Skip to main content

திருப்பாகம்






திருப்பாகம் என்ற பெயரை இட்டு இணையத்தில் தேடியபோதுதான், அது  அழிந்துவரும் பதார்த்தங்களில் ஒன்று என்ற எண்ணம் ஏற்பட்டது.

எனக்கு Sweet tooth ஏற்பட்டுள்ளதால் இருக்கலாம். இந்த மழைநாள் மாலையில், எங்கள் ஊர் திருநெல்வேலியின் ஞாபகங்களில் ஒன்றாக இருக்கும் திருப்பாகம் என்னும் இனிப்பை சாப்பிடவேண்டும் என்ற ஆசை தோன்றிவிட்டது. சில ஆசைகள் நிறைவேறிவிடக் கூடியவை. அடை,அவியல், சொதி போன்றவைகளைக் கூட அம்மாவை தொலைபேசியில் அழைத்து, அவள் கண்டபடி ஏசிக்கொண்டே கூறும் பக்குவத்தைக் கவனித்து, நாக்கின் நினைவிலிருக்கும் ருசியையும் மொழிபெயர்த்து கிட்டத்தட்ட திருநெல்வேலியை சென்னையில் உள்ள எங்கள் சமையலறைக்கு சில சமயங்களில் கொண்டுவந்து விடமுடியும். 


ஆனால் திருப்பாகம் என்னும் அரிய தெய்வீக இனிப்பைச் செய்வது சுலப சாத்தியமில்லை. தெய்வீக இனிப்பு என்று நான் சொல்வது மிகையாக இருக்கலாம். அதன் பெயரில் ஒரு மயக்கம் இருப்பதாக எண்ணலாம். ஆனால் திருப்பாகம் என்னும் பெயர் அந்த இனிப்புக்கு மிகவும் பொருத்தமானதே. ஆனால் திருப்பாகம் என்று சொல்லும்போது, சமயம், கோவில் தொடர்பான ஒரு உணர்வு எழுவதையும் தவிர்க்க முடியவில்லை. 


வெண்ணைத் தாளில் மெல்லிதாக, டைமண்ட் வடிவில் பொதியப்பட்டிருக்கும். வாயில் போட்டு தித்திப்பின் படிகளில் மெதுவாக ஏறி உச்சத்தில் லேசாக பச்சைக் கற்பூரத்தின் சுவையுடன் கரையக்கூடியது. பால்கோவின் மென்மைக்கு கொஞ்சம் மேலாக சற்று நெருநெருவென்று இருக்கும்.  திருநெல்வேலி டவுனில் தெற்குரத வீதியில் உள்ள போத்தி கடையில், காலையில் வாக்கிங் என்ற பெயரில் வீட்டைவிட்டுக் கிளம்பும் பெரியவர்கள், சந்திப்பிள்ளையார் முக்கில் கூடி, அன்றைய அரசியலை விவாதித்து முடித்து, வீட்டுக்குப் போகும்போது, நெய் உப்புமாவையும், ஒரு திருப்பாகத்தையும் விழுங்கிவிட்டு, ஒரு காபியையும் வக்கணையாக சாப்பிட்டுவிட்டு, கலோரிகளை ஏற்றி, வீட்டிலும் ‘பெயருக்கு காலை உணவுக்கு கொஞ்சம் போல வயிற்றில் இடம் வைத்துவிட்டுச் செல்வார்கள். அடுத்த தடவை திருநெல்வேலி போகும்போது, தெற்குரதவீதிப்பக்கம் திருப்பாகத்தை ருசிக்கவாவது போய்வர வேண்டும்.


என் அம்மாவிடம் திருப்பாகம் பற்றிக் கேட்க தொலைபேசியில் கூப்பிட்டேன். அவளுக்கு ஞாபகத்தில் இல்லை . பாசிப்பருப்பு மாவில் செய்வார்கள் என்று சொல்லிவிட்டு எனக்குத் தெரியவில்லை என்று போனை வைத்துவிட்டாள். நான் ஊரிலிருந்து வெளியேறிய பிறகு, அவளது சமையல் கைருசியும் துரதிர்ஷ்டவசமாக தேய்ந்துவருகிறது.   

