Sunday, 20 November 2011

ஆர்.சூடாமணியின் நவீன நீதிக்கதைகள்


சூடாமணியின் தேர்ந்தெடுத்த கதைகளை ஆண்டுவாரியான வரிசையில் படித்துப் பார்க்கும்போதுஇந்திய சுதந்திரத்துக்குப் பின்னர் நமது சமூகம் மெதுமெதுவாக நவீனமயமதாலுக்கு உட்பட்டு பழைய மரபுகள் அசமந்தமாக விடைபெறுவதைப் படிப்படியாகக் காணமுடிகிறதுவீடுகளுக்கும் தெருக்களுக்கும் நடந்த ஆத்மார்த்தமான உரையாடல்கள் என அக்கதைகளை எளிதாகச் சொல்ல முடியும்இந்த உரையாடல்களில் மனிதர்கள் மற்றவர்களின் இருப்புக்கு நெகிழ்கிறார்கள்இவர் கதைகள் பெரும்பாலும் நடுத்தரகீழ்நடுத்தர வாழ்க்கைப் பின்னணியிலிருந்து எழுதப்பட்டவைமிகவும் சன்னமான சம்பிரதாயக் கோட்டை தாண்டவே முடியாதவைஆனால் அசட்டுலட்சியங்கள் பேசாத அறவலுகொண்ட நவீன நீதிக்கதைகள் அவை

நவீன கல்விபுதிய வாய்ப்புகள்வசதிகள்செய்திப்பரவல் அனைத்தும் பரவலாக உருவாகத் தொடங்கும் நவீனத்துவ காலத்தைச் சேர்ந்தவை சூடாமணி கதைகள்வசதிகளும் உணவு உள்ளிட்ட வளங்களும் நாம் இன்று துய்ப்பதுபோல உபரியாக இல்லாத காலநிலை அது.உணவுகள் பற்றாக்குறையாக இருந்த பாத்திரங்களின் மிச்ச இடத்தைபுதிய மதிப்பீடுகளும் புதிய உலகக் கனவுகளும் நிறைத்திருப்பதை உணரமுடிகிறது.

முதல் தலைமுறையாகப் பெண்கள் பள்ளிக்கும் கல்லூரிக்கும் பரவலாகச் செல்லத் தொடங்குகிறார்கள்பொதுசமூக வெளிகள் உருவாகின்றன. அங்கே தொடங்கும் உரையாடல்கள் வீட்டிலும் குடும்பங்களுக்குள்ளும் எதிரொலிக்கின்றனஅம்மாமகள்...அக்காதங்கை....குடும்பச்சுமையைச் சுமக்க நேர்ந்துவிட்டதாக கவலைப்படும் மகன்,தோட்டக்காரர்வீட்டு உரிமையாளர்,மருத்துவர்குடும்பக்கட்டுப்பாட்டில் நம்பிக்கை இல்லாத கணவர்மகளின் துய்ப்புக்கு வழிவிடும் தகப்பன்குழந்தைகள் என வெவ்வேறு வாழ்க்கைப் பார்வைகள் உரையாடல்கள் வழியாக வழியாகப் பரிமாறப்பட்டுஒரு நவீன சமூகம் இக்கதைகளின் வழியாக உருக்கொள்ளும் கோலத்தைப் பார்ப்பது அலாதியானதாக உள்ளதுமனிதர்கள் ஒவ்வொருவருமே தனிஇயல்புடையவர்கள்தனிமையானவர்கள்நெருக்கமாகப் பழகினாலும் புரியாத பிரதேசங்களை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டே இருப்பவர்கள் என்ற புரிதல் சூடாமணியின் நான்காம் ஆசிரமம் போன்ற கதைகளில் மிக அழகாக வெளிப்படுகிறதுசமூக வாழ்வில் அதே மனிதர்கள் உறவுகளுக்கு அனுசரணையாகவும்மற்றவர்களைக் கூடுமானவரை ஊறுபடுத்தாதவராகவும்சமூக வாழ்வின் தொடர்ச்சி அறுபடாமல் இருப்பதற்கான நியாயங்களையும் பராமரித்தாக வேண்டிய நெருக்கடிகளையும் இவர் கதைகள் பேசுகின்றனதான் தனியானவன்தான் பொது வாழ்க்கையின் நியமங்களுக்கு உட்பட்டவன் என்ற இரண்டு நிலைகளுக்கும் இடையில் நடைபெறும் பேச்சும் சமரசங்களும் நெகிழ்ச்சியும் உருமாற்றங்களும் தான் இவரது கதைகளின் அடிப்படை.

