Skip to main content

Posts

Showing posts from 2013

நடனக்கலைஞர் சந்திரலேகா - சுதந்திரத்தின் எல்லைகளை விஸ்தரித்தவர்

ஷங்கர்

20 ஆம் நூற்றாண்டு, உலகளவில் பல மாற்றங்களையும், உடைப்புகளையும் கண்ட நூற்றாண்டாகும். அடிமைப்பட்ட தேசங்கள் சுதந்திரக் காற்றைச் சுவாசித்ததும், சிந்தனை மற்றும் கலைகள் ஜனநாயகப்படுத்தப்பட்டு, மரபின் தடைகள் உடைந்து நவீனத்துவம் கொண்டதும் இக்காலகட்டத்தில்தான். செய்யுளாக இருந்த கவிதை வடிவம், நவீன கவிதையாகியது. நவீன ஓவியமாக மாற்றம் கொண்டது. அந்தப் பின்னணியில் இந்தியாவில் மரபாக இருந்த நடனவடிவை அதன் பழைய அலங்காரங்களைக் களைந்து நவீன வடிவமாக்கியவர் சந்திரலேகா. இவர் நடனம் என்ற வடிவத்தோடு தன்னைச் சுருக்கிக் கொள்ளவில்லை. இந்தியாவில் உருவான பெண்ணிய இயக்கத்துக்கு முக்கிய தூண்டுவிசையாக இருந்தவர். நெருக்கடி நிலைகாலகட்டத்தில்,கருத்து சுதந்திரத்துக்கு அச்சுறுத்தல் உருவான நிலையில் அரசுக்கு எதிராகக் குரல் எழுப்பியவர். போஸ்டர் வடிவமைப்பாளர்,ஓவியர் மற்றும் கவிஞர். இந்திய வாழ்க்கை முறை மற்றும் கலைமரபின் நல்ல அம்சங்களைப் புறக்கணிக்காமலேயே தனது கலையை நவீனப்படுத்திய முக்கியமான ஆளுமை சந்திரலேகா. 1928 ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதத்தில், மகாராஷ்டிர மாநிலமான வாடாவில் செல்வச்செழிப்புள்ள குடும்பத்தில் பிறந்தவர் சந்திரலேகா…

இரு குற்றவாளிகள்

ஹிட்ச்காக் அவர்களே, இன்னும் பிறக்காத ஒரு குற்றத்துக்காக உங்கள் வீட்டு ஜன்னலை இரவில் திறக்கும் போது..காதலி மரியா கோடாமாவின் மென்கரங்கள் தவிர..எல்லாமே கற்பனையின் சாத்தியங்கள்தானோ என்று உதடுகள் முணுமுணுக்க அநிச்சயத்துடன் கைத்தடியை அந்தரத்தில் அசைத்தவாறே வீதியில் நடந்துபோகும் போர்ஹேயை..ஒருமுறையாவது..ஒரு முறையாவது..பார்த்திருக்கிறீர்களா? ஹிட்ச்காக்

மதிப்பிற்குரிய ஹிட்ச்காக் அவர்களே

நான் அனுமன்

ஷங்கர்ராமசுப்ரமணியன்

இந்த உலகம் முழுமையும் உங்களிடமே இருக்கட்டும் அதன் ஓரத்தில் எனக்கு விளையாட சிறு மைதானம் உண்டு சேகரிக்க சில கூழாங்கற்களும் சிறகுகளும் உண்டு ஓயாமல் என்னை விளையாடும் ஒரு பந்தும் உண்டு
000

லட்சம் ஜோடிக் கால்கள் உள்ளே துடிக்கும்
பந்தில் இருக்கிறது விளையாட்டு என்னிடம் அல்ல

ஆம் இவர்கள்

ஆம் இவர்கள் இன்னொரு கிரகத்தில் இருந்து
வந்த பறவைகள் இவ்வுலகின் களங்கம் ஏறா கண்கள் எங்கோ மிதக்க ஏன் வெயிலில் பேருந்து நிறுத்தங்களில்
புழுக்கம் கொண்ட சமையலறைகளில் அலுவலகங்களில்

முண்டகக்கண்ணி அம்மன் ரயில் நிறுத்தம்

ஷங்கர்ராமசுப்ரமணியன் 


முண்டகக்கண்ணி அம்மன் ரயில் நிறுத்தத்துக்குள் ரயில் நுழைகிறது ரயில் நிற்காத யாரும் ஏறாத இறங்காத ஸ்டேசன் அது. அங்கே இதுவரை காதலிக்கவில்லை குறுஞ்செய்திகளைப் பரிமாறவில்லை எதையோ தொலைத்துவிட்டு பிளாட்பாரத்தில் நின்று அழுததும் இல்லை
யாரும் ஆனாலும் முண்டகக்கண்ணி அம்மன் ரயில் நிலைய இருட்டை ரயில் சற்று மெதுவாகவே கடக்கிறது.