திருநெல்வேலியில் ஓரளவு  வசதியானவர் கல்யாணங்களில் திருப்பாகம், இலையின் ஓரத்தில் இடது பக்கத்தில் பிரிப்பதற்கு ஏற்றாற்போல வெண்ணைத் தாளின் மடிப்பில் இடம்பெறுவது உண்டு. இப்போது அங்கே நடக்கும் கல்யாணங்களில் திருப்பாகம் போடுகிறார்களா, விசாரிக்க வேண்டும்.  


புட்டாரத்தி அம்மன் கோவில் தெரு அத்தையை தொலைபேசியில் கூப்பிட்டேன். கடலை மாவு,பால்,சீனி,நெய் எல்லாம் சேர்த்து கடைசியில் பச்சைக் கற்பூரத்தைப் போடுவார்கள் என்று சொன்னார். பக்குவம் சொல்ல அவருக்கும் தெரியவில்லை.  திருப்பாகம் செய்வதற்கென்றே ஸ்பெசல் ஆட்கள் கல்யாணங்களில் அழைக்கப்படுவார்களாம்.

திருநெல்வேலியில் திருப்பாகம் இருக்கிறது என்ற தகவல் நிம்மதியாக இருக்கிறது. இல்லையெனில் எனது கற்பனை ஊரில் உள்ள ஒரு கற்பனை இனிப்பு என்று என் மகளும், நண்பர்களும் ஒரு நாள் கேலி செய்யகூடும். 


திருப்பாகம் போன்று நினைவில் இருக்கும் வடிவங்கள் மற்றும் ருசிகள்...


Comments

திருப்பாகம் தேடி இங்கே வந்தேன்!

அருமை யானை!
அது உண்மையில் திரிப்பாகம்...திருப்பாகம் என்று சொல்லிச் சொல்லிப் பழகப்பட்டுவிட்டது

Popular posts from this blog

ஆனந்தா ஆற்றில் இறங்காதே

ஒரு நாள் புத்தர் தனது சீடன் ஆனந்தாவுடன் வனத்தைக் கடந்துகொண்டிருந்தார். அது கடுமையான கோடைக்காலம் என்பதால் புத்தருக்குத் தாகமாக இருந்தது. அவர், ஆனந்தனிடம், “கொஞ்சம் திரும்பிப் போனால், மூன்று நான்கு மைல் தூரத்தில் நாம் கடந்த ஒரு சிறு நீரோடை வரும். அதில் இந்தப் பிச்சைப் பாத்திரத்தில் நீர் மொண்டு வா. நான் மிகுந்த தாகம் மற்றும் சோர்வை உணர்கிறேன்” என்றார். ஆனந்தா வந்த வழியிலேயே திரும்பிச் சென்றான். ஆனால் அவன் அந்தச் சிறு நீரோடையை அடையும்போது, அவனுக்கு முன்னால் சென்ற சில மாட்டு வண்டிகள் நீரோடைக்குள் இறங்கித் தாண்டிச் சென்றதால், அந்த நீரோடை முழுவதும் கலங்கிச் சேறாகிவிட்டது. நீரினடியில் கிடந்த இலைகளும் மேலே வந்துவிட்டன. புத்தனின் சீடன் ஆனந்தா, நீரோடையின் நிலையைப் பார்த்துவிட்டு, இந்தத் தண்ணீரைக் குடிக்கவே முடியாது என்று நினைத்து, வெறும் கையுடன் திரும்பிவிட்டான். “நீங்கள் கொஞ்சநேரம் காத்திருக்க வேண்டும். கொஞ்சம் பொறுங்கள். அடுத்த இரண்டு மூன்று மைல்களில் ஒரு பெரிய நதி ஒன்று இருக்கிறது. அங்கே போய்த் தண்ணீர் கொண்டு வருகிறேன்’ என்று புத்தரிடம் கூறினான். ஆனால் புத்தரோ, மறுபடியும் சிறு நீரோடைக்குச் ச…

