Thursday, 31 July 2014

பராகா- மனித மீட்சிக்கான ஆசீர்வாதம்


ஷங்கர்ராமசுப்ரமணியன்


பராக்கா என்னும் இந்தத் திரைப்படம் கதைப்படம் அல்ல. விவரணைகளும் இப்படத்தில் கிடையாது. மனதை உலுக்கும், நெகிழ்த்தும், சில சமயங்களில் ஓலமிடும் பின்னணி இசை மட்டுமே. இந்த இசையின் பின்னணியில் உலகம் முழுக்க பல்வேறு நிலக்காட்சிகள் நம்முன் விரிகின்றன. பெரும் இரைச்சலோடு விழும் பிரமாண்ட அருவியின் காட்சி, கடல் அலைகள் அறையும் பாறைகள், புராதன ஆலயங்கள், துறவிகள், பறவைகள், விலங்குகள், உலகெங்கும் உள்ள மரபான சமயச் சடங்குகளின் காட்சிகள் அழகாக அடுக்கப்பட்டுள்ளன. 

மலைச்சிகர மடிப்புகளுக்குள் உள்ள ஒரு வெந்நீர் ஊற்றில் தியான நிலை போல கண்ணை இமைத்து மூடி, உலகத்தை அசைபோடும் குரங்கின் தனிமைக்காட்சி ஒன்றுபோதும் இப்படத்தின் தன்மையை உணர்வதற்கு.
  எல்லாம் வேகமயமாகவும், எந்திர மயமாகவும் மாறிவட்ட உலகில் இன்றைய மனித வாழ்க்கை சந்திக்கும் நெருக்கடிகளை வேகமான காட்சிகளாக ஓடவிட்டு நாம் கடந்து கொண்டிருக்கும் பயங்கரம் காட்டப்படுகிறது. ஆஸ்விட்ச் வதைமுகாமில் அடுக்கப்பட்டிருக்கும் கபாலங்கள் நமக்கு பெரும் குற்றவுணர்வைத் தூண்டுகின்றன. 

ஒரேமாதிரியாகத் தயாராகும் கோழிக்குஞ்சுகளின் அலகுகள், எந்திரத்தில்  மழுங்கடிக்கப்படும் காட்சியும், அடுத்து பெருநகர் ரயில் நிலையம் ஒன்றில் விரையும் மனிதர்கள் ஒன்றின் காட்சியும் அடுத்தடுத்துக் காண்பிக்கப்படுகின்றன.

இயற்கையிலிருந்தும், பாரம்பரிய அறிவிலிருந்தும் மனிதன் விலகிப் போய் ஒரு எந்திரமாக அவன் மாறி நிற்பதை சொல்லாமல் சொல்கிறது பராக்கா. பிரபஞ்சத்தின் கால-வெளி வரம்புக்கு உட்பட்ட ஒரு உயிரியாக தன்னை நினைக்காமல், இந்த உலகத்தை ஆக்கிரமிக்கும் அகந்தையுடன் வளர்ந்து நிற்கும் மனிதகுலத்துக்கு ஒரு எச்சரிக்கை போல இத்திரைப்படம் உள்ளது.  இந்த பூமியில் உள்ள சகல உயிர்களையும் சக ஜீவிகளாக நினைத்து, இயற்கையோடு இயைந்து ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்ற செய்தியை சத்தமின்றி சொல்லும் படம் இது.

 ஆறு கண்டங்கள், 24 நாடுகளில் இப்படத்தின் காட்சிகள் பயணிக்கின்றன. இப்படத்தின் ஒளிப்பதிவாளர் ரோன் பிரிக். இந்தப் படத்தின் இசைத்தொகுப்பை மிக்கேல் ஸ்டீன்ஸ் செய்துள்ளார். இந்தியாவின் சாஸ்திரிய இசைக்கலைஞர் எல்.சுப்ரமணியனும் இப்படத்தின் இசைத்தொகுப்பில் பங்குபெற்றுள்ளார். ஹோம் தியேட்டர் வசதியுடன் இருப்பவர்கள், முதலில் பார்க்க வேண்டிய திரைப்படம் பராக்கா தான்.

இயற்கையின் மீது தங்கள் பணிவை வெளிக்காட்ட மனிதகுலம் உருவாக்கிய பிரார்த்தனை வடிவங்கள் மற்றும் தொல்குடிச் சடங்குகளை படைப்பமைதியுடனும், உயிர்தன்மையுடனும் பராக்கா வெளிப்படுத்துகிறது. பூமி என்னும் விரிந்து பரந்த கிரகத்தில் காலம்காலமாக தன்னைத் தகவமைத்துக் கொண்டு வாழ்ந்து வரும் சிறு,பெரும் உயிர்களின் கண்கள் வழியாக அவை இயற்கை முன்கொள்ளும் சாந்தம் விவரிக்கப்படுகிறது. மனிதர்கள் செய்யும் பிரார்த்தனையும் உயிர்கள் இயற்கையுடன் சேர்ந்து இயங்கும் வழிமுறைகளும் வேறு வேறு அல்ல என்று உணர்த்தப்படுகிறது.

அதேவேளையில் ஒருவேளை உணவுக்காக குப்பைத் தொட்டிகளில் தேடும் மனிதர்களும், நகரத்து வீதிகளில் பொட்டலங்கள் போல உறங்கும் கூரையற்ற மனிதர்களும், காத்திருக்கும் பாலியல் தொழிலாளிகளின் விழிகளும் நம்மை அதிர்ச்சியூட்டுகின்றன. 

குவைத்தில் எரியும் எண்ணைய் கிணறுகளும், எண்ணை கலந்த கடல்நீரும் மனிதனின் பேராசையை சுட்டிக்காட்டி கருணையை வேண்டிக் காட்சிகளாக விரிகின்றன.

மனிதன் குணப்படுவதன் வாயிலாகவே இந்த பூமியும் குணமடையும் என்ற செய்தியுடன் பராகா நிறைவடைகிறது.

பிரமாண்டமான இயற்கையின் முன்னும், மரணத்தின் முன்பும் மனிதன் மிகவும் சிறிய உயிர் என்று பராக்கா அறிவிக்கிறது. பராகா படத்தின் கடைசி காட்சி காசியில், கங்கைக் கரையில் எரியும் ஒரு பிணத்தின் உடலிலிருந்து, விறகு போல கால் மூட்டெலும்பு உடையும் காட்சியில் நிலைத்து நிற்கிறது. மனித வாழ்க்கையின் நிலையாமையையும், அவன் வாழ்வதற்காக மேற்கொள்ளும் சகல எத்தனங்களின் பயனின்மையையும் காசியில் எடுக்கப்பட்ட காட்சிகள் வெளிப்படுத்தி விடுகின்றன.

