Skip to main content

காந்தியின் கீர்த்தி குறையவும் இல்லை- அசீஸ் நந்தி-2




தமிழில்: ஷங்கர்ராமசுப்ரமணியன்

(ஈரானைச் சேர்ந்த தத்துவவாதி ராமின் ஜகன்பெக்லூவுடன் அசீஸ் நந்தி நடத்திய உரையாடல் நூலான Talking India விலிருந்து மொழிபெயர்க்கப்பட்டது. அசீஸ் நந்தி 1937 இல் பிறந்தவர். சமூகவியல் படித்து உளவியல் மருத்துவராக பயிற்சி செய்தவர். அரசியல் உளவியலாளர் என்று தன்னைப் பற்றி கூறுகிறார். மனித இயல்பிலும், பொதுவாழ்க்கை தொடர்பாகவும் தனக்கு இருக்கும் ஆழ்ந்த விருப்பத்தை அரசியல் உளவியலாளர் என்ற பெயரே நியாயம் செய்வதாக கருதுகிறார். காந்தியை மறுநிர்மாணம் செய்தவர்களில் மிகவும் முக்கியமானவர் அசீஸ் நந்தி.
வெவ்வேறு அறிவுமுறைகள் மற்றும் கலாசாரத் தரப்புகள் வெறுப்போ,விலக்கமோ இல்லாமல் உரையாடுவதை அவர் தொடர்ந்து வலியுறுத்துகிறார். இன்று வெவ்வேறு அடையாளத் தரப்புகளும், அதன் தர்க்கங்களும் பரஸ்பரம் மூர்க்கமாக மறுப்பதும், விலக்குவதுமாகவும், வெறுப்பதாகவும் மாறியுள்ள இன்றைய சூழலில் அசீஸ் நந்தியின் உரையாடல் இயல்பை நாம் பரிசீலிப்பது அவசியமானது.
வெகுமக்களின் வாழ்க்கை முறை, விழுமியங்கள் மற்றும் நம்பிக்கைகள் மேல் கொண்டுள்ள ‘உண்மையான விருப்பை வெளிப்படுத்துகிறார் அசீஸ் நந்தி. சிலேட் செப்டம்பர்-நவம்பர் 2012 இதழுக்காக மொழிபெயர்க்கப்பட்டது. இது இரண்டாம் பகுதி)


படுகொலை செய்தவர் மற்றும் கொலையுண்டவர் இருவரின் கூட்டு அறிக்கை என்றும் இருவரின் கூட்டு நடவடிக்கை என்றும் உங்களது கட்டுரை ஒன்றில் காந்தியின் படுகொலை குறித்துச் சொல்லியுள்ளீர்கள்...



 காந்தி இப்படித்தான் தன்னைப் படுகொலை செய்யவேண்டும் என்று அப்பட்டமாக கேட்டதால் நான் அப்படிக் கூறுகிறேன். அதை அவர் பல்வேறு வார்த்தைகளில் கூறியிருக்கிறார். பதிலுக்கு நாதுராம் கோட்சே தனக்கான விடுதலை இச்செயல் மூலமே வரும் என்று காத்திருந்தார். தன்னையே அவர் தந்தைக் கொலையாளி என்றுதான் கூறுகிறார். விசாரணை நீதிமன்றத்தில் தன்தரப்பு வாதத்தை ஒடிபசின் அறிக்கையாகவே மொழிகிறார். இந்தியத் தாயின் நலனுக்காக சொந்த தந்தையைக் கொல்ல வேண்டியிருந்ததாக அவர் கூறுகிறார். அதனால்தான் காந்தியின் முன் பணிந்து வணங்கிய பிறகே சுட்டதாக சொல்கிறார். காந்தியின் மகன் தேவ்தாஸ், பின்னர் கோட்சேயைப் பார்க்கச் சென்றபோது தேவ்தாசின் தந்தையைத் தான் கொன்றிருந்தாலும் தனக்கு எந்த அவமரியாதை உணர்வும் இல்லை என்கிறார். காந்திக்கு தான் ஒரு நாயகனுக்கான மரணத்தை அளித்ததாகவும் வீரனின் மரணத்தை வழங்கியதாகவும் கூறுகிறார். காந்தி அதற்குத் தகுதியானவர் என்று கூறும் கோட்சே, காந்தியும் அதைப் பாராட்டியே இருப்பார் என்கிறார். அந்த இளைஞனின் கூற்றை காந்தியும் ஒப்புக்கொள்ளக் கூடும். வாழ்வைவிட அந்த மரணம் செயல்விளைவு கொண்டது என்று அவர் அறிந்திருக்கக் கூடும்.


