Tuesday, 13 March 2012

ஷங்கரின் திரைப்படத்தில் கதாநாயகியின் மரணம்



நண்பனை முன்வைத்து சில ஆய்வுக்(!) குறிப்புகள்

உறங்காப்புலி



நண்பன் படம் பார்த்து முடித்தபோது சமச்சீர் கல்வி, கும்பகோணம் பள்ளி தீ விபத்து முதல் படிப்பின் அழுத்தம் தாளாமல் சமீபத்தில் ஆசிரியையைக் கொலை செய்த மாணவனைப் பற்றிய செய்திகள்  எல்லாம் எனக்கு ஞாபகத்தில் வந்துபோனது. இந்தியாவில் குழந்தைகளின் பிரத்யேக படைப்பூக்கத்தை ஊக்குவிக்காத கல்வி அமைப்பு, எல்கேஜி முதல் உயர்கல்வி வரை மனப்பாட இயந்திரங்களாக மாணவர்களை மாற்றுவது வரை எல்லாவற்றையும் சிறப்பாக நண்பன் படமே பேசிவிட்டது. ஆனால் நண்பனை முன்னிட்டு எனக்கு ஏற்பட்ட ஏமாற்ற அம்சம் குறித்து மட்டும் இங்கே பேசலாம் என்று இருக்கிறேன். 
ஜெண்டில்மேன் படத்திலிருந்து ஷங்கரின் சினிமா என்னும் பிரமாண்டமான விருந்துச் சாப்பாட்டைச் சுவைத்தவர்களுக்கு  அவரது கதாநாயகிகள் மற்றும் தனிப்பாடல் நாயகிகளின் முக்கியத்துவம் என்னவென்று நன்றாகவே உணர்வார்கள். ஜெண்டில்மேனில் தேசலான, இழுத்துப் போர்த்திக் கொள்ளும் கட்டுப்பெட்டி நாயகியாக மதுபாலா வந்தாலும், டெல்லியிலிருந்து வரும் பெண்ணும், சிக்குபுக்கு கௌதமியும் தீபாவளிப் பட்டாசாக காமத்துய்ப்பை வழங்கத் தவறவில்லை. ஷங்கரின் பிரம்மாண்ட கதை நிலவெளியில் பார்வையாளனுக்கு சாகச,கிளர்ச்சி அனுபவத்தைத் தரக்கூடிய அம்சமாக பெண் உடல்களும் தொடர்ந்து கூடவே பயணிப்பவைதான்.

ஜெண்டில்மேனுக்கு அடுத்து காதலனைப் பொருத்தவரை ஹீரோயினாக வரும் நக்மாவை நாம் கதாநாயகன் என்றே சொல்லவேண்டும். துப்பாக்கி தூக்கிவந்து குறிவைத்து தாக்கினால் தோட்டாவில் காதல் விழுமா என்றும் முசக்குட்டி தேடிவந்த கோபாலா அதை மூடிபோட்டு வெச்சிருக்கேன் கோபாலா என்று பாடி பிரபுதேவாவை நக்மா நாயகியாக்கி விடுவார். அந்த வகையில் தனது மூர்க்கமான பாலியல்பைக் கொண்டே ஆதிக்கம் செலுத்தும் வலிய ஆணாய் நாயகியைப் படைத்த முன்னோடி நமது ஷங்கர். அதற்கு முன்பெல்லாம் கவர்ச்சிப் பாடல்களில் ஆடும் ஜெயமாலினி போன்றவர்களை பக்கவாட்டாக மட்டுமே தமிழ்த்திரை அனுமதித்து வந்ததை மீறிப் புதுத்தடம் போட்டவர் ஷங்கர்தான்.
ஏ.ஆர்.ரஹ்மானின் இசையும் சீரற்ற உலோக சப்தங்களின் வழியாக தறிகெட்ட பயணத்தை மேற்கொள்ளத் தொடங்கியதும் நக்மாவின் உடலின் மீதுதான் என்பதை நாம் கவனித்தே ஆகவேண்டும். இந்திய நிலவெளியைத் தாண்டி கனவுகள் முடிந்த இடத்தின் படிமமான கௌபாய் பாலைவன வெளியை ஏ.ஆர்.ரஹ்மான் நக்மாவின் உடல்வழியாகவே இசையில் நிகழ்த்தினார். அதற்குப்பிறகு அதேபோன்ற தாறுமாறான எந்திரங்கள் குரலோடு புரளும் இசையையும் பாடல்களை சிவாஜியில் தான் அதிகமாகப் பயன்படுத்தினார். ஸ்ரேயாவின் முப்பரிமாண தேகத்தின் புதிர் வசீகரம் ஏ.ஆர். ரஹ்மானுக்கு அந்த பைத்திய சாத்தியத்தை அளித்தது.
 காதலனை அடுத்து வந்த இந்தியனில் இந்தியன் தாத்தா அறிந்திருக்கும் வர்ம பிரதேசங்கள் அளவுக்கு ஊர்மிளாவும், மனிஷா கொய்ராலோவும் படமெங்கும், லஞ்ச ஊழல் தொடர்பாக மக்களுக்கு கோபம் வரும்போதெல்லாம் குளிரவைப்பவர்களாக முக்கியமான பங்கை பூத்தூவி ஆற்றினார்கள். முதல்வன் படத்தைப் பற்றி சொல்லவே வேண்டாம்.