மனிதகுலத்துக்கு சினிமா தந்த மாபெரும் பரிசு என்றே, 96 நிமிடங்கள் ஓடும் பராக்காவைச் சொல்லலாம்.  

 திரைப்படத்தை மனித வாழ்க்கை குறித்த ஆன்மீகப் பரிசீலனைக்கான ஊடகமாக மாற்றியவர்கள் என்று என்று ஆந்த்ரே தார்காவ்ஸ்கி, பெர்க்மன், லாஸ்வான் ட்ரையர் போன்றவர்களைச் சொல்லலாம். அவர்களது சாதனைகளுக்கு சற்றும் குறைந்ததல்ல ரோன் பிரிக்கின் பராக்கா.  

  பராகா என்பது சூஃபி வார்த்தையாகும்.  ஆசீர்வாதம் அல்லது வாழ்வின் சாரம் என்பதுதான் இதன் அர்த்தம். 

 பராகா திரைப்படத்தின் யூட்யூப் இணைப்பு: http://www.youtube.com/watch?v=fIS0-ZJ7yXA

Wednesday, 23 July 2014

சிரிக்கிறார் நகுலன்



ஷங்கர்ராமசுப்ரமணியன்

        ஓவியம்: நரேந்திரன், புனைகளம் இதழின் பின்னட்டை


என்னுடைய புத்தக அலமாரியில் தான்
வேறெங்கும் போக வாய்ப்பில்லை
இருப்பினும் நகுலன் மறைந்து கொண்டார்
‘லிங்கப் பிரதிஷ்டை
குகை ஞானம்
என்ற வார்த்தை
மனதைப் படுத்தியெடுக்க
தூக்கம் வராமல்
புத்தகங்களுக்குள் புதைந்து
தேடினேன்
வெகுநேரத்திற்குப் பிறகு
‘உட்சென்று வெளியிலவுமொறு
வித்தையாக
கீழ் அடுக்கில்  
செக்கச்சிவப்பாக
முதுகைத் திருப்பி
அலமாரியில் கிடந்தார் நகுலன்.
கிடைத்த பின்
சிரிக்கிறார் நகுலன்
என்றும் நீ தான் என் காதலன்
என்றேன்
பத்திரம் பத்திரம்
என்று
சொல்லி
சிரிசிரியென்று
சிரிக்கிறார் நகுலன்

Friday, 18 July 2014

யவனிகா ஸ்ரீராமின் தலைமறைவுக் காலம் - மனமே உடலாக



ஷங்கர்ராமசுப்ரமணியன்

யவனிகா ஸ்ரீராமின் முதல் தொகுப்பான ‘இரவு என்பது உறங்க அல்ல தொகுப்பில் உள்ள கவிதைகளைப் படித்த காலத்திலிருந்தே இவனது கவிதைகள் எங்கேயிருந்து தோற்றம் கொள்கின்றன என்ற கேள்வி எழுந்திருக்கிறது. யவனிகா ஸ்ரீராமை சீரியசாக வாசிப்பவர்கள் எல்லாருக்கும் எழும் பொதுவினாவாகவும் இக்கேள்வி இருத்தல் கூடும். அதுதான் யவனிகா நவீன கவிதையில் உருவாக்கிய இடையீடு என்றும் கருதுகிறேன். 

யவனிகாவின் கவிதை போர்ஹே உருவாக்காமல் போன கற்பனை விலங்குகளின் உடலை ஒத்தனவாக இருக்கின்றன. பல கலாச்சார அடையாளத்தை சுமக்கும் உறுப்புகள் ஒட்டிப் பிறந்த, உலகளாவியத் தன்மை  கொண்ட உயிர்கள் அவை. சீரற்ற உடல், தீர்ந்த காமம், தொலைந்த பூர்வநினைவுகளை கந்தல்பையாய் சோகத்துடன் சுமந்து திரியும் மூன்றாம் உலகைச் சேர்ந்த அரசியல் உயிரியின் நாடோடிப் பாடல் என்று யவனிகா ஸ்ரீராமின் கவிதைகளை அடையாளம் காணலாம்.

 யவனிகாவின் கவிதைகள் தமிழ் புதுக்கவிதை மரபில் உருவானவை அல்ல. தமிழில் மொழிபெயர்க்கப்பட்ட ரஷ்ய இலக்கியங்கள், அபுனைவுகள், கல்கி, சுஜாதா போன்றவர்களின் எழுத்துகள், 90-களில் நடந்த கோட்பாட்டு விவாதங்களையொட்டி வெளியான நூல்களின் மொழி, காப்ரியல் கார்சியா மார்க்வெசின் தமிழ் மொழிபெயர்ப்புகளிலிருந்து யவனிகா தன் வெளிப்பாட்டு மொழியை உருவாக்கியுள்ளதாக அவதானிக்க முடிகிறது.   மொழிபெயர்ப்புத் தன்மை வாய்ந்த புனைவு மொழியையும், அ-புனைவு மொழியையும் சேர்த்து தமிழ் கலாசாரத்துக்கு நெருக்கமான ஒரு அனுபவத்தைக்கூட, உலகின் வேறு விளிம்பில் உள்ள குடிமகன் ஒருவனுக்கு நடப்பதாக, வேறொரு கால, நில, வாழ்வுப்புலத்தில் பேசும் ‘அந்நிய பாவத்தை ஏற்படுத்தி விடுவான் யவனிகா. ‘தலைமறைவுக் காலம் கவிதைத் தொகுப்பில் ‘ஒளி எழுப்பும் தேசம் கவிதையில் யுகங்களுக்கிடையே ஓடும் பேருந்தில் தேசத்தின் நீதிவாசகம் எழுதப்பட்டுள்ளது. அந்த நீதிவாசகத்தை நாம் திருக்குறளாகவும், அந்தப் பேருந்தை திருவள்ளுவராகவும் படிக்க சாத்தியங்களைத் தருகிறான் யவனிகா.


தமிழ் புதுக்கவிதை எப்போது நவீன கவிதை ஆனது? ந.பிச்சமூர்த்தி தொடங்கி 80களின் இறுதிவரை எழுதப்பட்ட கவிதைகளுக்கும், 90-களுக்குப் பிறகு எழுதப்பட்ட கவிதைகளின் உள்ளடக்கத்திற்கும் பெயர் அளவிலான வித்தியாசம் தான் இருக்கிறதா? புதுக்கவிதையிலிருந்து நவீன கவிதையாக எப்படி தன் வெளிப்பாட்டை வேறுபடுத்திக் கொண்டது? இந்தக் கேள்விகளை யவனிகாவை முன்னிறுத்தி எழுப்பிக் கொள்வது நவீன கவிதைகளின் உலகநோக்கு குறித்த வரையறைக்கு அனுகூலமாக இருக்கும்.