ஜெயகாந்தனின் அக்னிப்ரவேசம் போன்ற கதைகள் தீவிர இலக்கிய வாசகர்களுக்கு இன்றைய பின்னணியில் அசட்டுத்தனமான கதையாகக்கூடத் தோன்றலாம்ஆனால் ஆனந்த விகடன் போன்ற வெகுஜனப் பத்திரிக்கையில் வெளிவந்து அக்கதை வாசக சமூகத்தில்பொதுஇடத்தில் பேசத்தயங்கும் கற்பு பற்றிய பெரும் உரையாடலை உருவாக்கியது இன்றும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததுசூடாமணியின் கதைகளைப் படிக்கும்போதும் அது அன்றைய கால தமிழ் சமூகப்பரப்பில் நடைபெற்ற உரையாடல்களைப் பிரதிபலித்தபடியும்அவை உருவாவதற்கு துணைசெய்தபடியேயும் சென்றிருப்பதைப் பார்க்க முடிகிறதுஒரு காலத்தில் விலக்கப்பட்டவைகளாகதடைகளாகப் பார்க்கப்பட்ட உறவுகள்நடைமுறைகளைசகஜப்படுத்துவதில், சமூகம் போட்டிருக்கும் புனித முடிச்சுகளைக் களைவதில் ஜெயகாந்தன்,சூடாமணி போன்ற கலைஞர்களின் கலையும், ஒரு சமூகம் ஆரோக்கியம் பெறுவதற்கு நல்லுணவுகளாக ஆகியிருக்கின்றன.


சூடாமணியின் கதைகளில் குடும்பம் என்னும் அமைப்பின் அதிகபட்ச ஒடுக்குதலுக்கும்பாரபட்சத்துக்கும்புறக்கணிப்புக்கும் உள்ளாகும் பெண்களின் வலிகள் பெருமூச்சுகளாக,வேதனையின் கண்ணீர்துளிகளாக வெளிப்படுகின்றனஆனால் அந்த ஒடுக்குதலை நிகழ்த்தும் ஆண்கள் அவர் கதைகளில் தனியே குற்றவாளிகளாக்கப்படுவதில்லைகுடும்பம்மரபு,சம்பிரதாயங்களின் பொறிகளில் மாட்டிக்கொண்ட இரங்கத்தக்க தன்னிலைகளாகவே அவர்களும் சித்தரிக்கப்படுகின்றனர்சூடாமணி என்ற ஆளுமையின் விகாசம் அது.

ஆர்சூடாமணி என்ற எழுத்தாளரை நான் இந்தியா டுடே இலக்கிய மலர் வழியாகவே தெரிந்துகொண்டேன்நவீன இலக்கியத்திற்கு அறிமுகமான ஒரு வாசகனாக ஆரம்ப காலகட்டத்தில் அசோகமித்திரன்வண்ணநிலவன் ஆகியோர் வரிசையில் என்னை ஈர்த்த சிக்கலற்ற எழுத்தாளராக ஆர்.சூடாமணி இருந்தார்பாலகுமாரன் நாவல்களிலிருந்து விடுபட்ட தருணம் அதுகாமம் கலந்து யதார்த்தம் போன்ற தோற்றமுள்ள மிட்டாய் தன்மையுள்ள புனைவுலகிலிருந்து வெளியேறிக்கொண்டிருந்தேன்வாழ்க்கை அத்தனை வண்ணமயமானது அல்ல என்று தோன்றத் தொடங்கியிருந்ததுவாழ்க்கையில் வெற்றி அடைவதுதிறன்களை வளர்த்துக்கொள்வது போன்றவை தொடர்பான பொதுக்கருத்திலிருந்து விலகியிருந்தேன்ஆனால் அவை அனைத்தும் குழப்பமான உணர்வுகளாய் விடைதெரியாத கேள்விகளால் என்னை அலைக்கழித்திருந்த நேரம் அதுஅப்போதுதான் இவர்களைப் படிக்க ஆரம்பித்திருந்தேன்என் சிறுவயதில் எனது அம்மா சொல்லியிருந்த நீதிக்கதைகளும் என்னை அப்போது முழுமையாகத் தோற்கடித்திருந்தன.