பாய்ஸ் படத்திலும், அந்நியன் படத்திலும் தனது பாதையில் கொஞ்சம் வழுக்கினார் ஷங்கர். அதீத பிரம்மாண்டத்தை வெளிப்படுத்துவதில் நாயகியின்  மரணம் இப்படித்தான் நிகழ்ந்ததா தெரியவில்லை. பாய்சில் லூசுப்பெண்ணாக நமது மனதில் பதிந்த ஜெனிலியா இதுவரை அந்தப் படிமத்திலிருந்து விலகவேயில்லை. அந்நியன் படத்தில் மதுபாலா போலவே சதா, பிரம்மாண்டத்தின் முன் மடிந்த கதாநாயகியாகத் துவண்டு போனாலும் காதல் யானையாய் நடனமாடிய யனாகுப்தா ஷங்கரின் பிரம்மாண்டத்தை ஈடுகட்டினார்.
 ஜீன்சையும், எந்திரனையும் விட்டுவிட்டேன். ஐஸ்வர்யா ராய் பற்றி வைரமுத்துவே சொல்லிவிட்டாரே, அவர் ஏழு அதிசயங்களுக்கு அடுத்த அதிசயம் என்று..ஐஸ்வர்யா ராயைப் பொருத்தவரை அவர் முப்பரிமாண அழகு என்றே எனக்கு முதலில் இருந்து தோன்றவில்லை. ஆனால் மிக அழகிய மெலடிகளை அவரது உடல் உருவாக்கியிருக்கிறது. கொடுத்து வைத்த கொலூசே கால் அழகைச் சொல்வாயா என்று வைரமுத்துவை உருகவைத்திருக்கிறது. ஐஸ்வர்யா ராய் பார்வையாளருக்கு ஒரு கட் அவுட்டாகவே அந்நியமான பொம்மையாக இருக்கிறார். பார்வையாளனுக்கு ஐஸ்வர்யா தனது திறப்பு எங்கேயென்று தெரிவிப்பதேயில்லை. உறவுகொள்வது, ஈடுபடுவது போன்ற கற்பனை சாத்தியங்களை அவர் பார்வையாளனுக்குத் தரத் தொடர்ந்து மறுத்துவருகிறார்.  எவ்வளவுதான் அழகாக இருப்பினும் தேவசொரூபத்தை என்ன செய்துவிட முடியும். தேவசொரூபத்திடம் ஏற்படும் அலுப்பு ஐஸ்வர்யாராயிலும் ஏற்படுவது இயல்பே.
ஷங்கரின் முழுமையான கதாநாயகி என்றால் அவர் சிவாஜியில் நடித்த ஸ்ரேயாதான். கட்டுப்பெட்டித் தனம், ரகசிய உறவுக்கான கள்ளத்திறப்பு இரண்டையும் வைத்திருப்பவை அவரது கண்கள்.  
நண்பன் படத்தைப் பொருத்தவரை கதாநாயகி என்று இலியானாவின் பெயரைப் போட்டிருந்தார்கள். ஆனால் ஒரு ஒல்லியான உருவம், மலேரியாவிலிருந்து மீண்டு திரைக்குள் நுழைந்ததைப் போல கதாநாயகியின் உடையுடன் சில சேஷ்டைகளைச் செய்து திரையிலிருந்து நீங்கிப்போனதான ஞாபகம் மட்டுமே உள்ளது. நாயகி இலியானாவை விட பார்வையாளனை அவரது அக்காவாக வரும் அனுயாவே நிச்சயம் ஈர்த்திருப்பார். ஷங்கர் எங்கே கோட்டை விட்டார்?
 ஷங்கரின் படத்தில் இதுவரை கதாநாயகி இறந்துபோனதில்லை. நண்பன் அந்த துக்கத்தை எனக்கு கொடுத்தது.