மனம் எங்கேயிருக்கிறது உடலில்? எனக்கு அடையாளம் காட்டுங்கள்? என்று ஜே.கிருஷ்ணமூர்த்தியை தன் கேள்விகளால் துரத்திய யு.ஜி.கிருஷ்ணமூர்த்தியை இங்கே நினைவில் கொள்ளலாம். புதுக்கவிதையை ஜே.கிருஷ்ணமூர்த்தியாகவும், மனத்தின் இருப்பிடத்தைக் காட்டச் சொன்ன யு.ஜி.கிருஷ்ணமூர்த்தியை நவீன கவிதையாகவும் தற்போதைக்கு வரையறுத்துக் கொள்ளலாம்.

நவீன கவிதையில் மனத்தின் இருப்பு அனைத்துத் திசைகளிலிருந்து வரும் காற்றாலும் அச்சுறுத்தப்படும் நோயுற்ற ஒரு உடலமாக இருக்கிறது. வாகனங்கள் விரையும் நெடுஞ்சாலையில் செல்லும் ஒருவனை சாலை ஓரச்சுவரை நோக்கி உந்தி முடுக்கும் நிரம்பிய சிறுநீர்ப்பை வரை வியாபித்திருக்கிறது.

அவனால் வெளியேற்றப்பட்ட சிறுநீரில் மனம் இருக்கிறதா? அதற்கு முன்கண்ட கனவுகள் இருக்கிறதா? முன்னர் கண்ட கனவுகளுக்கும் பின்னர் காணும் கனவுகளுக்கும் தொடர்பு இருக்கிறதா.   

நவீன கவிதை, மனம் என்ற சுயேச்சையான ஒரு பறவையின் இருப்பை சந்தேகத்துக்குள்ளாக்கியது. சுயத்தை நிர்ணயம் செய்வதற்கான தன்னிறைவோ, தகவமைப்போ இல்லாத தற்செயல்களாலும், எண்ணற்ற சமூக, அரசியல், பொருளாதாரக் காரணிகளாலும் உருவாக்கப்பட்ட, மனிதர்களின் விதி வேறெங்கோ நிர்ணயிக்கப்பட்ட இறையாண்மை அகற்றப்பட்ட உடல்களில் மனம் எப்படி தனித்த நிச்சலனப் பறவையாக இருக்கமுடியும். எதனாலும் ஊறுபடாத, தனித்த, அறம்-பாவம் தீண்டாத கிளையில் அது எப்படி அமர்ந்து வேடிக்கை பார்க்கமுடியும்?

மனம் என்பதின் தனிப்பிரபஞ்சத்தை  நிராகரித்தே தமிழில் நவீன கவிதை சூழ்கொண்டது. அகம், புறம் என்ற இருவேறு உலகங்கள் மறையும் தருணமாகவும் அத்தருணத்தைக் கருதலாம். அங்குதான் பெண்ணியக் கவிதைகளும், தலித் கவிதைகளும், புனைவின் இடுபொருட்களை அழகியலும் அரசியலும் சேர்ந்து நவீன கவிதை பிறக்கிறது. இந்த தருணம் துரதிர்ஷ்டவசமாக சரித்திரத்தில் பதிவாகவே இல்லை.

உலகமயமாக்கல் என்னும் செயல்திட்டம் இந்தியா போன்ற மூன்றாம் உலக நாடுகளையும் பல இன, கலாசார அடையாளங்களைக் கொண்ட மக்களையும் மறுகாலனியாக்கி வரும் பின்னணியில் யவனிகா தன் கவிதைகளை எழுதுகிறான். தனித்தனி பிரதேச அடையாளங்களையும் கலாச்சாரக் கூறுகளையும் நினைவுகளையும் கொண்ட விலங்குகள், தாவரங்களைச் சேர்த்து அவற்றை நினைவுகளின் உப்பால் ஊறவைத்து தன் கவிதைகளைப் பரிமாறுகிறான். அவனது வீட்டில் அறிவும், கோட்பாடுகளும் வியர்வையில் நமநமத்துச் சலித்து உலர்ந்துள்ளன. உயிரைத் தக்கவைத்திருக்க ஒரு ராத்தல் மைதாமாவைவினைக் கூட வாங்குவதற்கு ஏலாத ஓட்டை நாணயமாக இருக்கும் காமமே அவனது கவிதைப் பிரபஞ்சத்தில் வசிக்கும் உயிர்களுக்கு உயிரை நீட்டித்துக் கொள்ளும் ஒரே நப்பாசையாக உள்ளது.     

தலைமறைவுக் காலம் தொகுப்பில் உள்ள யவனிகாவின் கவிதைகளில் வரலாற்றின் பெருஞ்சுமையை மனிதத் தன்னிலை ஒருவனே சுமக்கும் சோகம் தெரிகிறது.  கவிதை என்னும் வாகனம் யவனிகா வைக்கும் அத்தனை சுமைகளையும் தாங்கி சோகத்துடன் நகர்கிறது. கவிதை வாயிலாகவே தன் சுயவரலாற்றை இக்கவிதையில் எழுத முயன்றிருக்கிறான். தன் வரலாற்றின் வாயிலாகவே புறத்தில் நடக்கும் மாறுதல்களையும் நுட்பமாகச் சொல்லிவிடுகிறான். காயாநதி கவிதையை யவனிகா தன்னை அடையாளம் கொள்ள இயலும் நிலத்திலேயே வைத்துதான் எழுதியுள்ளான்.  வரலாற்று நிகழ்வுகளின் சுமைக்குப் பொறுப்பேற்றுக் கொண்ட லட்சியக் கற்பிதமே மனித விடுதலைக்கு பொறுப்பேற்றுக் கொண்ட கார்ல் மார்க்சை ஒரு மனித ஞாபகம் என்னும் கவிதையில் எழுத வைத்திருக்கிறது. தமிழக மார்க்சிஸ்டுகள் ‘ஒரு மனித ஞாபகம் கவிதைக்காகவே யவனிகாவைக் கொண்டாட வேண்டும்.

தொழிற்புரட்சிக்குப் பின்னர் எந்திரமும் உடலும் மனிதனை அந்நியமாக்கிக் கொண்டே துணை உயிரியாகவும், தன்னிறைவுக்கும், வாழ்வாதாரத்துக்குமான வழிகளாகவாவது இருந்தன. ஆனால் தாராளமயமாக்கலுக்குப் பின்னர் மனிதர்கள் ஈடுபடுவதற்கு எந்திரங்கள் கூட பறிக்கப்பட்டு விட்ட நிலையை ‘ஆறுமுகா காபி ஒர்க்ஸ் கவிதை பகிர்கிறது.
பூர்விக நிலங்களும் தொழில்களும் கைவிட்ட மனிதர்கள் பெருவாரியாக குறுக்கும் நெடுக்குமாக பயணிக்கும் காலம் மீது யவனிகாவின் கவிதைகள் கவனம் குவிக்கின்றன. யாரின் தூக்கத்திலிருந்து விடிகிறது இந்த அதிகாலைச் சூரியன்/ மாலுமிகளிடம் கட்டணம் செலுத்தி/ எந்தக் கரைகளில் இறக்கி விடப்படுகிறது பல நூற்றாண்டுத் துயரம் என்று எழுதுகிறான்.