இந்தியா காந்தியை மறந்துவிட்டதா அல்லது காந்தியின் செய்தி இந்தியர்களுக்கு இன்னும் உயிர்ப்புடன் உள்ளதா?

இந்தியா காந்தியை மறக்கவில்லை. ஆனால் நமது அரசியல் தலைவர்களும் அறிவுத்தளத்தில் ஒரு பிரிவினரும் அவரை மறக்க விரும்புகின்றனர். அவர்கள் அவரை மறப்பதற்கு மிகவும் கடுமையாக முயற்சிக்கின்றனர். ஏனெனில் காந்தியின் பல அம்சங்கள் நவீன, தேசிய அரசின் தேவைகளுக்கு பொருந்துபவை அல்ல. நமது அணுசக்திக் கொள்கை, ராணுவமயமாக்கம், தனிநாடு கேட்பவர்களை நாம் நடத்தும் முறை, வளர்ச்சி மற்றும் உயர்தொழில்நுட்பங்கள் தொடர்பான சம்பிரதாய, மையநீரோட்ட கருத்தியல்களை நாம் தழுவிக்கொண்ட முறை ஆகியவை அந்த பொருத்தமின்மையை வெளிப்படையாகச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. காந்தி குறித்த பொது நினைவுகள், இந்திய மேல்தட்டினரை ஸ்தம்பிக்கச் செய்பவையாக உள்ளன. காந்தியின் மரபு அவர்களது கைகளைக் கட்டியுள்ளதாக உணர்கின்றனர். அதனால் உலகளாவிய அரசியல் விளையாட்டில் தாங்கள் ஈடுபடமுடியாமல் இருப்பதாகவும் நினைக்கின்றனர். ஆனால் மிச்சமுள்ள இந்தியாவில் அப்படியில்லை. குறிப்பாக நகர்ப்புற, மத்தியதர வர்க்க, வெகுஜன ஊடகங்களின் தாக்கத்துக்கு உள்ளான வாழ்வுக்கு வெளியே காந்தியின் கீர்த்தி குறையவும் இல்லை. அவரது நினைவு அழியவும் இல்லை. அங்குள்ளவர்கள் அவரது நம்பிக்கைகளும், கருத்துகளும் அர்த்தமுள்ளவை என்று இன்றும் கருதுகின்றனர். இருப்பினும் ஒட்டுமொத்தமாகப் பார்க்கும்போது தற்போது வாழும் காந்தியர்களாக இருக்கும் நெல்சன் மண்டேலாவும் ஆங் சன் சு கியும் இந்தியர்கள் அல்லாதவர்கள் என்பதில் எனக்கு ஆச்சரியம் ஏதும் இல்லை. இன்னுமொரு இடத்தில் நான் கூறியிருப்பது போல, காந்தியைவிட சத்தியம் மகத்தானது. நீங்கள் காந்தியை மறந்தால், அவர் வலியுறுத்திய கருத்துகள் உலகின் வேறு பாகங்களில் வேறு வடிவங்களில் எழவே செய்யும். அவை ஒருபோதும் நம்மை காந்தியை மறக்கவிடாது. ஏனெனில் காந்தி மனித விழிப்புணர்வு மற்றும் ஆழ்மனவிருப்பின் நீடித்தசரடுகளை பிரதிநிதித்துவம் செய்பவர். அவரது போதாமைகள், தவறுகளைக் கூறி அவரை நாம் கீழிறக்கி விட முடியாது. மனித குலத்தின் அடிப்படையான அகத்தேவைகள் சிலவற்றோடு பிணைக்கப்பட்ட மதிப்பீடுகளால் உருவானவை அவரது எண்ணங்கள். இந்த விழுமியங்களை அவர் போற்றுவதால் நமக்குப் பிடிக்காமல் போனால், அதனால் அவரை மறந்தால் அந்த எண்ணங்களும் மதிப்பீடுகளும் பொதுவெளிக்கும் வேறு வழிகளில் வேறு நபர்கள் வழியாக நுழையவே செய்யும்.
உங்களது சிந்தனைகளில் காந்தியின் ஆழ்ந்த தாக்கம் எப்படி ஏற்பட்டது? வரலாற்றையும் கலாசாரத்தையும் நவீனத்துவப் பார்வையைக் களைந்து வாசிக்கும் உங்கள் வழிமுறையை காந்தியின் பார்வை வழியாகத்தான் அடைந்தீர்களா?