Thursday, 8 March 2012

யாக்கைத்திரி காதல் சுடர்

ஷங்கர்ராமசுப்ரமணியன்

சமீபத்தில் மதுரையில் தேவதச்சனுக்கு நடைபெற்ற விளக்கு விருது விழாவில் தேவதச்சனின் கவிதைகள் குறித்து சுந்தர்காளி பேசும்போது, இந்த நூற்றாண்டில் தற்காலிக மகிழ்ச்சிகள் உண்டு, விடுதலை கிடையாது என்று கூறினார். அவர் அப்படிச் சொன்னது என்னைத் தொடர்ந்து கிளர்த்தியது. எல்லாக் காலமுமே சின்னச் சின்ன மகிழ்ச்சிகளும் நெடிய சிறையுமாகத் தான் வாழ்வு, மனிதனுக்குத் தோற்றம் தந்திருக்கும் என்றே எண்ணத் துணிகிறேன்.

வாழ்வென்னும் நெடிய சிறையிருப்பை வாழ உகந்ததாக மாற்றுவதில் காதலுக்கும், காமார்த்தத்திற்கும் பிரதானப் பங்கிருக்கிறது. ஒருவகையில் படைப்புகளுக்கு உந்துதலாக இருப்பதும் காமார்த்தமாகவே உள்ளது.

மற்றதின் துணை இருப்பில் மகிழ்ச்சி கொள்வது, மற்றதின் புதிரை அறிய விழைவது, புதிரான மற்றதோடு ஈடுபடுவதும் முரண்படுவதும், மற்றதை வரையறுக்க முயல்வது, மற்றதை வெறுப்பது, மற்றதுக்காக தன்னையோ, மற்றதையோ அழிக்கவிழைவது என அனைத்தையும்ம் காதலின் வழியாக மனித உயிர்கள் காலம் காலமாக சலிக்காமல் அரங்கேற்றி வருகின்றன.  

இந்த சலிக்காத விளையாட்டையே 'காதலில் சொதப்புவது எப்படி' சினிமா, நவீன கால தகவல் தொடர்புசாதனங்கள் மற்றும் அரங்கக்கூறுகளோடு தீராமல் வரையறுக்கவும் புரிந்துகொள்ளவும் முயல்கிறது.

ஒரு பதிண்வயது யுவதியை எத்தனை விருப்பத்துக்குரியவளாக இருக்கிறாளோ, அத்தனை அச்சத்துக்கும் உரியவளாகவே சமூகம் அவளைக் கருதுகிறது. இப்படத்தின் நாயகன் மட்டுமின்றி நண்பர்கள், பெற்றோர்கள், துணைக்கதாபாத்திரங்கள் அத்தனையும் பெண்மையின் ஆட்சிக்குடைக்குள், ஆதிக்கத்திற்குள் தங்களை ஒப்புவித்தவர்கள். அந்த வகையில் நவீன பெண்மைக்கு இப்படம் மிகப்பெரிய ட்ரிப்யூட்டையும் செலுத்தியுள்ளது.

வாழ்க்கையின் பிரிக்கமுடியாத அங்கமாக இருக்கும் பெண் எப்போது புரியமுடியாதவளாக ஆகிறாள்? எப்போது நேசம் கொள்வாள்? எப்போது சினம் கொள்வாள்?. தெரியாமையின் முதல்படியில் நிற்கும்  ஒரு இளைஞனின் முதல் காதலும் திகைப்புகளும் சின்னஞ்சிறிய நெருக்கடிகளும் தான் பார்வையாளனுக்கு சோர்வைத் தராத விதத்தில் இப்படத்தில் திரைக்கதையாக நெசவு செய்யப்பட்டுள்ளது.