ஒளிரும் நகரங்களின் முன்னிரவில் ஒரு மீமெய்மத் தன்மையைக் காண்பது போல யவனிகா தன் உடல் வழியாகவே மீமெய்மத் தன்மையை அடைகிறான். அங்கே கனவு காண்பதும், காதலிப்பதும், நினைவுகளைச் சுமந்து திரிவதும், லட்சியத்தைச் சுமப்பதும் உடல்தான், உடல்தான்.

யவனிகாவுக்கு எனது நேசம். அவனது நல்லாரோக்கியத்துக்கு எனது பிரார்த்தனைகள்.
(திருநெல்வேலியில் சிலேட்-கடவு சார்பில் நடத்தப்பட்ட இருநாள் கருத்தரங்கில் வாசிக்கப்பட்ட கட்டுரை)

Sunday, 6 July 2014

ஆத்மாநாம் நினைவுதினக் கட்டுரை

சூரியனைத் தொட முயன்ற வண்ணத்துப்பூச்சி


ஷங்கர்ராமசுப்ரமணியன்
                      கோட்டுச்சித்திரம் :  ஆதிமூலம்

ஆத்மாநாம் மறைந்து முப்பது ஆண்டுகள் ஆகப்போகிறது. நிறைவாழ்வு வாழ்ந்து பெரும் அனுபவப்பரப்பை உட்கொண்ட படைப்புலகம் அல்ல அவருடையது. 33 வயதில் அகாலமாக மரணமடைந்த ஒரு கவிஞனிடம் அதை எதிர்பார்க்கவும் முடியாது. ஆனால்தான் முற்றுமுழுக்க ஒரு கவிஞன் என்ற ஓர்மையோடு, தனது பிரதான வெளிப்பாட்டு வடிவாக ஏற்றுக்கொண்ட ஒரு ஆளுமையின் வெற்றிகளும் தோல்விகளுமாக 147 கவிதைகள் நமக்கு வாசிக்கக் கிடைக்கின்றன. பழந்தமிழ் இலக்கிய மரபின் தளைகளோ, செல்வாக்கோ அவர் கவிதைகளில் இல்லை.   உலகம் முழுக்க அவர் காலகட்டத்தில் நடைபெற்ற அரசியல் மற்றும் கலை இயக்கங்களுக்குத் தன்னை ஒப்புக்கொடுத்து எதிர்வினைகளும் ஆற்றியிருக்கிறார். அவரது மொழிபெயர்ப்புகள், சிற்றிதழ் செயல்பாடுகள் மற்றும் நட்புறவுகள் மூலம் அவற்றைத் தெரிந்துகொள்ள முடிகிறது. இந்திய நிலத்தில் கால்பதித்திருந்த  பெருநகர் கவிஞன் அவர்.  ஆழ்ந்த சமூகப் பொறுப்புணர்வு கொண்ட, அக்காலகட்டத்திய நடுத்தரவர்க்க மனிதனின் தார்மீகக்குரல் அவரது கவிதைகளில் ஒலித்தது.

இன்று வலுப்பெற்றுள்ள சாதிய, அடையாள, பிரதிநிதித்துவ, பாலினம் சார்ந்த அரசியல், கலை-இலக்கிய வெளிப்பாடுகளின் பின்னணியில் ஆத்மாநாமின் கவிதைகளுக்கான முக்கியத்துவம் என்ன? என்பதைப் பரிசீலிப்பது அவசியமானது. கடந்த இருபது ஆண்டுகளில் தமிழ் இலக்கியச் சூழலில் பல்வேறு வாழ்க்கை நிலைகள், பண்பாட்டுப் பின்னணிகளிலிருந்து   எழுதப்பட்ட நவீனகவிதைகள் பெரும் உடைப்பைச் சாத்தியப்படுத்தியுள்ளன. பல்வேறு விதமான மொழிதல்கள்  மற்றும் அழகுகளை தமிழ் கவிதை ஏற்றுள்ளது. சுமாராக எழுதப்பட்ட, வெளிப்பாட்டுத் திறன் குறைந்த கவிதைகளையே தற்போதெல்லாம் பார்க்கமுடியவில்லை.   இந்தச் சூழலில்தான் கவிதைகள்  உத்வேகமோ, சுயபரிசீலனையோ இல்லாத ஒரு செய்யுள் பழக்கமாக, உற்பத்தி நடவடிக்கையாக, பகட்டு ஆபரண நடவடிக்கையாக மாறிவருவதையும் பார்க்கிறோம். படைப்பாக்கச் செயல்பாட்டுக்குள் படைப்புக்குத் தொடர்பற்ற எத்தனையோ ஆசைகளும், கிசுகிசுப்புகளும், அதிகாரப் பரிபாஷைகளும் புழங்கும் இடமாக எழுத்தியக்கம் மாறிவருகிறது.   அந்தவகையில் தான் ஆத்மாநாமின்  கவிதைகள் அறமும், அழகும் வேறல்ல என்பதை நமக்குத் திரும்பத் திரும்ப ஞாபகப்படுத்துபவையாக உள்ளன. படைப்புச்செயல்பாடும், ஆன்மீகமும் வேறல்ல என்பதை இன்னும் மெய்ப்பிக்கின்றன.  படைப்பின் ஆதார குணம் எதிர்ப்பும், தனிமையும் என்பதை அவர் தன் வாழ்வின் வழியாக நிரூபித்துச் சென்றுள்ளார்.  ‘உயிருள்ள இலக்கியம் இன்றைக்கு மௌனமாய்ப் பேசிக்கொண்டிருக்கிறது’ என்று அவர் எழுதியிருக்கிறார்.