ஆனால் நீதிக்கதைகள் இல்லாமல் என்னால் எப்போதும் வாழமுடியாதுஅசோகமித்திரன்,சூடாமணிவண்ணநிலவன் கதைகளில் நவீன வாழ்க்கையின் சிக்கல்களுடனேயே வெளிப்படும் வாழ்க்கை சார்ந்த பற்றுதலுணர்வில் நான் கவர்ந்திருக்க வேண்டும் என்று இப்போது தோன்றுகிறதுகிராமத்திலிருந்தும்பாரம்பரியத் தொழில்களிலிருந்தும் அப்புறப்படுத்திக் கொண்டு சிறுநகரில் விசாலமான அனுபவங்கள் இன்றி வாழும் பெற்றொரின் பிள்ளையாக வளரநேர்ந்த ஒருவனுக்கு நேரும் பொது அனுபவம்தான் இது.

இப்படியாகத்தான் சூடாமணியை இந்தியா டுடேயில் ஐந்து வருடங்களாகத் தொடர்ந்தேன்ஆறு ஏழு கதைகள் படித்திருப்பேன்கடைசியாகப் படித்த கதையின் தலைப்பு ஞாபகத்தில் இல்லைகடல் காற்று வாங்க காரில் தனியாக வந்திருக்கும் முதியவளுக்கும்ஒரு குட்டித்திருடனுக்கும் இடையே உருவாகும் தருணம் பற்றிய கதை அதுஅந்தக் கதை இத்தொகுப்பில் இல்லைஎனக்கு மிகவும் விருப்பமான கதை அதுஅந்த குட்டித்திருடன் மேல் அந்த முதியவள் கொள்ளும் அச்சத்திலிருந்து தொடங்கி இருவருமே ஒருவரை ஒருவர் அன்புகொள்ளும் தருணத்தோடு முடியும்.

அதேபோல இந்தியா டுடேயில் வந்த அவன் அடிக்கடி வருகிறான் கதையும் எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்ததுஇன்னமும் நவீனமாக நான் உணரும் கதை அதுவயது மூத்த பெண்ணுடன் இளைஞர்களுக்கு இருக்கும் பிரேமை பற்றிய கதை அதுஅக்கதை இத்தொகுப்பில் உள்ளதுதொகுப்பின் தலைப்புக் கதையான நாகலிங்க மரம் கதை வெளியில் ஒரு பெண் பார்க்கும் படலத்தையும் பெண்ணைத் திருமணம் செய்துவைப்பதன் சுமையையும் பேசுகிறதுஆனால் நாகலிங்க மரத்துடன் பேசும் பிருந்தாவின் மூலம் சூடாமணி பெண் என்ற உயிர் இயல்பை அழகாக நெருங்குகிறார்நான்காம் ஆசிரமம் கதையிலும் ஒரு உயிர்பருவ வயதில் இன்னொரு உயிர்மீது கொள்ளும் காதல்தன் உயிர்மீதான நாட்டம்தான் என்று ஒரு சொற்றொடர் வரும்அதைப் படித்தவுடன் எத்தனை அழகான கண்டுபிடிப்பு என அப்போதைய தருணத்தை உறையவைத்து விடுகிறதுதி.ஜானகிராமன் கதைகளில் வரும் மிக அழகிய உரையாடல்களைப் போல சூடாமணி கதைகளிலும் அறிவார்த்தம் வெளித்தெரியாத இயல்பான உரையாடல்கள் இருக்கும்ஒருவகையில் அவரின் கதைகள் உரையாடல்கள் வழியாகவே நகர்த்தப்பட்டிருக்கின்றன.

2000 ஆம் வருடத்தில் குமுதம் தீராநதி இணையத்தளத்தை ஆரம்பித்தபோது நானும் தளவாயும் சேர்ந்து சூடாமணி அவர்களை நேர்காணல் செய்வதற்கு முயன்றோம்நான் அவர்களுக்குத் தொலைபேசியில் பேசியதாக மங்கலான நினைவு உள்ளதுசூடாமணிவேண்டாம் என்று மறுத்தார்.