புலவி, ஊடல் என திருக்குறள் காலத்திலிருந்து தொடரும் அம்சத்தை, தற்கால ஆண், பெண் உறவுகள் தொடர்பான தீர்க்கமான பார்வையுடன் முன்வைப்பது தான் இத்திரைப்படத்தை முக்கியமான அனுபவமாக மாற்றுகிறது.

பெற்றோரின் சண்டை, பிரிவினூடாக வளர நேரும் கல்லூரி மாணவியாக அமலா பால் தான் நாயகி பார்வதி. இதனால் இயல்பாகவே காதலனைத் தொடர்ந்து சோதித்து தனக்குரியவனா என்று கடுமையான உடைமையுணர்வுடன் பாதுகாப்பின்மையையும் அவனிடம் வெளிப்படுத்தியபடியே இருக்கிறாள் பார்வதி. பார்வதியின் குண இயல்பை உலகப்பொதுத் தன்மையாகவும் மாற்றி பார்வையாளனை தனது காதலி என உணரவைப்பதில் இயக்குனர் வெற்றி பெற்றிருக்கிறார்.

அன்பான பெற்றோரின் சௌகரியமான மகன் அருண். இப்பாத்திரத்தை சித்தார்த் செய்துள்ளார். அவனுக்கு பார்வதியைச் சந்திக்கும் வரை வாழ்க்கை தொடர்பாக சின்னக் கசப்புகள் கூட இல்லை. வழக்கம் போல கல்லூரியில் பார்த்து பெரிய சிரமங்கள் ஏதுமின்றி பார்வதியுடன் காதல் கோலாகலமாகத் தொடங்குகிறது. ஆனால் காதல் உறுதியானவுடன் அதை நிலைக்கச் செய்ய பெரிய பிரயத்தனங்கள் ஏதும் இல்லாமல் போகிறது. அது தொடர்பாக அவன் செய்யும் சின்னச் சின்ன புறக்கணிப்புகள், ஊடல்கள் வழியாக காதல் ஒரு நாள் முறிகிறது. சில, பல பிரயத்தனங்களுக்குப் பிறகு அருணும் பார்வதியும் சேர்கின்றனர். அதைப்போலவே சில, பல பிரத்தயனங்களுக்குப் பிறகு பார்வதியின் நாற்பதைக் கடந்த அம்மாவும், அப்பாவும் சேர்கின்றனர். இந்த சின்ன,பெரிய பிரத்தயனங்களே வாழ்க்கையை நேராக்கவும், தலைகீழாக்கவும் செய்கின்றன என்பதை மிக லேசான தொனியில் சொல்கிறது காதலில் சொதப்புவது எப்படி?

நாயகி பார்வதிக்கு எப்போது கனிவு வரும். கனிவு திடீரென்று முற்றி எரிய எப்போது கோபமாகும் என்பதை எப்போதும் ஊகிக்க இயலாத அருணின் தவிப்பும்,அலைக்கழிப்பும் தான் மிக அழகானது. 2000 ஆண்டுகளாக காதலில் உள்ள, திருமண உறவில் புதிதாக நுழையும் பெண் வெளிப்படுத்திக் கொண்டே இருக்கும் இந்த கோப அம்சத்தைப் புரிந்துகொள்ளவும் வரையறுக்கவும் எத்தனையெத்தனை இலக்கியங்கள் எழுதப்பட்டுள்ளன.  பொருட்கள் மிகவும் நவீனமாகிவிட்டன. தகவல் தொழில்நுட்பத்தின் பரிமாணம் எங்கேயோ போய்விட்டது. ஆனால் தூரத்திலிருந்து காண்கையில் மலைபோன்று பிரம்மாண்டமாக அச்சுறுத்தியும், அருகில் நெருங்கித் தொட்டால் இறகு போல் கைக்குள் துவண்டும் போய்விடும் கோபம், காதலியிடம் தொலையவேயில்லை. ஊடல், நவீன உடைகள், சாதனங்கள் வழியாக அதே நுட்பத்துடன் தொடரவே செய்கிறது.