கலை அழகோடு, உயர்ந்த இலட்சிய அம்சத்தையும், சமூகப் பொதுக்கவலைகளையும்  அமைதி கொண்ட த்வனியில் எழுதிய கவிஞர் ஆத்மாநாம். ஒரு நவீன சமூகத்தில் மதத்தின் இடத்தைக் கவிதையும் கலைகளும் பிடித்து மனிதர்களை விடுதலைக்கு ஆற்றுப்படுத்த வேண்டும் என்ற நம்பிக்கை கொண்டவர். 20 ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில்  உருவான புதுக்கவிதை முனைப்புகளின் தொடர்ச்சி அம்சம் அவரிடம் உண்டு. பாரதியின் இலட்சியம், க.நா.சுவின் எளிமை, நகுலனின் புதிர்தன்மை ஆகியவற்றை இவர்  தமது கவிதைகளின் பலங்களாக ஏற்றுக்கொண்டிருந்திருக்கிறார்.  தமிழ் கவிதை, சூட்டிக்கொண்டிருந்த அலங்காரத்தைத் துறந்து அன்றாடத்தின் மொழியில், சாதாரண வார்த்தைகளில் நேசத்துடன் உரையாடியவர்; வண்ணாத்திப் பூச்சிகள் மண்ணுடன் ஸ்னேகம் கொள்கின்றன/ நான் உங்களுடன் பேசுகிறேன்என்கிற த்வனியில்; அவர் கவிதைகளில் அமைதி அனுபவம் இன்றும் உணரத்தக்க வகையில் கிடைக்கிறது.   

கவிதை வடிவத்துக்குரிய அழகியல்ரீதியான கடப்பாட்டையும் அதே அளவில் ஆழமான சமூக உணர்வையும், மனிதாபிமானத்தையும் துறக்காதவை ஆத்மாநாமின் கவிதைகள். நெருக்கடி நிலைக் காலகட்டத்தில் கருத்துவெளிப்பாட்டின் குரல்வளை அரசால் நெரிக்கப்பட்ட நிலையில், கண்காணிப்பு மற்றும் அடக்குமுறையின் கொடூரத்தை எதிர்த்து தன் கவிதைகளில் எதிர்வினை புரிந்தவர் ஆத்மாநாம்தான். ( இன்றும் அனுமான்கள் உண்டு வாலின்றி/ ராவணர்களும் உண்டுதீயுண்டு நகரங்கள் உண்டுதனியொருவன் எரித்தால் வன்முறைஅரசாங்கம் எரித்தால் போர்முறை)

‘சுதந்திரம்’ கவிதையில்
எனது சுதந்திரம்/ அரசாலோ தனிநபராலோபறிக்கப்படுமெனில்அது என் சுதந்திரம் இல்லை/ அவர்களின் சுதந்திரம்தான்

 அந்தவகையில் தமிழின் உண்மையான வானம்பாடி அவர். எளிய கவிதை வாசகருக்கும் ஆழ்ந்த அனுபவத்தைத் தரக்கூடியவை அவரது கவிதைகள். வாழ்க்கை குறித்த நம்பிக்கையையும், ஆரோக்கியமான பார்வையையும் அளிக்க  இயலக்கூடிய அரிதான கவிஞர் ; சமகால வாழ்க்கையில் அவர் உணரநேரும் சகல சிதிலங்களையும் சொல்லிவிட்டு நாளை நமதே என்ற நம்பிக்கையுடன் அவரால் புன்னகைக்க முடிந்திருக்கிறது. இந்த வரிகள் இன்றைக்குக் கூடுதலான பொருத்தப்பாடோடு திகழ்கிறது. இன்றைய நிலைமையை நேற்றே கணித்துச் சொன்னதுபோல இருக்கிறது.
கண்களில் நீர் தளும்ப இதைச் சொல்கிறேன்/இருபதாம் நூற்றாண்டு செத்துவிட்டது/சிந்தனையாளர் சிறுகுழுக்களாயினர்/ கொள்கைகளை/கோஷ வெறியேற்றி/ஊர்வலம் வந்தனர் தலைவர்கள்/மனச் சீரழிவே கலையாகத் துவங்கிற்று/மெல்லக் கொல்லும் நஞ்சை/உணவாய்ப் புசித்தனர்/எளிய மக்கள்/புரட்சி போராட்டம்/எனும் வார்த்தைகளிலினின்று/அந்நியமாயினர்/இருப்பை உணராது/இறப்புக்காய்த் தவம் புரிகின்றனர்/என் ஸக மனிதர்கள்/இந்தத் துக்கத்திலும்/என் நம்பிக்கை/நாளை நமதே.

இத்தனை சீர்கேடுகளிலிருந்தும், கவலைகள், நிம்மதியின்மையிலிருந்தும் தளிர்க்கும் தனது இருப்பையே அவரால் பயனும் ருசியும் மிக்கது என்று அவரால் உணரமுடிந்துள்ளது. அவர் கவிதைகளின் பயன்மதிப்பு அது.

செடி

சாக்கடை நீரில் வளர்ந்த
ஒரு எலுமிச்சைச் செடி
போல் நான்
அளிக்கும் கனிகள்
பெரிதாகவும் புளிப்புடனும்
தானிருக்கும்
கொஞ்சம் சர்க்கரையை
சேர்த்து அருந்தினால்
நல்ல பானகம் அல்லவோ.

இடதுசாரிக் கவிஞர்களான நஸீம் ஹிக்மத், நதன் ஸக், பிரெக்ட், ஜோசப் பிராட்ஸ்கி போன்றோரின் கவிதைகளை மொழிபெயர்த்தும், அவர்கள் படைப்புகளின் தாக்கம் பெற்றவராகவும் அவர் இருந்திருக்கிறார். ‘மிகச்சிறந்த பொது அனுபவ உலகக் கவிதைகளை எழுதியவர் என்றும், கவிதையின் அரசியல்மயமாக்கலை தகுந்த முறையில் எதிர்கொண்டவர் என்றும் கவிஞர் பிரம்மராஜன், ஆத்மாநாமைப் பற்றி குறிப்பிடுகிறார்.


கடவுள்கள் இல்லாமல் போன அதனால் காவியங்களுக்கும் வாய்ப்பில்லாமல் போன 20 ஆம் நூற்றாண்டில், வாழ்க்கை மீதான ஈடுபாடு கொள்வதற்கான தீவிரமான சாதனமாகக் கவிதையைக் கருதிய நவீனகவி ஆத்மாநாம். தன் முன்னால் குலைந்திருக்கும், துண்டுபட்ட வாழ்க்கை நிலைகளையும், மனிதர்களையும், அனுபவங்களையும் நேசிக்கவும், தன் மூளைக்குள் ஒழுங்கமைத்துக் கொள்ளும் எத்தனமாக அவருக்கு தனது படைப்பாக்கம் இருந்துள்ளது. இந்த உலகுடன் ஆத்மார்த்தமான ஒரு உறவை மேற்கொள்ள அவர் பரிபூர்ணமாக நம்பிய ஊடகமாக அவர் கவிதைகள் திகழ்கின்றன. தன் முன்னாள் குறைபட்டிருக்கும், காயம்பட்ட, பூர்ணமடையாத பொருட்களையும், உயிர்களையும் ஆத்மாநாம் தன்கவிதை வழி நேசிப்பதன் மூலம் படைப்புச் செயல்பாட்டை ஒரு கூட்டியக்கமாகச் சாத்தியமாக்கி விடுகிறார்.  