மாறும் நிலங்களை மொழிபெயர்க்கும் கவிஞன்

சிறுவயதிலேயே ‘வால்கா முதல் கங்கை வரை’ நூலைப் படித்துவிட்டு உற்பத்தி உறவுகளின் கதையாக இந்த உலகத்தின் கதையை வாசிக்கத் தெரிந்த இந்திய, தமிழ் குடியானவன்.
யவனிகா என்று இவர் வைத்த பெயர் எழுத்தாளர் சுஜாதா நாவலின் பெயராக பின்னால் ஆனது. 1990-களில் ஏற்பட்ட புதிய பொருளாதாரக் கொள்கைகளால் பாரம்பரியத்தொழிலை இழந்தவர்களில் ஒருவர். தலித் அரசியல், தலித் இலக்கியம், சோவியத் உடைவுக்குப் பின் மார்க்சியம் சந்தித்த நெருக்கடி, பின் நவீனத்துவ,அமைப்பியல் கோட்பாட்டு விவாதங்களும் இவரது கவிதையில் கதைகளாக, கதாபாத்திரங்களாக, குழந்தைகள் விளையாடும் கூழாங்கற்களைப் போல உருளுகின்றன.
வியாபாரத்துக்காக இந்தியாவின் வடகிழக்கு மாநிலங்களில் அலையத் தொடங்கியபோது இவரது கவிதைகளில் மாறும் நிலங்கள், தாவரங்கள் செறிவூட்டப்பட்டிருக்க வேண்டும். சிறு துணி வணிகனாக கிழக்கு ஆசிய நாடுகளிலும் பயணம் செய்யத் தொடங்கியபோது, ஒரு புதிய வர்த்தகக் காலனியாக உருவாகி மேல்கீழாக மாறப்போகும் இந்தியாவின் நிலங்களை மனிதர்களை தீர்க்க தரிசனமாகப் பார்த்துவிட்டான் யவனிகா. அப்படியாக ஊகித்து உணர்ந்த அவனது கவிதைகளின் முதல் தொகுதிதான் ‘இரவு என்பது உறங்க அல்ல’. இரவு என்ப…

குரங்குகள் சொல்லும் நீதிக்கதை

ஷங்கர்ராமசுப்ரமணியன் 
அம்மா புகட்டிய காலத்திலிருந்து எனக்கு நீதிக்கதைகள் இன்றுவரை தேவையாகவே இருக்கின்றன. எளிய நீதிக்கதைகள் முதல் சிக்கலான நீதிக்கதைகள் வரைத் தேடித்தேடி அவை சொல்லும் நெறிமுறைகள் வழியாக, எனது அன்றாடத்துக்குள்ளும், என்னைச் சுற்றி நடக்கும் துயரமும் ரணமும் சிறு இளைப்பாறுதல்களும் கூடிய நிகழ்ச்சிகள், அபத்தங்கள், புதிர்களுக்குள்ளும் ஒரு ஒழுங்கை நான் கற்பிக்கவோ புனரமைக்கவோ செய்கிறேன்.
என்னைச் சுற்றி நடக்கும் ஒரு நிகழ்வுக்கு கால, வெளிப் பரப்பளவில் மிக அருகிலிருக்கும், கைக்குத் தென்படும் காரண காரியங்களைத் தேடாமல், என் வாழ்வுக்கு அப்பாலும் முன்பும் காரணம் இருக்கலாம்; மனிதத்துவத்துக்கு அப்பாற்பட்ட காரணமும் இருக்கலாம்; அதனால் சஞ்சலமில்லாமல் புகார்கள் இல்லாமல் அமைதியாக இரு என்பதை என் தலையில் குட்டிக் குட்டி உணர்த்தும் நீதிக்கதைகள் அடிக்கடி தேவையெனக்கு.
கட்டற்ற நுகர்வு ஒன்றே வாழ்வென்றாகிவிட்ட இக்காலகட்டத்தில் அடங்கவேயடங்காத புலன்கள் வழிநடத்தும், குறுக்கும்நெடுக்குமான சபலத்தின் பாதைகளில் திரியும் நவீன மனிதனுக்கு, மேலதிகமாக தற்காலத்தின் பாடுகளையும் அகப்படுத்தியிருக்கும் நீதிக்கதைகள் தேவை.ஊ…