ஆஸ்கர் வைல்டை ரயிலில் படித்தபோது

ஆஸ்கர் வைல்டை ரயிலில் இருந்து படித்த போது, ஒரு கூற்றில் என்னை அவன் வெளியே எறிந்துவிட்டான். சூரியகாந்தி வயல்களில் இருந்து கிளிகள் பறந்தெழுந்தன. ஒரு புத்தகம் இப்படித்தான் ஒருவனை வெளியே விரட்டியடிக்க வேண்டும். பல யுகங்களாகப் பார்த்த மரங்கள் தான். அனைத்தும் புதிதாகத் தெரியத் தொடங்குகின்றன. பூக்கள் திருவிழா கோஷம் போடுகின்றன .  இயற்கைக்கு தன்னுணர்வுள்ள அழகோ, நீதியோ, மகிழ்ச்சியோ, முழுமையோ இல்லை. இயற்கைக்கு நான் வேண்டாம். எனக்குத் தான் அவர்கள் வேண்டும். இயற்கையோடு இணைந்து அதை அழகானதாகவும், நீதியுணர்வு கொண்டதாகவும், மகிழ்ச்சியாகவும், முழுமையாகவும் நானே மாற்றிக்கொள்கிறேன். அதை மறுபடைப்பு செய்கிறேன். நான்தான், நான் தான் காலம்காலமாக அதை மனிதாயப்படுத்தி என் கவிதையில், என் ஓவியத்தில், சிற்பங்களில், பாடல்களில், கதைகளில் இணைத்து அதற்கு ஒரு முழுமையைத் தருகிறேன்.

ஆயிரம் சந்தோஷ இலைகள்

நான்
என் வீட்டு
பால்கனியோர
அரசமரம்
என் மனம்
காற்றிலும் ஒளியிலும்
ஆடும்
ஆயிரம் சந்தோஷ இலைகள்

நான்

என் தந்தையர்
எனக்கு வழிவிட்டுப் போயினர்.
என் வீடும் நிலமும்
விசாலம் கொண்டது
துளியும் கவலை இன்றி
பெயரோடு மகத்துவமும்
சூடிய மலர்கள்
காவியச்சாயல் ஏறாத
புறக்கணிக்கப்பட்ட பூக்கள்
மஞ்சளும் சிகப்புமாக
குப்பைமேடுகள்
சிதில வீடுகள், பாலங்களில்
பூத்துச் சிரிக்கின்றன.
என் குழந்தைகள்
அந்தப் பூக்களைப் போல
இந்த உலகை
துல்லியமாக
விடுதலையுடன் பார்க்க
நான்
அதே சிரிப்புடன்
இங்கிருந்து நீங்கத்தான் வேண்டும்.

ஆப்பிள் பாபா வாணி

வாணி ஊருக்குப் போயிருந்தாள்
வியாழக்கிழமை இரவன்று
தவறாமல்
சாய்பாபாவுக்கு
ஆப்பிளைப் படைக்கச் சொல்லியிருந்தாள்
நான் அந்த நாள் முழுவதும்
பாபாவையும்
வாணியையும்
ஆப்பிளையும்
நினைவில் வைத்திருந்தேன்
இரவில் வீடு திரும்பி
குளிர்சாதனப் பெட்டியைத்  திறந்தேன்

ஆப்பிளை எடுத்து
பூஜையறையில்
சாய்பாபாவுக்கு
வைத்தேன்.
ஆப்பிள் வியர்ததது
தீபச்சுடர் ஒளியில்
பாபாவின் முகத்தைப் பார்த்தேன்
அவர் முகத்தில் வருத்தம்
எனக்கும்தான்.

நகுலன்- முகமது இப்ராகிம்