இதற்கு சிறந்த உதாரணமாக ஆத்மாநாமின் ‘என் ரோஜாப் பதியன்கள் என்ற கவிதையைச் சுட்டிக்காட்ட முடியும். கவிதை சொல்லி, தன்வீட்டில் வளர்க்கும் இரண்டு ரோஜாப் பதியன்களை அலுவலகத்திலிருந்தபடி நினைத்துப் பார்க்கத் தொடங்குகிறார். ஒரு உறவைப் பார்க்கப் போகும் மகிழ்ச்சியை அந்த எண்ணம் தருகிறது. அந்த ரோஜாப் பதியன்கள் தன்னைப் பரபரத்து எப்படி வரவேற்கத் தயாராகும் என்று கற்பனை செய்கிறார். அந்த செடிகளுக்கு வியப்பை அளிக்கும் வண்ணம் மெதுவாகப் படியேறப் போவதையும், தோழமையுடன் அவை எப்படி கவிதை சொல்லியை வரவேற்கும் என்பதையும் கற்பனை செய்கிறது அந்தக் கவிதை. தான் ஊற்றும் நீரைவிட தானே அவற்றுக்கு முக்கியம் என்று இறும்பூதெய்கிறான் கவிதை சொல்லி.  

அவநம்பிக்கையிலிருந்து நம்பிக்கைக்கும், குழப்படியிலிருந்து  ஆசுவாசத்துக்கும்,  இரைச்சலிருந்து அமைதிக்கும்,  வன்முறையிலிருந்து ஆழ்ந்த நேசத்துக்கும் அவர் கவிதைகள் ஆற்றொழுக்காகப் பயணிக்கின்றன.  உலகவாழ்வில் பகுத்தறிய இயலாத நிகழ்வுகளை அதன் துண்டுபட்ட நேர்கோடில்லாத தன்மையிலேயே படிமக்கோலங்களாகவும், வார்த்தைக்கூட்டங்களாகவும் கவிதைகளை எழுதிப் பரிசோதித்துள்ளார்தன்னைச் சூழ நிகழும் மானுட அழிவுமூர்க்கத்தை அதன் வேகத்துடனேயே பிரதிபலித்துளார் அவர். அதேவேளையில் இயற்கையில், உறவுகளில்  தென்படும் அபூர்வமான அழகையும், ஒழுங்கையும் அமைதியையும், இசையையும்  தன் கவிதைகளில் சேகரித்துள்ளார்.
 ‘வயலினில் ஒரு நாணாய் எனைப் போடுங்கள்/ அப்பொழுதேனும் ஒலிக்கிறேனா எனப் பார்ப்போம்/ அவ்வளவு துல்லியமாக அவ்வளவு மெல்லியதாக/ அவ்வளவு கூர்மையாக  என்று எழுதிச் செல்லும் அவர் ‘எல்லா
நாண்களுடனும் ஒன்று சேர்ந்து ஒலித்தபடி என்றும் சவால் விடுகிறார். அனைவரையும் உள்ளடக்கிய சேர்ந்திசையிலும் தனது தனித்துவத்தை ஒலிக்கவிட முடியும் என்ற நம்பிக்கையை சவாலாகச் சொல்லமுடிகிறது அவருக்கு.
அதே துல்லியம்/ அதே மென்மை/ அதே கூர்மையுடன்.


ஆத்மாநாம் கவிதைகள் ஒரு ஸ்படிகத்தைப் போன்ற தோற்றத்தை தருபவை. வாசிப்பவரைப் பிரதிபலிப்பவை, வாசிப்பவருடன் உரையாடுபவை, வாசிப்பவருடன் மோதுபவை; ஆத்மாநாமின் வேரற்ற லட்சியத்தன்மையே அவர் கவிதைகளில் ‘முதிராக்குழந்தைப் பண்பாக’, வெளிப்படுகிறது. அந்தக் களங்கமற்ற தன்மையிலிருந்தே அணில் குறித்த ‘கேள்வி கவிதையை எழுதுகிறது. ‘இவ்வணில்கள்/ ஒன்றல்ல தம் குழந்தைத்தனமான முகங்களுடன்/ சிறுபிள்ளைக் கைகளுடன்/ அனுபவித்து உண்ணும்/ இவை/ தங்களைப் பற்றி என்ன கனவு காணும்/ உணவையும் உறக்கத்தையும் தவிர என்று விசாரிக்கிறது. அந்தக் களங்கமின்மை அளிக்கும் ஞானத்திலிருந்து தான், கடவுளைக் கண்டேன்எதையும் கேட்கவே தோன்றவில்லைஅவரும் புன்னகைத்துப் போய்விட்டார்/ ஆயினும் மனதினிலே ஒரு நிம்மதி என்ற தரிசன அமைதியைக் கொண்ட வெளியீடைச் சாத்தியப்படுத்துகிறது.
அந்த விடுபட்ட உணர்விலிருந்துதான்,

இந்தச் செருப்பைப் போல்
எத்தனை பேர் தேய்கிறார்களோ
இந்தக் கைக்குட்டையைப் போல்
எத்தனைப்பேர் பிழிந்தெடுக்கப்படுகிறார்களோ
இந்தச் சட்டையைப் போல்
எத்தனைப் பேர் கசங்குகிறார்களோ
அவர்கள் சார்பில்
உங்களுக்கு நன்றி
இத்துடனாவது விட்டதற்கு..


நம்மில் ஒவ்வொருவரும் மிக மோசமாகத் துயருற்று எழுந்து நிற்கும்போதோ,   பெரும் இக்கட்டிலிருந்து தப்பித்து வரும்போதோ இத்துடனாவது விட்டதற்கு உங்களுக்கு நன்றி என்று தோன்றக்கூடிய ஒரு ஆசுவாச உணர்வை அடைந்திருப்போம் . குடும்பம்சமூகம் , மதம், அரசு, நிறுவனம் என்று மனிதனை ஒடுக்கும் எல்லா  அமைப்புகளிலிருந்தும் இப்படித்தானே நாம் விடுதலை பெறநினைக்கிறோம் . அந்தப் பொதுவான பெருமூச்சுணர்வை  ஏற்ற மானுடப் பொதுக்குரலாக  இக்கவிதை மாற்றப்படுகிறது.