முழுக்க முழுக்க தனிமையானஎளிய மனிதர்களுக்குக் கிடைக்கும் எளிய சந்தோஷங்களைக் கூட அனுபவிக்காமல் தனியாக இருந்த சூடாமணி கதைகள் வழியாகவே அறிந்தும் அளந்தும்,அனுபவித்தும் இந்த உலகத்தை அவர் ருசி பார்த்திருக்க வேண்டும்ஆனால் அவர் கதையின் உலகில் எங்குமே வாழ்க்கை குறித்த புகார் இல்லைமனித வீழ்ச்சி இல்லைஇந்த இயல்பு மிகவும் அபூர்வமானது.

சூடாமணி கதைகள் குறித்துப்பேசும் பின்னணியில் நாம் மிகச்சமீபமாகவே கடந்திருக்கும் காலகட்டம் குறித்துப் பேசுவது அவசியம்ஏனெனில் நவீனகல்விஜனநாயகப் பரவல்வளர்ச்சி ஆகியவற்றின் உபரிநிலையில் இருக்கிறோம்நவீன விஞ்ஞானம் இன்று மறுபரிசீலனைக்கு உள்ளாகியுள்ளது ஆனால் சூடாமணி போன்றோர் செயல்படத் தொடங்கிய காலகட்டத்தில் வேறு வேறு தரப்புகளுக்கு இடையிலான உரையாடல் என்பது தற்போது மௌனமாகி விட்டதாகவே நான் நினைக்கிறேன்இன்று ஒவ்வொரு தரப்புமே அடையாளங்களாக தத்தமது நிலைப்பாடுகளுடன் தர்க்கங்களுடன் சொந்தமான வெளிகளை வெற்றிகரமாக உருவாக்கிவிட்டனஆனால் அவை எல்லாமே தன்உரையாடலாகவே தான் தோற்றமளிக்கிறது.

ஒரு அடையாளம் மற்றொன்றை சந்தேகமாகவே பார்க்கிறதுஅடையாளங்கள் சார்ந்து உருவாகியிருக்கும் அரசியல்களைஅதற்குப் பின்னணியாக வரலாற்று காலமாக இருந்த துயரங்களுக்கு முடிவுகளும்நிம்மதியும் வந்திருப்பதை இக்கட்டுரை கேள்விக்குட்படுத்தவுமில்லைபாதகமாகவும் அணுகவில்லைஆனால் இன்று உருவாகியிருகுகம் தனித்தனி அடையாளங்களுக்கிடையே சகிப்புத்தன்மையுடனும் படைப்பூக்கத்துடனும் கூடிய வெறுப்பற்ற உரையாடலை நாம் உருவாக்க முடிந்துள்ளதாஅடையாளங்கள் கரையும் இடங்களைஅறங்களை நாம் உருவாக்க முயற்சிக்கிறோமா?

சூடாமணியின் கதைகள் சார்ந்துஅவரது காலம் சார்ந்துநாம் சேர்ந்து இப்போது பரிசீலிக்க வேண்டிய கேள்விகள் இவை.



(ஆர்.சூடாமணியின் நினைவை கௌரவிக்கும் வகையில் திலீப்குமார் தொகுத்த தேர்ந்தெடுத்த சிறுகதைத் தொகுப்பான நாகலிங்க மரம் நூலின் வெளியீட்டு விழாவில் படிக்கப்பட்ட கட்டுரை இது)

சாதாரணர் சதுக்கங்கள்

இந்த பூமியில் மனிதவாழ்க்கை என்பது ஆன்மீகரீதியாக கருப்பருவத்திலேயே உள்ளது. எனக்கு மரணத்தைப் பற்றி பயமில்லை. மனிதன் இந்த கிரகத்தைவிட்டு நீங்கும்போதுதான் பிறக்கிறான். நமது ஆன்மாதான் மெய்யான உடல். உடல் என்பது வெறுமனே துணிகள்தான்
முகமது அப்சல் குரு

விடுதலைக்குப் பின்னான இந்தியாவில் நடந்த மாற்றங்களை ஐதராபாத் மற்றும் சென்னை என்ற இருபெருநகர்களைக் கதைக்களமாக வைத்து தனது  கதைகளை எழுதியவர் அசோகமித்திரன்.  பல கலாசாரப் பண்புகளை உட்கொண்ட பெருநகரத்து((காஸ்மாபொலிட்டன்)  தமிழ் எழுத்தாளர் அவர்.

