Skip to main content

ரிசர்வ் லைன்




என் அறைக்கும் அலுவலகத்துக்கும் இடையில் காவலர் குடியிருப்பு. ஆயுத அறை, காவலர் மைதானம், மாரியம்மன் கோவில், திருமண மண்டபம், காவல் நாய்களின் பயிற்சிப்புலம் என்று விஸ்தீரணமாய் விரிந்துள்ள மரங்கள் அடர்ந்த நிழல்பகுதி அது. மரங்கள் அடர்ந்த, தனிப்பாதை என்பதால் அது என் அன்றாட வழியானது. நுழைந்ததும் வரும் மாரியம்மன் கோவிலில் நின்று வழிபட்டு, திருநீறு இடுவேன். நான் திருடன் அல்ல என்பதை விபூதி சொல்லும். சில நாட்களில் அணிவகுப்புகின் பூட்ஸ் கால்களைக் கேட்டபடி காவலர் குடியிருப்பின் வேறுபாடுகள் கொண்ட வீட்டுத் தொகுதிகளின் அமைப்பை வேடிக்கை பார்த்தபடி நடப்பேன். சில நாட்களில் முன்னிரவுக் குடியால் முகம் சோர்வுற்று, குற்றக்களையுடன் மாரியம்மன் கோவில் வழிவிடுத்து, காவல்நாய்ப் பயிற்சிப் புலம் வழியாக அதிகாலைகளில் அறை மீள்வதும் உண்டு.
உயர் அதிகாரிகளின் வீட்டுத் தொகுதிகள் முன் குழந்தைகள் பெரும்பாலும் விளையாடுவதில்லை. அவர்கள் வீட்டின் செல்ல நாய்களையோ, கோலமிடும் பெண்களையோ உற்றுப்பார்க்காமலேயே நடப்பேன். நெருக்கமாக வெட்டப்பட்ட காவலர், மேலதிகாரியின் வாகனத்தை கழுவிக்கொண்டே என்னை நோட்டமிடுவார். இன்று நன்மை போர்த்தி வருகிறேன் காவலரே!
தலையைத் தொடும் வேம்பின் தளிர் இலைகள் 52ஐப் பறித்து உட்கொள்வேன். ஒரு மண்டலம். பயிற்சிக் காவலரின் அரைக்கால் சட்டையில், கத்தி உறை ஆட வாகனத்தில் கடப்பார்கள். பயிற்சிக் காவலர்களின் விரைப்பான, நரம்புகள் புடைத்த இறுக்க முகங்கள்தான் இங்கே அபாயப் பிரதேசம்.
வலதுபுறமுள்ள கீழ்நிலைக் காவலர்களின் பழைய வீட்டுத்தொகுதிகள் பழுதுற்று வருகின்றன. அதன் அடிப்புறங்கள் அரிக்கப்பட்ட செங்கல்களும் கரையத்தொடங்கியுள்ளன. இங்கே குழந்தைகள் திரிவார்கள். இடியாப்பம்...இடியாப்பம்...என்று கூவியபடி செல்லும் தூக்குச்சட்டி நபரும் நானும் இங்குதான் சந்தித்தபடி கடப்போம். மீன்கூடையுடன் காகங்கள் துரத்த மிதிவண்டி வரும். மீன்கள் இறக்கப்பட்டதும் காகங்களும் கீழிறங்கும். மீன் வாங்கிய பெண்கள் சாவகாசமாய் மரநிழலில் குத்தவைத்து அமர்ந்து ஒளி அதிகம் தீண்டாத இடங்கள் வெண்மையாய் துலங்க, கல்லில் உரசி உரசி உரிப்பார்கள். கிள்ளி எறியப்பட்ட மீன்தலைகளைத் தின்னக் காகங்கள் நாய்களாகும். பூனைகள் வால் விரைக்க மர்மமாகப் பறந்திறங்கும். இடைநிலைக் காவலர்களின் வீட்டுத் தொகுதியின் முன் இருக்கும் மழைநீர் பள்ளத்தில் வளர்ப்பு செம்மறியை வெண்மை துலங்க குளிப்பித்து அழைத்துச் செல்கிறான் ஒரு வெளியாள். ரிசர்வ் லைனுக்குள் தடுத்து ஒதுக்கப்பட்ட பிறகு கோவில் மாரியம்மன் சைவமாகி விட்டாள். பலிகள் வெளியில் நடக்கின்றன.
எப்போதாவது நிறுத்தப்பட்டிருக்கும் ஆயுதக் காவலர் வாகனம், அகால வேளையில் காவலர் உறங்க நாதியற்றுக் கிடக்கும் எந்திரத் துப்பாக்கிகள். கழுத்து மணி அதிர நீர்த்தடமிட்டுச் செல்லும் செம்மறி வழிநடத்த நானும் வெளியாளும் காவலர் குடியிருப்பின் சுற்றுச்சுவர் உடைப்பு வழியாக வெளியேறுகிறோம், காவல் மாரியம்மன் ஆசீர்வாதத்துடன். 