ஒரு நுண்ணிய வேலைப்பாடுள்ள ஆபரணம் போலவும், ஆயுதம் போலவும் ஒரே வேளையில் திகழும் ஊடலும், பிணக்கும் அமலாபாலின் முகத்தில் அட்டகாசமாக வெடிக்கின்றன. பார்வதியின் சடைப்பின்னலும், முகத்துக்கு மேலே கூர்மையாக பிரிபிரியாகத் தொங்கும் முடியும்( நண்டு...காதல் நண்டு) அவரை அச்சுறுத்தும் பெண்மையாக அழகாக மாற்றுகிறது.

அருண், பார்வதியைத் தவிரவும் வகுப்புத் தோழர்கள், பெற்றோர் என எல்லா இடத்திலும் சின்னச்சின்ன உறவுகள், துண்டிப்புகள் என இன்றைய நவீன வாழ்க்கைக்கேயுரிய நீடித்த தன்மையற்ற நிகழ்வுகளாக கதையோடு பிணைத்துள்ளார் இயக்குனர். இன்று வாழ்க்கைக்கு, நாம் பயன்படுத்தும் பொருட்களுக்கு உத்தரவாதமான நீடித்த தன்மை இல்லாதது போன்றே காதலும் நீடித்த தன்மையுடையதல்ல. அதனால் ஒரு காதல் உறவில் ஏற்படும் துண்டிப்பு வாழ்க்கையையே பலியாக கேட்பதும் இல்லை. ஒரு காதலின் துண்டிப்பு இன்னொரு காதலின் சந்தோஷத்திற்குள் நுழைய எந்த தடையும் இன்று இல்லை. ஆனால் காதல் என்ற உணர்வின் விழுமியமும், அழகும் மாறவில்லை. 
ஒருவகையில் காதலி கொள்ளும் பிணக்கை கொஞ்சம் நீட்டித்துப் பார்த்தால் வாழ்க்கையும் நம்மிடம் பிணங்கிப் பிணங்கிதான் கூடுகிறது- பிணங்குதல் இல்லையெனில் காதலில் இன்பத்தை நீட்டிக்க முடியாது என்பதால். ஏனெனில் நாம் அனைவரும் எப்போதும் கீழே இறங்கவேண்டிய சாபத்திற்கு உள்ளானவர்கள். உச்சத்திலேயே இருக்க முடியாதவர்கள் நாம் என்பதால், காதலில் சொதப்பாமல் இருப்பதும் சாத்தியமில்லை, ஆதலினால் காதல் செய்வோம்.  

(காட்சிப்பிழை திரை இதழில் வெளியானது)

Tuesday, 6 March 2012

பூபேன் கக்கர் எழுதிய போரன் சோப் என்னும் கதை உயிர் குறித்து...


ஷங்கர்ராமசுப்ரமணியன்



பயமும், வன்மமும், கழிவிரக்கமும், தனிமையும், அதனால் அதிகாரத்தாலும் கொலைத்திட்டங்களாலும் மூடுண்டுள்ளது நமது காமம். வரலாற்றில் நெடுங்காலமாய் அது தீண்டாமைக்கும், ஒதுக்கலுக்கும் உள்ளாகி வருகிறது. நாளும் பொழுதும் தன் இருப்பைத் தெரிவித்துக் கொண்டேயிருக்கும் தோல் நோயைப்போல் சதா நச்சரித்து தன் இருப்பைத் தெரிவித்தபடி நம் உறக்கத்திலும் தொடர்வதாய் இருக்கிறது. மண்ணுளிப் பாம்பை ஒத்த அதன் குருட்டுக் கண்களுக்கு நம்மை ஜீவிக்கச் செய்யும் சக்தியும் உண்டு. அதனால் அதை ஒருபோதும் குற்ற விசாரணைக்குட்படுத்த இயலாது. ஆனாலும், அதற்கு தணிக்கையின் விஷத்தை எத்தனை நாள் தான் உணவாகத் தந்து போஷித்துக் கொண்டிருக்கப்போகிறோம்.