புராணிக மொழியும்,கவித்துவமும், சமத்காரமும், வாய்மொழி மரபின் அம்சங்களும் கொண்ட தமிழ் சிறுகதைப் போக்கிலிருந்து விலகி எளிய, சாரமற்றது போன்று தோன்றக்கூடிய உரைநடையில் எழுதியவர் . அவரது கதைகளைக் கொஞ்சம் நுட்பமாக படிப்பவர்கள், அந்த எளிமை ஒரு தோற்றம்தான் என்பதை உணர்வார்கள். ஒரு கதையின் ஒட்டுமொத்தத் திறப்பும் அவரது குறுகத் தரித்த வாக்கியம் ஒன்றில் நிலக்கண்ணி வெடி போல புதைந்திருக்கும். கூர்மையான அவதானிப்புகள், எள்ளல், விமர்சனம் ஆகியவைகளை மௌனமாக கதைகளுக்குள் சிறு தானியங்களாகத் தெளிப்பவர் அசோகமித்திரன். 200க்கும் மேற்பட்ட சிறுகதைகள், ஏழு நாவல்கள், சினிமா, விமர்சனக்கட்டுரைகள், எழுத்தாளர் அறிமுகங்கள், அஞ்சலிக்குறிப்புகள் என மிக விரிந்து பரந்த உலகம் அவருடையது. ஆனால் இன்னும் அவரது சிறுகதையும் கட்டுரையும் கூர்மையையும் புதுமையையும் இழக்கவில்லை. எந்த அலுப்பும் வருவது இல்லை. ஒரு நல்ல கட்டுரை என்றால் அது சிறுகதையின் படைப்பமைதியுடன் இருக்கவேண்டும் என்று சில ஆசிரியர்கள் சில நூல்கள் புத்தகத்தில் அசோகமித்திரனே சொல்லியிருப்பார். ஆளுமைகள் பற்றிய கட்டுரைகளில் சின்னச்சின்னத் தகவல்களாக சாதாரணமாக வரையத்தொடங்கி சில எளியதீற்றல்களால் அவர்கள் குணாம்சத்தை நிலைநிறுத்தி கடைசி பத்தியில் அந்த நபரின் ஒட்டுமொத்த ஆளுமையையும் விஷம்போலக் கடைந்தெடுத்து தனது 'பார்வைக்கோணம்' என்ற கூர்மையான கத்தியின் நுனியில் தோய்த்து நமது மூளையில் செருகி விடுவார். அந்த உச்சகட்ட போதைக்காக அவர் நம்மைத் தொடர்ந்து காத்திருக்கச் செய்கிறார். 20 ஆம் நூற்றாண்டில் மேற்கில் ஹெமிங்வே போன்றோர் வளர்த்தெடுத்த சிறுகதைத் தொழில்நுட்பத்தின் தேர்ந்த மாணவர் அசோகமித்திரன். இந்தப் பண்பு அவரது கட்டுரைகளையும் அழகுசெய்கிறது. ஒற்றன் நாவலின் அனைத்து அத்தியாயங்களையும் தனித்தனியான முழுமை கொண்ட சிறுகதைகளாகவே திட்டமிட்டு வெற்றியும் பெற்றுள்ளார். 

மாற்றங்களின் ஒற்றன்:

தமிழின் சிறந்த மர்மக்கதைகளை எழுதியவராக நாம் அசோகமித்திரனைத் தான் சொல்லவேண்டும். ஒற்றனின் இயல்புள்ளவன்தான் மர்மக்கதைகளை சிறப்பாக எழுதமுடியும். அசோகமித்திரன், ஒரு யுகசந்தியில் நடந்த சமூகவியல், கலாசார, பழக்கவழக்க மாற்றங்களின் ஒற்றன். 20 ஆம் நூற்றாண்டில் பல நாடுகள் விடுலை பெறுகின்றன. ஜனநாயகம், சமத்துவம், சகோதரத்துவம் போன்ற பிரக்ஞைகள் உருவாகின்றன. இனம் சார்ந்து, தேசம் சார்ந்து, கலாச்சாரம் சார்ந்து மனிதன் மற்ற மனிதர்களிடம் கொண்டிருக்கும் பகைமைகளும் வன்மங்களும் நூற்றாண்டு காலம்  வேரோடியிருப்பவை. ஆனால் 20 ஆம் நூற்றாண்டுக்கு முன்புவரை  அந்தப் பகைமையை வெளிப்படையாகப் பராமரிக்க முடிந்த மனிதர்களுக்கு 20 ஆம் நூற்றாண்டு பெரிய சவாலை விடுக்கிறது.  அந்த பகைமைகளை சாதாரணமாக வெளிப்படுத்த இயலாத வண்ணம் தட்டிப்பறித்து விடுகிறது. இதனால் அவன் வெளிப்படையாக கோபங்களை வெளிப்படுத்த முடியாதவனாகிறான். ஒரு காலத்தில் போருக்கு உபயோகப்பட்டிருந்த அம்புகள் வெறுமனே வழிகாட்டும், சமிக்ஞை விளக்குகளின் அடையாளங்களாகி விடுகின்றன. மரணதண்டனையின் அடையாளமாக இருந்த சிலுவை கிறிஸ்துவுக்குப் பிறகு வேறு அர்த்தத்தைப் பெற்றுவிட்டது போல... ஆனால் விடுதலை, சமத்துவம், ஜனநாயகம் என்ற பேரொளியில் பகைமைகள், வன்மங்கள் தங்களை மறைத்துக்கொள்ள வேறு உடைகள், அணிகலன்கள், ஆயுதங்கள் பூண்டதே தவிர அவை குணப்படவில்லை. அம்புகள், குடும்பங்களில் ஆரம்பித்து நாம் உருவாக்கிய அமைப்புகள் சகலவற்றின் உடலுக்குள்ளும் திரும்பி உறுத்திக் கொண்டேதான் இருக்கின்றன. அவை ரத்தம் வெளித்தெரியாத கோடிப் போர்களுக்கும் கோடிக் கிளர்ச்சிகளுக்கும் காரணமாகின்றன. இந்த யுத்தகளத்தில் நின்று அந்த ஆழமான மௌனத்துயரங்களுக்கு தனது படைப்புகளில் சலிக்காமல் தொடர்ந்து செவிகொடுத்தவர் அசோகமித்திரன்.   
அதனால் அவரது கதைகளை சாதாரணர் சதுக்கங்கள் என்று நாம் அழைக்கலாம்.

லட்சியங்கள் எதையும் உறுதியாகப் பராமரிக்கமுடியாத, ஆனால் சகலவற்றிற்கும் குற்றவுணர்ச்சியை உணரக்கூடிய,  எதற்கு வாழ்கிறோம் என்ற நிச்சயமில்லாத, ஆனால் ‘தீவிரமாக’ அன்றாடத்தையும் வாழ்வையும் நிர்வகிக்க வேண்டிய அவசியமுள்ள நடுத்தரவர்க்கம் மற்றும் அவர்களைச் சார்ந்திருக்கும் சாதாரணர்கள் ஒரு திரளாக உருவான நூற்றாண்டு 20 ஆம் நூற்றாண்டு. அலுவலகத்துக்குப் போய் குறிப்பிட்ட நேரத்துக்குள் இருந்து வேலைவிட்டு வீடு திரும்புவது என்பதே 20 ஆம் நூற்றாண்டின் புதிய நடைமுறைதான். வெளியிலிருந்து பார்த்தால் அல்பமாகத் தோன்றும் சாதாரணர்களின் பிரச்னைகள், சிக்கல்கள், முடிச்சுகள்,மௌனங்கள், விடுபடுதல்களை அசோகமித்திரன் போல தமிழில் யாருமே கதையாக்கியதில்லை. வெளிச்சம் இல்லாத எளிமையான ஒண்டிக்குடித்தன வீடுகளில் கனவுக்கும், நிதர்சனத்துக்கும் இடையே புழுங்கிப் போன சாதாரண ஆண்கள், பெண்களின் சுகதுக்கங்களை கருப்பு, வெள்ளைக் கோட்டுச்சித்திரங்களாக அடர்த்தியாகத் தீட்டியவர் அசோகமித்திரன். லௌகீகப் பற்றாக்குறை தொடங்கி மதம், கலாசாரம் அனைத்தாலும் சிறைப்படுத்தப்பட்ட இவர்கள் அசோகமித்திரனின் உச்சபட்ச பரிவுக்குள்ளானவர்கள். இவர்களுக்கு வரலாற்றுப் பெருமிதமும், கலாச்சாரப் பெருமிதமும் ஆடம்பரங்கள். ஆம் அசோகமித்திரனுக்கும் தான். நடைமுறைரீதியான சின்னச்சின்ன நீக்குபோக்குகள் தான் அவர்களது கேடயங்கள்.  

