Skip to main content

Posts

Showing posts from March, 2013

மழை

வண்ணமீன்கள்

வண்ணமீன்களின் குழுத்திரள் தான்
தம் இயல்பென
யுவதிகள்
கைகோர்த்தபடி
குமிழ்விடும் சிரிப்பால்
வீட்டையும் சிறைகளையும்
முற்றுகையிடுகின்றனர்
ஒரு பொழுதில்
மீன்கூட்டத்தின் வெளிவடிவை
வரைந்தால்
ஒரு பெரிய மீன்
கிடைக்கலாம்
சிரிப்பற்று
அடுக்குமாடி குடியிருப்புகளில்
பால்கனிகளில்
குட்டிமகளின்
சிகையில் சிக்கெடுக்கும்போது
ஏக்கமுடன் சலிக்கும்
செடிகளாய் நிற்கின்றனர்
ஒருபொழுதில்
கசப்பில் உலர்ந்து
காய்ந்து நிற்கும்
முதிய வேம்பின் நிழலில்
காத்திருக்கிறார்கள்
அனிச்சையாக
உதிரும் இலைகளின்
கிளிநடனம்
ஞாபகத்தைப் போல்
அவர்களை அலைக்கழிக்கிறது
ஒருபொழுதில்

அச்சம் என்றும் மரணம் என்றும் இரண்டு நாய்குட்டிகள் தொகுப்பிலிருந்து)

சூரிய உதயத்திலிருந்து வருகிறோம்

ஷங்கர்ராமசுப்ரமணியன்
எங்கிருந்து புறப்பட்டு நகரமெங்கும் பரவுகிறார்கள் இந்த விற்பனைப் பிரதிநிதிகள் கழுத்துப்பட்டையை ஓயாமல் சரி செய்துகொண்டு காலை வணக்கம் ஐயா நாங்கள் சூரிய உதயத்திலிருந்து வருகிறோம் எங்கள் கருவியின் செயல்பாட்டை உங்களுக்கு நிகழ்த்திக் காட்ட அனுமதிப்பீர்களா
சரி ஐயா உங்கள் சிரமம் புரிகிறது தொந்தரவுக்கு மன்னிக்கவும் உங்கள் நாயைக் கொஞ்சம் பிடித்துக் கொள்ளுங்கள் நாங்கள் வெளியேறுகிறோம்
ஒரு வீட்டின் வரவேற்பறையில் யாரோ தெரிய வாசல்கதவை மென்மையாக திறக்கிறார்கள் காலை வணக்கம் ஐயா நாங்கள் சூரிய உதயத்திலிருந்து வருகிறோம்.
(எனது முதல் தொகுதியான மிதக்கும் இருக்கைகளின் நகரம் தொகுப்பில் இருந்து- வெளியானது 2001)

சொற்புணர்ச்சி

ஷங்கர்ராமசுப்ரமணியன்



நான் ஏற்கனவே உலகுக்கு வந்திருக்கும் ஞாபகத்தின் ஒரு எச்சம் மரத்தின் பழுத்த உலர்கிளை முதிய காகம் நெடுங்காலம் பயன்படாதிருக்கும் விருந்துமேஜை அதன் மீது படரும் துயர ஒளி என் காதலைப் போன்றது காலடிகளின் ஓசைக்காக என் வாசல்கதவு தட்டப்படுவதற்காக நள்ளிரவிலும் காத்திருப்பவன் என் சிரிப்பில் சதா ஒளிந்திருக்கும் அழுகை என் நண்பன் என் வீட்டிலிருந்து தெருவைக் கடக்கும் பாதசாரிகளை மணிக்கணக்காய்ப் பார்ப்பதில் ஒரு திருப்தியும் ஏக்கமும் அவர்களோடு அவளும் போனாள் அவர்கள் யாரும் என்னை உடன் அழைக்கவில்லை அவளும் கூட 000 அப்பாவையும் அம்மாவையும் எண்ணுகையில் மணற்கடிகாரம்தான் என் நினைவுக்கு வருகிறது அப்பா செயலால் நிரம்பி மணலைச் சலித்த மேற்குடுவை அம்மா அவர் சலித்த மணல் நிரம்பிய பைத்தியம் படர்ந்த கீழ்க்குடுவை இப்போதெனக்கு இருவர் மீதும் சமமான அனுதாபமே இருப்பினும் என்மீது அம்மா அதீதமாய் தன்னை விட்டுச்சென்றுள்ளதை என்னால் மறுக்கவியலாது தன் புகார்களையும் நோய் என்றும் ஞாபகம் என்றும் அனுதினமும் பைத்தியம் துடிக்கும் இந்தக் காயத்தையும் 000 நான் காத்திருந்ததெல்லாம் மரணத்தின் புணர்ச்சிக்காக மதுபருக அபூர்வமாய் வரும் நண்பன் அல்ல மரணம் மாறும் ஒரு பருவமும் அல்ல ப…