அது அச்சு அசலான காந்திய வழிமுறை அல்ல. ஆனால் என் பார்வை அதிகமும் காந்தியிடமிருந்து பெற்றது. காந்தியல்லாத வழியில் காந்தியைப் பயன்படுத்தும் என் முறைப்பாடு அது. அதுதான் 1970களிலிருந்து எனது அறிவார்த்த வாழ்க்கையை வடிவமைத்தது. காந்தியைப் பற்றிச் சொல்லும்போது கோபிநாத் கவிராஜ் மற்றும் சினுவா ஆச்சிபியிலருந்து யு.ஆர்.அனந்தமூர்த்தியையும், கஸ்தவா எஸ்தவா போன்ற கலாசார பிரக்ஞையின் குறிப்பிட்ட சரடைப் பிரதிபலித்த ஆளுமைகளையும் சேர்த்துதான் அர்த்தப்படுத்துகிறேன். பிற பலரையும் போலவே, நெருக்கடி நிலைக் காலகட்டத்தில் தான் நான் காந்தி நோக்கித் திரும்பினேன். ஏனெனில் ஜனநாயகத்தை ரத்துசெய்வதென்பது இந்தியாவில் சாத்தியம் என்பதை என்னைப் போன்றவர்கள் எண்ணிப்பார்த்ததேயில்லை. பொதுவான தாராளவாத, சோசலிச கருத்தியலில் எந்தப் பதில்களும் எங்களுக்குக் கிடைக்கவில்லை. இந்திய தேசிய காங்கிரசால் இந்த ஜனநாயக ரத்து என்பது அங்கீகரிக்கப்படும் என்றோ, அக்கட்சி படிபடியாக இந்திராகாந்தியின் ஆதரவாளர்களின் மடமாக சுருங்கும் என்று நாங்கள் கருதவில்லை. நேரு கொண்டிருந்த உலகியல்பார்வையின் சில அம்சங்கள் மீது எங்களுக்கு சில சந்தேகங்கள் இருப்பினும் அவரது உலகநோக்கிற்குள்ளிருந்து அரசியல் சுதந்திரம் மற்றும் குடிமை உரிமைகள் மீது இப்படியான தாக்குதல் வருமென்று நாங்கள் நம்பியதில்லை.. அந்த தருணத்தில் தான் வேறு பலரையும் போலவே நான் காந்தியை நோக்கி நகர்ந்தேன்.
இருப்பினும் காந்தியை நோக்கிய இயக்கம் ஏற்கனவே தொடங்கியிருந்தது. இந்திய அறிவுஜீவி வட்டங்களில்- குறைந்தபட்சம் சில வட்டங்களிலாவது- இந்தியாவில் வசிக்கும் மக்களில் நான்கில் மூன்று பகுதியினர் கிராமத்தினர் என்பதை அங்கீகரிக்கத் தொடங்கியிருந்தனர். அந்த மக்களுக்கு வாக்குரிமையும், சொந்தமான கருத்துகளும், தேர்வுகளும், விருப்பங்களும், உலகப்பார்வைகளும் பொது சொல்லாடலில் பிரதிபலிக்கப்படவேயில்லை என்பதும் உணரப்பட்டது. இந்த விலக்கப்பட்ட குடிமக்கள் இந்தியாவின் அரசியல் கலாசாரத்தில் அங்கீகாரத்தை அனுபவித்ததேயில்லை. இந்தியாவின் பிரதமர் பொறுப்பை காமராஜ் நாடார் உதறியது விபத்து அல்ல. ஏனெனில் அவருக்கு