Tuesday, 26 March 2013

மழை



 ஷங்கர்ராமசுப்ரமணியன்



ஒரு கொடும் வெயில் நாள்
தன் முடிவில்
மழையால் கனிவது
ஒரு முரண்நகை
சற்று அபத்தம்.
இந்த நீண்ட கோடையின்
கோராமை தாங்காது
சற்றுமுன்
தற்கொலை செய்தவனின் உடலை
மழை நனைக்கிறது
நீ வெயில்கால வீட்டிலேயே
இருப்பதாகவும்
நான் மழைக்கால வீட்டிற்கு
நகர்ந்திருப்பதாகவும் நினைப்பது
ஒரு தோற்றம் தான்
உடை விலகும் அச்சமின்றி
நீ கைகளை உயர்த்தி
சுதந்திரமாய்
கூந்தலை அள்ளி முடிக்கலாம்
என் காமம் அடக்கம் கொண்ட
மேட்டை சுற்றிச் சிரிக்கிறது
இந்த மழை
மூடிய இலைகள்
அதன் தொலைவு
இன்று விற்காமல் போன
பழரசப் பாத்திரம் மழையில்
நனைய
ஈரம் சொட்ட சொட்ட
வீடு திரும்பும் அவன்
நானாகவும் இருக்கலாம். 

(அச்சம் என்றும் மரணம் என்றும் இரண்டு நாய்க்குட்டிகள் தொகுப்பிலிருந்து)

Monday, 18 March 2013

வண்ணமீன்கள்



வண்ணமீன்களின் குழுத்திரள் தான்
தம் இயல்பென
யுவதிகள்
கைகோர்த்தபடி
குமிழ்விடும் சிரிப்பால்
வீட்டையும் சிறைகளையும்
முற்றுகையிடுகின்றனர்
ஒரு பொழுதில்
மீன்கூட்டத்தின் வெளிவடிவை
வரைந்தால்
ஒரு பெரிய மீன்
கிடைக்கலாம்
சிரிப்பற்று
அடுக்குமாடி குடியிருப்புகளில்
பால்கனிகளில்
குட்டிமகளின்
சிகையில் சிக்கெடுக்கும்போது
ஏக்கமுடன் சலிக்கும்
செடிகளாய் நிற்கின்றனர்
ஒருபொழுதில்
கசப்பில் உலர்ந்து
காய்ந்து நிற்கும்
முதிய வேம்பின் நிழலில்
காத்திருக்கிறார்கள்
அனிச்சையாக
உதிரும் இலைகளின்
கிளிநடனம்
ஞாபகத்தைப் போல்
அவர்களை அலைக்கழிக்கிறது
ஒருபொழுதில்

அச்சம் என்றும் மரணம் என்றும் இரண்டு நாய்குட்டிகள் தொகுப்பிலிருந்து)

Wednesday, 13 March 2013

சூரிய உதயத்திலிருந்து வருகிறோம்


ஷங்கர்ராமசுப்ரமணியன்

எங்கிருந்து புறப்பட்டு நகரமெங்கும்
பரவுகிறார்கள்
இந்த விற்பனைப் பிரதிநிதிகள்
கழுத்துப்பட்டையை ஓயாமல்
சரி செய்துகொண்டு
காலை வணக்கம் ஐயா
நாங்கள் சூரிய உதயத்திலிருந்து
வருகிறோம்
எங்கள் கருவியின் செயல்பாட்டை
உங்களுக்கு நிகழ்த்திக் காட்ட
அனுமதிப்பீர்களா

சரி ஐயா
உங்கள் சிரமம் புரிகிறது
தொந்தரவுக்கு மன்னிக்கவும்
உங்கள் நாயைக் கொஞ்சம்
பிடித்துக் கொள்ளுங்கள்
நாங்கள் வெளியேறுகிறோம்

ஒரு வீட்டின் வரவேற்பறையில்
யாரோ தெரிய
வாசல்கதவை மென்மையாக
திறக்கிறார்கள்
காலை வணக்கம் ஐயா
நாங்கள் சூரிய உதயத்திலிருந்து
வருகிறோம்.

(எனது முதல் தொகுதியான மிதக்கும் இருக்கைகளின் நகரம் தொகுப்பில் இருந்து- வெளியானது 2001) 

Wednesday, 6 March 2013

சொற்புணர்ச்சி

ஷங்கர்ராமசுப்ரமணியன்



நான் ஏற்கனவே
உலகுக்கு வந்திருக்கும் ஞாபகத்தின்
ஒரு எச்சம்
மரத்தின் பழுத்த உலர்கிளை
முதிய காகம்
நெடுங்காலம் பயன்படாதிருக்கும்
விருந்துமேஜை
அதன் மீது படரும் துயர ஒளி
என் காதலைப் போன்றது
காலடிகளின் ஓசைக்காக
என் வாசல்கதவு தட்டப்படுவதற்காக
நள்ளிரவிலும் காத்திருப்பவன்
என் சிரிப்பில் சதா ஒளிந்திருக்கும்
அழுகை
என் நண்பன்
என் வீட்டிலிருந்து
தெருவைக் கடக்கும் பாதசாரிகளை
மணிக்கணக்காய்ப் பார்ப்பதில்
ஒரு திருப்தியும் ஏக்கமும்
அவர்களோடு அவளும் போனாள்
அவர்கள் யாரும் என்னை
உடன் அழைக்கவில்லை
அவளும் கூட
000
அப்பாவையும் அம்மாவையும்
எண்ணுகையில்
மணற்கடிகாரம்தான்
என் நினைவுக்கு வருகிறது
அப்பா செயலால் நிரம்பி
மணலைச் சலித்த
மேற்குடுவை
அம்மா அவர் சலித்த மணல் நிரம்பிய
பைத்தியம் படர்ந்த
கீழ்க்குடுவை
இப்போதெனக்கு
இருவர் மீதும்
சமமான அனுதாபமே
இருப்பினும்
என்மீது
அம்மா அதீதமாய் தன்னை விட்டுச்சென்றுள்ளதை
என்னால் மறுக்கவியலாது
தன் புகார்களையும்
நோய் என்றும்
ஞாபகம் என்றும்
அனுதினமும்
பைத்தியம் துடிக்கும்
இந்தக் காயத்தையும்
000
நான் காத்திருந்ததெல்லாம்
மரணத்தின் புணர்ச்சிக்காக
மதுபருக அபூர்வமாய்
வரும் நண்பன் அல்ல
மரணம்
மாறும் ஒரு பருவமும் அல்ல
பிரயாணத்தை
யாரிடமும் பகிர இயலாமல் ஆக்கும்
ஒரு மாயநகரம்
என் தனிமையைப் போல
000
அழகைக் காணும்போதெல்லாம்
பூரித்து அவளாய் நிற்கும்
மலரைக் காணும் கணம்தோறும்
என் தோல்வியில் சுருண்டு
சாவு என்று
என்னை நான் பலமுறை சபித்துள்ளேன்
000
மரணம்
என்னை நெருங்கி
ஸ்பரிசிக்கும் போது
நான் என்ன உரைப்பேன்
கனத்த சம்பங்களற்ற
ஒரு காதை என்று.

(அச்சம் என்றும் மரணம் என்றும் இரண்டு நாய்க்குட்டிகள் தொகுப்பிலிருந்து)

புகைப்படம்: விஸ்வாமித்ரன்