(எனது 'அச்சம் என்றும் மரணம் என்றும் இரண்டு நாயக்குட்டிகள்' தொகுப்பிலிருந்து) 

Comments

Popular posts from this blog

குரங்குகள் சொல்லும் நீதிக்கதை

ஷங்கர்ராமசுப்ரமணியன் 
அம்மா புகட்டிய காலத்திலிருந்து எனக்கு நீதிக்கதைகள் இன்றுவரை தேவையாகவே இருக்கின்றன. எளிய நீதிக்கதைகள் முதல் சிக்கலான நீதிக்கதைகள் வரைத் தேடித்தேடி அவை சொல்லும் நெறிமுறைகள் வழியாக, எனது அன்றாடத்துக்குள்ளும், என்னைச் சுற்றி நடக்கும் துயரமும் ரணமும் சிறு இளைப்பாறுதல்களும் கூடிய நிகழ்ச்சிகள், அபத்தங்கள், புதிர்களுக்குள்ளும் ஒரு ஒழுங்கை நான் கற்பிக்கவோ புனரமைக்கவோ செய்கிறேன்.
என்னைச் சுற்றி நடக்கும் ஒரு நிகழ்வுக்கு கால, வெளிப் பரப்பளவில் மிக அருகிலிருக்கும், கைக்குத் தென்படும் காரண காரியங்களைத் தேடாமல், என் வாழ்வுக்கு அப்பாலும் முன்பும் காரணம் இருக்கலாம்; மனிதத்துவத்துக்கு அப்பாற்பட்ட காரணமும் இருக்கலாம்; அதனால் சஞ்சலமில்லாமல் புகார்கள் இல்லாமல் அமைதியாக இரு என்பதை என் தலையில் குட்டிக் குட்டி உணர்த்தும் நீதிக்கதைகள் அடிக்கடி தேவையெனக்கு.
கட்டற்ற நுகர்வு ஒன்றே வாழ்வென்றாகிவிட்ட இக்காலகட்டத்தில் அடங்கவேயடங்காத புலன்கள் வழிநடத்தும், குறுக்கும்நெடுக்குமான சபலத்தின் பாதைகளில் திரியும் நவீன மனிதனுக்கு, மேலதிகமாக தற்காலத்தின் பாடுகளையும் அகப்படுத்தியிருக்கும் நீதிக்கதைகள் தேவை.ஊ…

நள்ளென் றன்றே யாமம்

ஷங்கர்ராமசுப்ரமணியன் 
 நள்ளென் றன்றே யாமம்  சொல்லவிந்து சடலங்களாய்  பேருந்தில்  உடல்சுருட்டியடங்கினர் மக்கள்  இருட்டில் முனகும் சல்லாபப் பாடல்கள்  உதிர்ந்து வரும் திருவள்ளுவர் சித்திரம்  பொன்மொழிகள்  அதிகாலையில் இறங்கவிருக்கும் நகரம் குறித்த நினைவு  எதுவுமல்ல  ஆம்  உண்மைதான் பதுமனார் அவர்களே பற்றித் தள்ளும் விருப்பும் வெறுப்பும்  அலைக்கழிப்புகளும் அல்ல  உறக்கமும் பனியும் தான்  அவர்களைத் தாயென கதகதப்பாக  தற்காலிகமாகப் போர்த்தியிருக்கிறது.     

சிரிக்கத் தொடங்கும் யாளிகள்

ஷங்கர்ராமசுப்ரமணியன்

முன்னம் பழைமையிலிருந்தும்மீண்டும் நம்மை, நமது வாழ்வைப் பரிசீலிக்க ஆரம்பிக்கலாம். பழையதென்றும் மரபென்றும் தளையென்றும் மெய்யியலென்றும் மதமென்றும் சடங்கென்றும் நாம் ஒதுக்கியதில் இன்றை, இப்பொழுதை உயிர்ப்பிக்கும் வஸ்துகள் ஏதாவது மிஞ்சியுள்ளதா? இன்றைக்கான குணமூட்டியோ, எதிர்காலத்திற்கான தீர்வோ இருக்கிறதா என்றும் பார்க்கலாம்.
‘காலடியில் ஆகாயம்’தொகுதியில் ஆனந்தின் சிறந்த கவிதைகளில் ஒன்றான ‘எல்லாமும் எப்போதும்’கவிதையில் கவிதைசொல்லி மண்ணுக்குள் போகிறான். மண்ணுக்குப் போனபின்பு உளிச்சத்தம் கேட்க மேலும் அடியில் செல்கிறான். அவனது பாட்டன் ஒரு சிலையை முடிக்கும் தருவாயில் இருக்கிறார். அது அவனது சிலையாக இருக்கிறது. மேலும் கீழே செல்கிறான் கவிதைசொல்லி, அங்கே சிற்பியாக கொள்ளுப்ப்பாட்டன் அமர்ந்திருக்கிறார். அங்கே பாதி செதுக்கப்பட்ட அவனது சிலை இருக்கிறது. மேலும் இறங்க இறங்க கடைசியில் கவிதை சொல்லியே சிலை செய்துகொண்டிருப்பதைப் பார்க்கிறான். அந்த நான், செய்து கொண்டிருந்தது கவிதை சொல்லியின் மகனுடைய சிலை.
ஆனந்த் உருவாக்கியிருக்கும் இளவரசி கவிதைகள் நம் மண்ணுக்குள் புதையுண்டு போனவற்றைத் தேடிப் போவ…