இந்தியோ, ஆங்கிலமோ தெரியாது. இந்த விலக்கப்பட்ட குடிமக்களின் பிரதிநிதிகள் பொதுவாழ்வில் நுழைந்தனர் என்றாலும் அடையாளச் சிதைவு வழியாகவே அவர்களின் நுழைவு இருந்தது. அரசியலில் நுழைந்த இந்த புதியவர்கள் தங்களது மூடநம்பிக்கைகள், விருப்பு வெறுப்புகள் மற்றும் தங்களின் பழைய கருத்துகளைக் கொண்டுவருகின்றனர் என்ற புகார்களை நாம் அனைவரும் கேட்டோம்.
இதனால்தான் இந்தியாவில் உள்ள அரசியல் கலாசாரம், ஒருபோதும் தனது உலகத்தில் இருக்கும் சாதாரண மக்களின் விருப்புவெறுப்புகள், முன்தீர்மான எண்ணங்கள், நம்பிக்கைகள், உணர்வுகளுடன் உரையாடக்கூட ஒருவரை அனுமதிக்கவில்லை. இதனால் இந்த உணர்வுகளைப் பெரும்பாலானவர்கள் மறைக்கவும், பொதுவான தாராளவாதக் கருத்துகளையும் முன்பு மோஸ்தராக இருந்த ஜனநாயக சோசலிச சுலோகங்களையும் இந்திய அரசியல் பற்றி பேசும்போது சொல்லத்தொடங்கினார்கள். இதற்கு நேர்மாறாக அவர்கள் மற்றொரு சுயத்தை உள்ளே போஷித்துக் கொண்டிருந்தனர். அந்த சுயத்தை ரகசியமாகவோ, மறைத்தோ பொதுவாழ்வில் கொண்டுவந்தனர். இது பெரிய அளவில் நடந்துவந்த நிலையில், சில இந்திய அறிவுஜீவிகளுக்கு, இப்பிரச்னையை நாம் எதிர்கொண்டே ஆகவேண்டும் என்ற விழிப்புணர்வு படிப்படியாக தொடங்கியது. பெருந்திரள், மக்கள், ஒடுக்குமுறை, வன்முறை என்று பேசுகையில் மக்கள்திரளுடன் தொடர்ந்த பரிச்சயம் இருக்க வேண்டும். அவர்கள் இந்த உலகைப் பார்க்கும் விதம், அது தொடர்பாக அவர்கள் உருவாக்கி வைத்திருக்கும் கருத்து, அவர்கள் அரசியலைப்பற்றி நினைக்கும் வழிமுறை, பொதுவாழ்விலிருந்து அவர்களது எதிர்பார்ப்புகள் இவை குறித்தெல்லாம் அறிவுஜீவிகளுக்குத் தெரிந்திருக்க வேண்டும். நெருக்கடி நிலை தான், பொதுவான, பழகிய ஸ்லோகங்கள் வேலை செய்யாது என்பதை இங்கே எல்லாருக்கும் பாடம் புகட்டியது. கலாசாரங்கள் மற்றும் மரபுகளின் உள்ளார்ந்த வலிமைகள் மற்றும் வளங்களைப் பரிசீலித்தே ஆகவேண்டும் என்ற கட்டாயத்தை ஏற்படுத்தியது. அப்போதுதான் ஒரு நோக்கத்துக்காக மக்களைத் திரட்டும் நம்பிக்கையையாவது ஒருவர் வைக்கமுடியும். சுதந்திரத்தின் மீது விடுக்கப்பட்ட தாக்குதலை எதிர்த்து அவர்களுடன் இணைந்து வேலை செய்யமுடியும்.