நால்திசையிலும் சூரிய ஒளியில் சுடர்ந்தபடி, காற்றில் பறக்கும் பட்டத்தைப் போல புன்னகைத்தபடி இருக்கின்றன அவரது கவிதைகள்.  உலகியலின் ஈர்ப்பை எதிர்கொள்ள முடியாத பட்டம் அது. அவரது முடிவும் ஒரு லட்சியப் படைப்புமனத்தின்  தன்முறிவுதான்.   அதனால் ஆத்மாவையே பெயராக கொண்ட ஆத்மாநாமின் பெயரும், அவரது தற்கொலையும், அவர் கவிதைகளும் ஒன்றுக்கொன்று பிரிக்க முடியாதவையே. அவற்றைத் தனிமைப்படுத்திப் பார்க்க முடியுமா என்றும் தெரியவில்லை.
‘பூச்சுகள் கவிதையில் அவர்,
…… 
என்னுடைய வாகனம் வந்துவிட்டது
இடிபாடுகளுக்கிடையே
நானும்
ஒரு கம்பியில் தொற்றிக்கொண்டேன்
எங்கோ ஒரு இடத்தில்
நிலம் தகர்ந்து
கடல் கொந்தளித்தது
ஒரு பூ கீழே தவழ்ந்தது

  இந்தக் கவிதையில் பெரும் அமைதியும், அழகும் நம்மில் ஒருசேரத் தோற்றம் கொள்கிறது. அதனால்தான் அவரால் ஒரே நேரத்தில் உரத்தும் அமைதியாகவும் கவிதையில் பேசமுடிந்துள்ளது.
ஆத்மாநாமின் கவிதைகளுக்கு இன்றைய நவீனகவிதைகளில்  தொடர்ச்சி உண்டா? சுகுமாரன், சமயவேல், பெருந்தேவி, ஆதவன் தீட்சண்யா, லிபி ஆரண்யா கவிதைகளைப் படித்துப்பார்க்கலாம்.  




Wednesday, 2 July 2014

வண்ணத்துப் பூச்சிகளைத் துரத்திய எழுத்தாளர்

ஷங்கர்



விளாதிமிர் நபகோவ், ரஷ்யாவைச் சேர்ந்த பிரபல நாவலாசிரியர். லோலிதா, பேல் ஃபயர் போன்ற பிரபல நாவல்களை எழுதியவர். உலகம் அதிகம் அறியாத இன்னொரு பரிணாமமும் நபகோவுக்கு உண்டு. அவர் ஒரு பூச்சியியல் வல்லுநர். உலகெங்கும் பயணம் செய்து வண்ணத்துப்பூச்சிகளின் பல்வேறு வகைகளைப் பற்றி ஆராய்ச்சி செய்திருக்கிறார்.
ஹார்வர்டு பல்கலைக்கழகத்தின் ஒப்பாய்வு உயிரியல் அருங்காட்சியகத்தில் செதில் இறக்கை இனப் பிரிவின் காப்பாளராக இருந்தபோது,வண்ணத்துப்பூச்சி வகையினங்களைப் பற்றி விரிவான குறிப்புகளை நபகோவ் வெளியிட்டார். பாலிமேட்டஸ் புளூஸ் என்னும் நீல வண்ணத்துப்பூச்சி வகை பற்றி ஆய்வு செய்து கொண்டிருந்தபோது சர்ச்சைக்குரிய ஒரு முடிவை வெளியிட்டார். அந்த வகை வண்ணத்துப்பூச்சிகள் ஆதியில் ஆசியாவைத் தாய்வீடாகக் கொண்டவை. ஆசியாவிலிருந்து காற்றலைகளின் வழியாக நகர்ந்து படிப்படியாகப் பரிணாமம் பெற்று லட்சக்கணக்கான ஆண்டுகளின் காலவெளியில் தென்அமெரிக்கக் கண்டத்துக்கு வந்தவை என்பதே அவரது முடிவு. இந்தக் கணிப்பை அவர் வெளியிட்ட ஆண்டு 1945.
அவரது காலத்தில் இருந்த தொழில்முறை செதில் இறக்கை பூச்சியியல் வல்லுநர்கள் நபகோவின் இந்த முடிவுக்கு முக்கியத்துவம் தரவில்லை. ஆனால், அவரது இறப்புக்குப் பின்னர், அவருடைய விஞ்ஞான ஆய்வு முடிவுகளுக்கு ஆதரவு அதிகரித்துவருகிறது. கடந்த பத்தாண்டுகளில் பாலிமேட்டஸ் புளூஸ் வண்ணத்துப்பூச்சிகளின் பரிணாம வளர்ச்சி குறித்து ஒரு விஞ்ஞானிகள் குழு ஆராய்ச்சி செய்ததில், நபகோவின் ஆய்வு முடிவு முற்றிலும் சரி என்று தெரியவந்துள்ளது. இந்த விஞ்ஞானிகள் குழுவில் ஒருவரான ஹார்வர்டைச் சேர்ந்த நவோமி பியர்ஸ் நபகோவின் கண்டுபிடிப்பை ஓர் அற்புதம் என்று வியக்கிறார்.

நபகோவுக்கு வண்ணத்துப்பூச்சிகளின் மேல் ஆர்வத்தை ஏற்படுத்தியவர்கள் அவரது பெற்றோர். அவரது தந்தை விளாதிமிர் டிமிட்ரிவிச் நபகோவ் அவரது அரசியல் செயல்பாடுகளுக்காகச் சிறையில் அடைக்கப்பட்டபோது, எட்டு வயதுச் சிறுவன் விளாதிமிர் தன் தந்தைக்கு ஒரு வண்ணத்துப் பூச்சியைத்தான் பரிசாகக் கொண்டு சென்றான். வளரிளம் பருவத்தில் வண்ணத்துப்பூச்சி வேட்டையைத் தொடங்கிய நபகோவ், தான் பிடித்த வண்ணத்துப்பூச்சி வகையின் பண்புகள் மற்றும் உடலியல் விவரங்களை எழுதிவைத்து, தான் படித்த ஆராய்ச்சிக் கட்டுரைகளுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்க்க முயன்றார். ரஷ்யப் புரட்சி ஏற்பட்டதால் அவரது குடும்பம் ஐரோப்பாவுக்குக் குடிபுக நேர்ந்தது.
ஐரோப்பாவில் நபகோவ் பல அருங்காட்சியகங்களுக்குச் சென்று அங்குள்ள வண்ணத்துப் பூச்சிகளின் தொகுப்பைப் பார்த்தார். அவர் எழுதிய இரண்டாவது நாவலான ‘கிங், குயின், நேவ்’-லிருந்து கிடைத்த பணத்தில் அவரும் அவருடைய மனைவி வெராவும் பயணம் செய்து, நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட வண்ணத்துப்பூச்சி வகைகளைச் சேகரித்தார்கள். 1940-ல் நாஜிகளின் எழுச்சியால் மீண்டும் ஐரோப்பாவிலிருந்து வெளியேறி அமெரிக்காவுக்கு நபகோவ் குடிபுக நேர்ந்தது. அமெரிக்காவில்தான் நாவலா சிரியராக நபகோவுக்குப் பெரும் புகழ் கிடைத்தது. இங்குதான் வண்ணத்துப்பூச்சி ஆராய்ச்சியில் அவர் ஆழக்கால் பதித்தார்.