போரன் சோப் கதை வீடுகளுக்கு இடையே தண்டனையின் அச்சப் பனிக்குள் மறைந்திருந்த என் குறியை குற்றநீக்கம் செய்கிறது முதலில். விரைப்பும் தளர்வுமான அதன் மாறாத அன்றாடத்தின் அலுப்பை நீக்கி எனது ஆசையின் விறைப்பை காலாதீதத்துக்குள் காதலாய் செய்கின்ற வித்தையைச் செய்கிறது போரன் சோப். எனது குறியின் விரைப்பு உள்திரும்பி ஒரு பாடலாய் ஒரு உடலிலிருந்து மற்றொரு உடலுக்குப் பரப்பும் சுமையின்மையின் தருணம் அது. உடைமைகள், உடைமைகளைப் பராமரிப்பதற்காக உழைப்பு என்ற நுகத்தடியின் கீழ் காலமாகிவிட்ட உடலுக்கு காமம் என்பது இன்றைக்கும் குணமூட்டிதான்.

மனத்தளம், உடல்தளம், சமூகத்தளம், மதிப்பீட்டுத்தளம் என்ற பிரிவினைக் கச்சாத்துகள் அனைத்தும் காலாவதியாகி உள்ளது. எல்லா தளத்திலும் ஒடுக்கிய காமம் தான் ஒரு சுண்டெலி போல் நசுங்கி கீச்சிட்டுக் கொண்டே இருக்கிறது. சுண்டெலி கீச்சிடல் தான் மெய்மை. அந்த சத்தத்தினை மறைக்கத் தான் மதம், நிறுவனம், அரசு போன்ற எல்லா கேந்திர அதிகாரிகளின் கூச்சல் எல்லாம். தினசரி ஒரே காலையில் எழுந்தரித்து மாறாத கிழமைகளுக்குள் அலுவல்களுக்கு நகர, காமத்தை பூப்போட்ட வண்ணச் சட்டை போல் நாம் ஏன் வெளிப்படையாக அணிந்து கொள்ளக்கூடாது
 
குறுக்கு நெடுக்கான உறவுகளை வரைமுறையற்றத் தொடுதல்களை காதல் பேச்சுகளை தாபக் கிசுகிசுப்புகளை ஒரு ஜிலேபி போல பாவ் போல மேல் தளத்திலேயே ஏன் நாம் விநியோகிக்கக்கூடாது. (பூபேன் கக்கர் விவரணை மற்றும் உரையாடல் வழியாக மேல்தளத்திலேயே வெண்ணையை சிலும்பித் திரளச் செய்கிறார்) நான் ஒவ்வொரு நாள் இரவும் புரோட்டாவை, யதார்த்தத்தின் மேஜையில் பிய்த்து சால்னாவில் தோய்த்து உண்டு, காமத்தை ஒவ்வொரு நாளும் வெறும் படிமார்த்தமாகவே சுகித்து, பீகழித்து கொண்டிருக்கப்போவது எத்தனை நாளுக்கு. தன்னிலை மறக்க என்னைத் தவிர பிறிது என்பதைக் காண காமம் தவிர வேறென்ன வஸ்து இவ்வுலகில் இருக்கிறது. பிறிதைத் தொடும்போது உன் விரல்களில் படரும் வண்ணப்பொடியை தவிர, உன் உடலில், உனக்கு அளிக்கப்பட உடலில், வண்ணங்கள் ஏதாவது மீந்துள்ளதா? உன் நெஞ்சைத் தொட்டுச் சொல் வாசகா?

உன் மனைவியுடன் கூடும்போது எதிரே இருக்கும் கண்ணாடியைப் பார்த்துப்புணர். அப்போது நீ உணர்வது மேஜிக்கல் புணர்ச்சி. நீ பிறிதோடு கொள்ளும் புணர்ச்சி தான். அங்கே உனக்கு தெரிந்த அவளும் இல்லை. அவளுக்கு தெரிந்த உன் தொந்தி நிர்வாணமும் இல்லை.

படுக்கையறைகளின் சுவர்களில் விரிசல் ஏற்பட்டு நீண்டகாலமாகிவிட்டது சகோதர சகோதரிகளே. ஜன்னல்களின் வெறித்த விழிப்புகள் எல்லாம் வெயிலுக்குச் சொல்லிக் கொண்டிருப்பது அதைத்தான். திரைச்சீலைகளை உற்றுப் பார்க்காதீர்கள். கட்டில்களில் புணர்ச்சியே நடப்பதில்லை. வீடுகள் மரணித்துப் போனதை அறிவிக்கலாம் இப்போது.