அசோகமித்திரனின் கதைகளை ஒன்றாகச் சேர்ந்து பார்க்கும் போது பரிதாபமாக தோற்றமளிக்கக் கூடிய முகமூடிகள் கண்முன் தோன்றுகின்றன. தேமே என்று வாழ்வை நோக்கும் ஒரு முகமூடி. ஐயோ என்று சொல்லும் ஒரு முகமூடி. இப்படியெல்லாமா இருக்கிறது இந்த உலகம் என்று சொல்லும் ஒரு முகமூடி..நாம் இங்கு வந்திருக்க வேண்டாமே என்று பரிதவிக்கும் முகமூடி... இத்தனை சிரமமா என்று இரண்டு காதுகளிலும் கைவைக்கும் தோற்றத்தில் ஒரு முகமூடி... பெரும் கலவரத்தில் குழந்தைகளை சிறகில் அணைத்து ஓடும் முகமூடி... என்று பல்வேறு முகமூடிகளை அவர் கதைகள் காட்சித்தொடராகத் தருகின்றன. அவரது கதைகளில் வரும் கதாபாத்திரங்களின் உணர்வு வெளிப்பாடுகளுக்கென்று பிரத்யேக முகமூடிகள் அரங்கைத் தயார் செய்தால் அது சீனப்பெருஞ்சுவர் அளவு நீண்டதாக இருக்கும். புல்லாக, பூடாக, புழுவாக, மரமாகப், பறவையாக,பாம்பாக, கல்லாக, மனிதராக, பேயாக, கணங்களாக, வல்லசுரராக,முனிவராக, தேவராக எல்லா குணரூப மனிதர்களும் அவரது படைப்புகளில் இடம்பெறுகின்றனர். குறிப்பாக உணவு, உறைவிடம்,இணை, உறக்கம் என்ற எளிய விருப்பங்களுக்காக அல்லாடும் சின்னஞ்சிறு 'மனிதர்களை' அவரளவு பரிவோடு தொடர்ந்தவர்கள் தமிழில் யாரும் இல்லை. அவரைப்பொறுத்தவரையில் பொருள் அழிவற்றது என்ற அறிவியல் கோட்பாட்டைப் போலவே ஆன்மாவும் அதன் உயிராசையும் அழிவேயற்றது. ஆன்மா அழிவற்றது என்பதை 20 ஆம் நூற்றாண்டில் சொல்ல நேரும் ஒருவனுக்கு நிச்சயமாக தனக்குள்ளேயே ஒருவித நிராசையும் கசப்பும் புன்னகையும் வரவே செய்யும். அதுதான் அசோகமித்திரனின் கதைகளின் நிரந்தர அடையாளமும் கூட. தனக்குள்ளேயே சுருங்கியவன், பிராந்திய, சாதி, மத, மொழி அடையாளங்களுக்குள் சிலந்தி போன்று வலைபின்னுபவன் ஒருபோதும் ஒற்றன் ஆகச் சாத்தியமில்லை.

ஒற்றன் தேசம் கடப்பவன். இனம் கடப்பவன். ஒரு கட்டத்தில் தன்னையும் கடந்து பிறனாகக் கரைபவன். பெருநகரத்து ஒளியையும் இருட்டையும் உணவாக உண்டு செரிப்பவன். ஒரு கட்டத்தில் தன்னையே இழைத்து ஒரு வெறும் சாயையாக பெருங்கூட்டத்தில் கரைபவன். எனவே தான் அசோகமித்திரனை நான் ஒற்றன் என்கிறேன்.

'அழிவற்றது'

