரண்டு

மரணத்திலிருந்து தப்பி எழுந்துகொண்டிருந்தான்.

ஐயோ என்று ஓடினேன்

அடுத்த ரயிலில் பொறுமையாக ஏறினால்

என்ன கேடு என்று ஒரு பெரியவர்

ஹம்டி டம்டியை அடித்தார்

தகவல் போய் சேர்வதற்கே ஒரு வாரம் ஆகிவிடும்

என்றார் 

கழுத்தில் அடையாள அட்டை மாட்டிய 

நடுத்தர வயது மென்பொறியாளர்

‘ஜஸ்ட் மிஸ்ட்’ என்று சொல்லிவிட்டு

இரண்டு கல்லூரி மாணவிகள்

வாட்ஸ்அப்புக்குள் நுழைந்துவிட்டனர்

நான் ஹம்டி டம்டியின் தடித்த புட்டத்தைத் தட்டிக்கொடுத்து

சிரித்தேன்

ரயில்வே நிலையக் காவலர்கள் வந்தனர்

ஹம்டி டம்டியை அழைத்துச் சென்றனர்

ஹம்டி டம்டி என்னைத் திரும்பிப் பார்த்து சிரித்தபடி போனான்

நானும் உன்னைப் போல ஹம்டி டம்டிதான்

திரும்பத் திரும்ப விழுகிறேன்

முழுமையாக உடைவதில்லை என்றேன்

அவனுக்கு எல்லாமே புரிந்துவிட்டது சிரித்தான்

அவன் காவலர்களுடன் சென்றபோது

அவனது ஜீன்ஸுக்குள் பிதுங்கி ஆடிய

யானைப்புட்டங்கள் எனக்கு

ஏனோ விடுதலையான சந்தோஷத்தை அளித்தது.  


 

Friday, 12 August 2016

இப்படித்தான் கடக்கிறோம் ஸ்ரீநேசன்



      ஷங்கர்ராமசுப்ரமணியன்


  தமிழ் நவீன இலக்கியத்தில்  ‘பெருஞ்சக்தி’யாக, ஒரு ஏகாதிபத்தியமாக புனைவெழுத்தாளர்கள், இலக்கிய விமர்சகர்கள், கோட்பாட்டாளர்கள், இதழியலாளர்கள், இளம்தலைமுறை வாசகர்கள் வரை பெரும் தாக்கத்தையும் செல்வாக்கையும் ஏற்படுத்தியவர் என்று எழுத்தாளர் ஜெயமோகனைச் சொல்லலாம். அவர் எழுதிய விஷ்ணுபுரத்திற்குப் பிறகுதான், தமிழ் நாவலாசிரியர்களுக்கான காகிதக் கொள்முதல் கூடியது. சுந்தர ராமசாமி, தனது ‘குழந்தைகள் பெண்கள் ஆண்கள்’ நாவலை, வீட்டின் எடைத்தராசில் வைத்து திரும்பத்திரும்ப நிறுத்துப் பார்த்து, விஷ்ணுபுரத்தை விடக் கூடுதலாக ஐம்பது கிராம் எழுத வேண்டிய நிர்ப்பந்தம் ஏற்பட்டது.

 தமிழ் நவீன இலக்கியத்திற்குள் வரும் எழுத்தாளச் சிறுவர்கள், ஆயிரம் பக்கத்தில் ஒரு ஐநூறு வருட வரலாற்றை எழுதப்போகிறேன் என்று சொல்லத் தொடங்கினர். வாழ்நாள் முழுக்க எழுதியிருந்தாலும் முன்னூறு பக்கத்தைத் தாண்டி எழுதுவதற்கு வாய்ப்பில்லாதவர்கள் வருடம் தோறும் ஸ்பைனாக் சாப்பிட்டு பத்து பத்து என்று பஸ்கி எடுக்க வேண்டியிருந்தது. ‘முடியலை’ என்று எழுத்தாளர்கள் தனியறையில் புலம்ப வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது.
  
  ஆனால் தமிழில் ஜெயமோகன் என்ற பெரும்புயலின் செல்வாக்கையும்  அந்தச் செல்வாக்கின் மீதான பிரமிப்பையும் தலையில் ஏற்றிக்கொள்ளாதது நவீன கவிதை இயக்கமும் நவீன கவிஞர்களும் தான். தமிழின் நவீன கவிஞர்கள், ஜெயமோகனையும் எஸ். ராமகிருஷ்ணன் போன்றவர்களையும் எப்படிக் கடந்தார்கள், எப்படிக் கடந்துகொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதைச் சூசகமாகச் சொல்லும் கவிதையை ஸ்ரீநேசன் எழுதியிருக்கிறார். காலச்சுவடின் 200-வது சிறப்பிதழில் வெளியாகியுள்ளது ஜெயமோகன், ராமகிருஷ்ணன் ஆகியோர் குறித்த வரையறையும் இதுவே. கவிதை சொல்லியின் தாளாளர் நண்பர் ஏன் மௌனியை, சுந்தர ராமசாமியை, ஏன் ந. பிச்சமூர்த்தியை, ஏன் எம்.வி.வியை, ஏன் ப.சிங்காரத்தைக் கேட்கவேயில்லை….