1958-ம் ஆண்டு ‘லோலிதா’ நாவல் வழியாகப் பெரும் இலக்கிய நட்சத்திரமாக அமெரிக்காவில் நபகோவ் உருவெடுத்தார். ஆனாலும் ஹார்வர்டு அருங்காட்சியகத்தின் பொறுப்பாளராக, கடமை மிக்க விஞ்ஞானியாக அவரை அவரது சகாக்கள் கருதினாலும், அவரது கண்டுபிடிப்புகளுக்குப் பெரிய முக்கியத்துவம் கிடைக்கவேயில்லை.
நபகோவின் மரணத்துக்குப் பின்னர் பல ஆண்டுகள் கழித்து 1990-களில் டாக்டர் நவோமி பியர்ஸ் என்ற பூச்சியியல் ஆய்வாளர் நபகோவ் ஆராய்ச்சி செய்த அதே நீல வண்ணத்துப்பூச்சி வகை குறித்து, அமெரிக்க இயற்கை வரலாற்று அருங்காட்சியகத்தில் ஆராயத் தொடங்கியிருந்தார். அந்த வண்ணத்துப்பூச்சிகளின் இனப்பெருக்க உறுப்புகளை ஆராய்ந்தபோது, அவற்றின் பன்மயம் அவரை ஆச்சரியப் படுத்தியது. அதுதொடர்பான முந்தைய ஆய்வுகளைப் பார்த்தபோதுதான், நபகோவின் கட்டுரைகளை அவர் படிக்க நேர்ந்தது. பாலிமேட்டஸ் புளூஸ் வண்ணத்துப்பூச்சிகள் குறித்து நபகோவ் எழுதியிருந்த வகைப்பாடு முற்றிலும் சரியென்ற முடிவுக்கு வந்தனர் விஞ்ஞானி கள். நபகோவின் நினைவாகப் புதிதாகக் கண்டு பிடிக்கப்பட்ட வண்ணத்துப் பூச்சி இனங்களில் சிலவற்றுக்கு அவரது பெயரை வைத்தனர். அவற்றில் ஒன்று நபகோவியா கஸ்குன்ஹா (Nabokovia cuzquenha).



சமீபத்தில்தான் நபகோவின் ஆராய்ச்சி முடிவுகளை, டி.என்.ஏ. வகைப்பாட்டு தொழில்நுட்பங்களின் கீழ் விஞ்ஞானிகள் ஆராயத் தொடங்கியுள்ளனர். உதாரணத்துக்கு 1944-ல் கார்னர் புளூ என்ற வண்ணத்துப்பூச்சி வகை குறித்து நபகோவ் ஆராய்ந்தபோது அதன் வண்ணம், அவை சாப்பிட விரும்பும் தாவரங்கள் ஆகியவற்றைக் கொண்டு அது தனித்துவமான சிறப்பினம் என்ற முடிவுக்கு வந்தார்.
ஆனால், அவரது சக விஞ்ஞானிகள் அவற்றின் மரபணுக்களை அந்தக் காலகட்டத்தில் ஆராய்ந்து மெலிசா புளூ வகையின் ஒரு துணை வகை அது என்றே முடிவுசெய்திருந்தனர்.ஆனால், சமீபத்தில் டெக்சாஸ் பல்கலைக்கழகத்தில் விஞ்ஞானி கிரிஸ் நைஸ் மற்றும் அவரது சகாக்கள் ஆராய்ந்தபோது, கார்னர் புளூஸ் மற்றும் மெலிசா புளூஸ் இரண்டு வகைகளுக்கும் சில மரபணுக்கள் மட்டுமே பொதுவாக இருப்பது தெரியவந்தது. இதையடுத்துக் கார்னர் புளூஸ் வண்ணத்துப்பூச்சிகள் தனிச் சிறப்பினம் என்ற முடிவுக்கு வந்ததோடு, அதை முதலில் கண்டறிந்தது நபகோவ்தான் என்றும் அங்கீகரித்துள்ளனர்.


நபகோவ் அவர் காலத்தில் வண்ணத்துப்பூச்சி வகைகள் குறித்த தனது ஆராய்ச்சிக்கு மரபணு ஆராய்ச்சியைப் பெரிதாகச் சார்ந்திருக்கவில்லை. நீல வண்ண வண்ணத்துப்பூச்சி வகைகளின் பரிணாம வளர்ச்சியை ஆராய்வதற்கு, இப்போதிருப்பதைப் போல உயர் தொழில்நுட்ப மரபணு ஆராய்ச்சிகளும் அப்போது இல்லை. வண்ணத்துப்பூச்சிகளின், குறிப்பாக ஆண் வண்ணத்துப்பூச்சிகளின் பாலுறுப்பை நுண்ணோக்கி வழியாக ஆராய்ந்ததன் வாயிலாகவே நபகோவ் பல முடிவுகளுக்கு வந்தார்.
ஒரு வண்ணத்துப்பூச்சி வகைப்பாட்டியலாளராக வண்ணத்துப்பூச்சி இறகுகளின் வண்ணங்கள் மற்றும் ஆச்சரியப்படத்தக்க வெளிப்புற வடிவங்களை மட்டும் விரும்பியவர் அல்ல நபகோவ். அந்தச் சின்னஞ்சிறு உயிர்களின் வடிவமும் செயல்பாடுகளும் அவற்றுக்கும் இயற்கைக்கும் இடையிலான நுட்பமான உறவுகளும் அவரை ஈர்த்துள்ளன. அந்த ஈர்ப்புதான் ஆயிரக்கணக்கான வண்ணத்துப்பூச்சிகளின் பின்னே கண்டம் கண்டமாக அவரை அலைய வைத்தது. வண்ணத்துப் பூச்சிகளின் உடல் பாகங்களை விதவிதமாக அவர் வரைந்திருக்கிறார். அழகிய ஓவியங்களாக வண்ணத்துப்பூச்சிகளை வரைந்து நண்பர்களுக்குப் பரிசளிப்பதில், அவருக்கு அலாதியான விருப்பம் இருந்துள்ளது.
வண்ணத்துப்பூச்சியின் உடலமைப்பிலும் வடிவத்திலும் இயற்கை பல ரகசியங்களைப் புதைத்து வைத்திருப்பதாக அவர் நம்பினார். அதைக் கண்டும் அறிந்தார். ஆனால், அவரது காலத்தில் அவரது கண்டுபிடிப்புகள் அங்கீகரிக்கப்படவில்லை.

( தி இந்து  தமிழ் நாளிதழ்- உயிர்மூச்சு இணைப்பிதழில் வெளியானது)