தமிழில் நவீனத்துவ கதைகளாக இருப்பினும் சரி, அதற்குப் பின்னுள்ள கதைகளாக இருப்பினும் சரி, தமிழ்ச் சமூகம் காமத்தின் மீது கொண்டிருக்கும் தணிக்கையையும், அச்சத்தையும் இறுக்கத்தையும் பிரதிபலிப்பவை. அல்லது காதலின் புனிதக் கருத்தியலை அபத்தமோ, நகைச்சுவையோ அற்று அனுசரிப்பவை. மேம்போக்கான சீண்டலோ பகடியோ கூட அபூர்வமானதே. ஏனெனில் யதார்த்தத்தை நாம் கருத்தளவில் மறுத்தாலும் யதார்த்தத்தின் முதல் தகவல் அறிக்கை இல்லாமல் புனைவைப் பதிவு செய்வது நமக்கு சாத்தியமே இல்லை. அதனாலையே காமத்தை தடித்த புனைவேயற்ற கல்யாண ஜமுக்காளத்துக்குள் சுருட்டிக் கட்டி இறுக்கி வைத்துள்ளோம்.

போரன் சோப், எல்லாரும் உபயோகப்படுத்தும் மறு உற்பத்தியே செய்ய முடியாத மறைந்து போகும் கடவுளைப் போன்ற காமத்தின் ஆன்மீகத்தைப் பேசுவதுதான். மற்றதைக் கவனிப்பதற்கு காமமும் ஒரு வழிமுறை தான். நமது, நமது உடல், நமது வீடு என்பதைச் சுற்றி நாம் தலைகீழ் குடைபோல் அணிந்திருக்கும் உடையை நடனத்தில் சுழற்றி சில மாயத் தருணங்களாவது நம் உடலை எறிவதுதான்.

பூபேன் கக்கரின் கதையில் வருபவர்கள் நம்மைப்போல பரிபூர்ணமற்ற குறை உயிர்கள். நாய்களைப் போல், கழுதைகளைப் போல, நண்டுகளைப்போல. முழுமை, மையம் என்ற நிலையிலிருந்து மனுஷனை நகர்த்தி விடுவதே ஒரு வகையில் அவனை அதிஉயிரியாக்கும் விடுதலைச் செயல்பாடுதான். (ஜே.ஜே. போன்ற தமிழ் படைப்புகள் மனிதனை கடவுளாக்க முயல்கின்றன. மிகக் கூடுதலான பொறுப்பு!!!) காமம் அவனுடைய உயிர் அலுப்பிலிருந்து விடுபடச் செய்து அவனை ஒளியுடல் கொள்ளச் செய்கிறது. காமத்தை இடம்பெயர்ப்பதான தற்காலிக ஏற்பாடுதான் நாம் கண்டுபிடித்திருக்கும் பிரமாதமான உணவுகளும், இனிப்புகளும். இதைத் தொட்டு விலகிச் செல்வது தான் அந்த குறைஉயிரின் அல்பத்தனமும். பழியும் வன்மங்களும். பிறப்பு இறப்பு இரண்டுக்கும் நடுவில் பொயிப்பட்ட சாண்ட்விச் தான் அந்த குறை உயிர்.

என் உள்திரும்பிய காம உறுப்பின் விரைப்பில் அது உலகெங்கும் இசையைப் பரப்பும் போது, நேர்த்தியற்று சில தருணங்களில் பிறரை தன் விரைப்பால் முட்டி ஒரு சிரிப்பைப்போல் ஒரு முரட்டு மலரைப்போல தன் இருப்பைத் தெரிவிக்கிறது. ஒரு மூலையில் சேரும் அதிகாரத்துக்கு சலிப்புக்கு, வெற்றிகளுக்கு, மரணத்துக்கு நம் காதலின் நீண்ட விரைப்பு எப்போதும் எதிர் திசையிலேயே இருக்கும். ஆத்மாநாமின் முத்தம் கவிதை முத்தத்தை எல்லா இடங்களிலும் நிகழ்த்தி முத்தத்தை விடுதலை செய்வதுபோல் சாகசத்தைச் செய்வது போரன் சோப்.

(புனைகளம்)