இன்னும் பல திருப்பங்கள் வரும் ஸ்ரீநேசன். அந்தக் கல்வி நிறுவனத் தாளாள நண்பர் அடுத்து சிறுகதைகள் எழுதலாம். எழுத்தாளர்களைக் கல்லூரிக்கு அழைத்து அபூர்வ விலங்குகள் மற்றும் பறவைகளின் கறிவிருந்தைப் படைத்து விருதுகளையும் கொடுக்கலாம்...அவர் எழுதும் படைப்புகளுக்கு ஜெயமோகனும், எஸ். ராமகிருஷ்ணனும் மதிப்புரைகளும் எழுதலாம்...

ஜெயமோகனும் எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் போன்றவர்களும் எங்கே இறங்கியிருக்கிறார்கள்?



வாழ்வமைவு

-ஸ்ரீநேசன்


என்னொரு நண்பன்
எங்கள் வயதே எங்கள் நட்புக்கும்
 எம் கனவுகள் அன்றாட விருப்பங்கள்
இளமைத் தொட்டே வேறுவேறானவை
சற்று முரண்பட்டவையும் கூட
பதின்மத்தின் தொடக்கநிலை
 சிறுவர்கள் நாங்கள் அன்று
 சிறுகுன்றின் பறவைப்பாறையில் இருந்தோம்
கடிவாளமற்ற கற்பனைக்குதிரை
களிப்பில் கனைத்துக் கிளம்பியது
ஒரு கைச் சொடுக்கில் பாறை
எனக்குப் பறக்கும் கம்பளமாய் விரிய
அவனுக்கோ புதையல் பெட்டகமாய் திறந்தது
அடிப்படை ஆசைகள் ஆளாளுக்கு வேறுதான்போல
புத்தகம் படிப்பதில் நானும்
நோட்டை ஈட்டுவதில்
அவனும் நாட்டமாய் வளர்ந்தோம்
இருபதில் ஒரு சர்ச்சை
பின் நிறைவேறவும் செய்தது
இன்றவன் ஒரு கல்வி நிறுவனத்தின் தாளாளர்
நானும் சில கவிதைகளை எழுதிவிட்ட கவிஞன்
திருமணப் பேச்சில்
பள்ளிப் படிப்பிருந்தால் போதுமென்றேன்
எனக்கு மனைவியோ பட்டங்கள் பெற்றமைந்தாள்
பட்டம் பெற்றவளையே மணப்பேன்
என்றவன் கனவோ பலிதமின்றி நிகழ்ந்தது
எனக்குப் பெண் குழந்தைகள் மீதே விருப்பம்
அதுபோல் அவனுக்கும்
ஆண் பிள்ளைகள் மீதிருந்திருக்கலாம்
எங்கள் தீர்மானம் ஏதுமின்றியே
அவனுக்கு இருவரும் பெண்மக்கள்
எனக்கோ முரண்பட ஆண்மக்கள்
இதோ ஐம்பதைத் தொட்டிருக்கிறோம்
கனவு காண்பதை நிறுத்திக்கொண்ட எனக்கு
நேற்றிரவு ஒரு கனவு
மலையடிவாரக் கிராமத்தில்
மூன்று ஏக்கர் நிலம் வாங்கி
கல்லூரி ஒன்றைத் தொடங்கியிருந்தேன்
விடிந்ததும் விஷயத்தைப் பகிர்ந்துகொள்ள
நினைத்திருந்த என்னை அவன் முந்திக்கொண்டான்
ஐம்பதாம் பிறந்த நாளுக்கு எஸ். ராமகிருஷ்ணனின்
ஐந்து நூல்களைப் பரிசளித்தாராம் நண்பர்
மூன்றை முடித்துவிட்ட பரவசத்தில் பேசிக்கொண்டிருந்தவன்
ஜெயமோகன் யாரென்றும் வெண்முரசு இருக்கிறதாவென்றும்
கேட்டுத் துளைத்து விட்டான்
மனிதனின் விருப்பங்களை நோக்க வியப்பாக இருக்கிறது
வாழ்வின் திருப்பங்களைக் காண திகைப்பாய் இருக்கிறது.