மரபு என்னும் கருத்து குறித்து உங்களிடம் நான் பேசவிரும்புகிறேன். அது மிகவும் முக்கியமானது. இன்றைய மரபை எப்படி வரையறுப்பீர்கள். அதை எப்படி விவரிப்பீர்கள்? நவீனம் என்ற கருத்தியலுக்கு உங்கள் வரையில் அது எப்படி எதிராகத் திகழ்கிறது?

நான் எப்போதும் வரையறைகளை தவிர்த்தே வந்திருக்கிறேன். ஆனால் உங்களுக்காக அதை முயற்சிக்கிறேன். காலத்தின்மீது கூட்டாகவும், தனிப்பட்ட வகையிலுமான இருத்தலுணர்வின் தொடர்ச்சியை உத்தரவாதம் செய்யும் கலாசாரத்தின் ஒரு பகுதிதான் மரபு என்று நினைக்கிறேன். அதனால்தான் மரபுகளைப் பற்றி பேசும்போது, பகுத்துணரும் தர்க்க அறிவையும் தாண்டிய ஒரு அமைப்பாக நமது மனதில் இருக்கிறது. சுயத்தைப் பற்றிய கருத்தொன்றும் நம்மிடையே உள்ளது.  அது தொடர்ந்து வரும் ஒன்று எனவும் அது இறந்தகாலத்தோடு தொடர்ச்சியை வைத்திருப்பது போலவே எதிர்காலத்தோடும் தொடர்ந்து பராமரிக்கும் என்பதே. அதே தொடர்ச்சியைத்தான் நாம் பேசிய கூட்டுநினைவு பகிர்கிறது. இந்த ரீதியில்தான் நான் மரபுகளைப் பற்றிப் பேசுகிறேன். பொதுவான, ஒத்த பண்புகளுடைய, நினைவு கொள்ளப்படும் நம்பிக்கைகள், விழுமியங்கள், பண்புக்கூறுகள் என எல்லாவற்றையும் சேர்த்துதான் குறிப்பிடுகிறேன். இதற்கெல்லாம் மேலாக முரண்களைக் களையும் புராணிகங்கள் வழியாக அவற்றைத் தீர்த்துக் கொள்ளலாம்.
காலம்காலமாக கலாசாரரீதியாக உருவான அறிவு அமைப்பின் தொகுதியாக மரபை பார்ப்பதன் மூலம் என்னுடைய ஆய்வில் அதற்கு இரண்டாவது அர்த்தம் ஒன்று இருக்கிறது. பகுக்கும் தர்க்க அறிவைத் தாண்டிய அமைப்பாக மரபு உள்ளது என்ற உண்மையை நான் அங்கீகரித்தாலும் நான் மேற்சொன்னதன் அடிப்படையில் மரபு என்ற கருத்துக்கு தெளிவான அடிப்படை இருக்கிறது. இந்த அர்த்தம் நவீனத்துவர்களிடம் கடும் உணர்வுகளைத் தூண்டக்கூடியது. அறிவொளிக்காலப் பார்வையும், மதச்சார்பற்ற கருத்தியல்களும் ஆன்மீகம் மற்றும் மதத்தின் வடிவக்கூறுகளை பன்மைப்படுத்த அனுமதிப்பவை. ஏனெனில் இந்த வடிவக்கூறுகள் முக்கியத்துவம் அற்றதாகவோ, குறைந்த முக்கியத்துவம் கொண்டவையாகவோ பார்க்கப்பட்டன. குறிப்பாக அறிவியலைப் பொருத்தவரை, அறிவின் பன்மைத்துவம் அபாயமாகவும், கவிழ்க்கும் தன்மையுடயதாகவும் நம்முடைய காலத்தில் ஆழமாக வேரோடிப் போயிருக்கும் படித்த மேட்டுக்குடி மக்களின் அறிவார்த்த, தார்மீக அந்தஸ்துக்கு சவாலாகவும் பார்க்கப்படுகிறது.  
நான் உரிமைகொள்ள ஆசைப்படும் மூன்றாவது அர்த்தமும் உண்டு. மரபு குறித்த இந்த அர்த்தம் சில சமயங்களில் கலாசாரத்தின் அர்த்தத்துடன் குவிந்துவிடக்கூடியது. அந்த அர்த்தப்படி நவீனத்துவத்தை மறுப்பதாக மரபு இருக்கிறது..நவீனத்துவத்துக்கு எதிர்சொல்லாக மரபை மறுகண்டுபிடிப்பு செய்யவும், ஒரு விரும்பத்தக்க சமூகத்துக்கான மாற்று நோக்கங்களுக்காகவும், எதிர்ப்புக்கான மூலவளமாகவும் மரபைப் பயன்படுத்த விரும்பினேன்.

 (தொடரும்)

Comments

Popular posts from this blog

குரங்குகள் சொல்லும் நீதிக்கதை

ஷங்கர்ராமசுப்ரமணியன் 
அம்மா புகட்டிய காலத்திலிருந்து எனக்கு நீதிக்கதைகள் இன்றுவரை தேவையாகவே இருக்கின்றன. எளிய நீதிக்கதைகள் முதல் சிக்கலான நீதிக்கதைகள் வரைத் தேடித்தேடி அவை சொல்லும் நெறிமுறைகள் வழியாக, எனது அன்றாடத்துக்குள்ளும், என்னைச் சுற்றி நடக்கும் துயரமும் ரணமும் சிறு இளைப்பாறுதல்களும் கூடிய நிகழ்ச்சிகள், அபத்தங்கள், புதிர்களுக்குள்ளும் ஒரு ஒழுங்கை நான் கற்பிக்கவோ புனரமைக்கவோ செய்கிறேன்.
என்னைச் சுற்றி நடக்கும் ஒரு நிகழ்வுக்கு கால, வெளிப் பரப்பளவில் மிக அருகிலிருக்கும், கைக்குத் தென்படும் காரண காரியங்களைத் தேடாமல், என் வாழ்வுக்கு அப்பாலும் முன்பும் காரணம் இருக்கலாம்; மனிதத்துவத்துக்கு அப்பாற்பட்ட காரணமும் இருக்கலாம்; அதனால் சஞ்சலமில்லாமல் புகார்கள் இல்லாமல் அமைதியாக இரு என்பதை என் தலையில் குட்டிக் குட்டி உணர்த்தும் நீதிக்கதைகள் அடிக்கடி தேவையெனக்கு.
கட்டற்ற நுகர்வு ஒன்றே வாழ்வென்றாகிவிட்ட இக்காலகட்டத்தில் அடங்கவேயடங்காத புலன்கள் வழிநடத்தும், குறுக்கும்நெடுக்குமான சபலத்தின் பாதைகளில் திரியும் நவீன மனிதனுக்கு, மேலதிகமாக தற்காலத்தின் பாடுகளையும் அகப்படுத்தியிருக்கும் நீதிக்கதைகள் தேவை.ஊ…

நள்ளென் றன்றே யாமம்

ஷங்கர்ராமசுப்ரமணியன் 
 நள்ளென் றன்றே யாமம்  சொல்லவிந்து சடலங்களாய்  பேருந்தில்  உடல்சுருட்டியடங்கினர் மக்கள்  இருட்டில் முனகும் சல்லாபப் பாடல்கள்  உதிர்ந்து வரும் திருவள்ளுவர் சித்திரம்  பொன்மொழிகள்  அதிகாலையில் இறங்கவிருக்கும் நகரம் குறித்த நினைவு  எதுவுமல்ல  ஆம்  உண்மைதான் பதுமனார் அவர்களே பற்றித் தள்ளும் விருப்பும் வெறுப்பும்  அலைக்கழிப்புகளும் அல்ல  உறக்கமும் பனியும் தான்  அவர்களைத் தாயென கதகதப்பாக  தற்காலிகமாகப் போர்த்தியிருக்கிறது.     

சிரிக்கத் தொடங்கும் யாளிகள்

ஷங்கர்ராமசுப்ரமணியன்

முன்னம் பழைமையிலிருந்தும்மீண்டும் நம்மை, நமது வாழ்வைப் பரிசீலிக்க ஆரம்பிக்கலாம். பழையதென்றும் மரபென்றும் தளையென்றும் மெய்யியலென்றும் மதமென்றும் சடங்கென்றும் நாம் ஒதுக்கியதில் இன்றை, இப்பொழுதை உயிர்ப்பிக்கும் வஸ்துகள் ஏதாவது மிஞ்சியுள்ளதா? இன்றைக்கான குணமூட்டியோ, எதிர்காலத்திற்கான தீர்வோ இருக்கிறதா என்றும் பார்க்கலாம்.
‘காலடியில் ஆகாயம்’தொகுதியில் ஆனந்தின் சிறந்த கவிதைகளில் ஒன்றான ‘எல்லாமும் எப்போதும்’கவிதையில் கவிதைசொல்லி மண்ணுக்குள் போகிறான். மண்ணுக்குப் போனபின்பு உளிச்சத்தம் கேட்க மேலும் அடியில் செல்கிறான். அவனது பாட்டன் ஒரு சிலையை முடிக்கும் தருவாயில் இருக்கிறார். அது அவனது சிலையாக இருக்கிறது. மேலும் கீழே செல்கிறான் கவிதைசொல்லி, அங்கே சிற்பியாக கொள்ளுப்ப்பாட்டன் அமர்ந்திருக்கிறார். அங்கே பாதி செதுக்கப்பட்ட அவனது சிலை இருக்கிறது. மேலும் இறங்க இறங்க கடைசியில் கவிதை சொல்லியே சிலை செய்துகொண்டிருப்பதைப் பார்க்கிறான். அந்த நான், செய்து கொண்டிருந்தது கவிதை சொல்லியின் மகனுடைய சிலை.
ஆனந்த் உருவாக்கியிருக்கும் இளவரசி கவிதைகள் நம் மண்ணுக்குள் புதையுண்டு போனவற்றைத் தேடிப் போவ…