அசோகமித்திரனின் சமீபத்திய சிறுகதைத் தொகுப்பான அழிவற்றது தொகுப்பு அவரது மற்றைய தொகுப்புகளை விட நீதித்தன்மை கொண்டது. தமிழில் மரபாக நீதி என்பது செய்தி என்றே அர்த்தப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. அதே அர்த்தத்தில் தான் 'நீதி' என்ற வார்த்தையை நான் பயன்படுத்துகிறேன். 'அழிவற்றது' கதைத்தொகுப்பில் முதலில் கர்ணபரம்பரைக் கதை என்று தலைப்பிடப்பட்டு  மூன்று கதைகள் இடம்பெறுகின்றன. அதை நீதிக்கதைகள் என்று துல்லியமாகச் சுட்டமுடியும். ஒரு எழுத்தாளன் கிட்டத்தட்ட நாற்பது ஆண்டுகளுக்கு மேல் கதைகளைச் சொல்லிக்கொண்டே இருந்தபிறகும் அவனுக்குத் தீரவில்லை என்ற இடத்தில் ஒரு முரண்நகையாக இந்த நீதிக்கதைகளை எழுதிப்பார்க்கிறான். விதி மனிதனைச் சிறைபிடிக்கிறது. இதன்வழியாகவே விதியை, விதியை உருவாக்குபவனை மனிதன் சிறைப்பிடிக்கிறான். ஒருவகையில் மனிதனை உருவாக்கிய கடவுளையே சிறைபிடிக்கும் விளையாட்டை இந்தக் கதைகள் மூலம் அசோகமித்திரன் புரிகிறார். இத்தொகுப்பில் உள்ள அவரவர் தலையெழுத்து, பழங்கணக்கு, முக்தி, திருநீலகண்டர் கதைகளை அசோகமித்திரனது உலகநோக்கு குறித்து ஒரு சத்தமான அறிவிக்கை என்றே சொல்லவிடமுடியும்.

அசோகமித்திரனின் சிறந்த பத்துகதைகளைத் தொகுத்தால் அதில் அழிவற்றது சிறுகதையும் நிச்சயம் இடம்பிடிக்கும். ஒற்றன் நாவலின் நீட்சியாகவே இக்கதையும் இருக்கிறது. யாரும் யாரையும் கவனிக்காத, மற்றவரை அப்படி கூர்ந்து கவனித்தால் நாகரிகமற்றது என்று எண்ணும் அமெரிக்காவில் நடக்கும் கதை அது. யாருடனும் பேசாமல் யாரையும் பார்க்காத கோணத்தில் தெருவோர நாற்காலியில் தினசரி உட்கார்ந்திருக்கும் ஒருவரை கதைசொல்லி பார்க்கிறார். எழுத்தாளன் என்று தெரிகிறது. மேலே வேறு தகவல்கள் எதுவும் அந்த நபரிடமிருந்து கதைசொல்லியால் அறிந்துகொள்ள முடியவில்லை. அந்த ஊரின் நூலகத்துக்குப் போய் கேட்கிறார். ஒருகட்டத்தில் இலக்கிய எழுத்தாளராகத்தான் அந்த எக்ஸ் இருப்பார் என்று முடிவுக்கு வருகிறார். ஒரு நாள் அந்த எக்ஸ் இருக்கும் இடத்தைப் பார்த்தபோது அவன் அங்கே இல்லை. அவன் போட்டிருந்த கம்பளிக் கோட்டு, பழைய உடைகள் விற்கும் கடையில் சுத்தம் செய்யப்பட்டு விற்பனைக்கு வைக்கப்பட்டிருப்பதை கதைசொல்லி பார்க்கிறான்.

கடைப்பெண் பொருள் அழிவற்றது என்று சொல்கிறார். இந்த மனிதர் பொருளில்லையோ என்று கதைசொல்லி கேட்க அந்தப் பெண் உதட்டைப் பிதுக்குகிறாள். மனிதர் பொருளில்லையா? என்று கதைசொல்லிக் கேட்டிருந்தால் அதில் ஒரு 'உறுதிப்பாடு' தொனித்திருக்கும். 1500 வார்த்தைகள் கிட்டத்தட்ட இருக்கும் இக்கதையில் வாழ்வின் அர்த்தமின்மையும் நிச்சயமின்மையும் ததும்பும் கணத்தை இக்கதையின் முடிவில் அப்படி உறையவைக்கிறார் அசோகமித்திரன். அதே சமயத்தில் அந்த எக்சின் கம்பளிக் கோட்டு பொருள் அழிவற்றது என்று சொல்லியபடி ஆடிக்கொண்டே இருக்கிறது.

அசோகமித்திரனின் புலிக்கலைஞன் கதையும் அப்படிப்பட்டதே. புலிவேஷம் போடும் காதர் என்ற துணைநடிகர், வாய்ப்பு கேட்டு ஸ்டுடியோவுக்கு வருகிறார். இப்போதைக்கு வாய்ப்பு இல்லை என்று நிர்வாகி சொல்லியபிறகும் தனது திறனைக் காண்பிக்க காதர் கையில் கொண்டு வந்திருந்த பையிலிருந்து புலித்தலையை எடுத்து அந்த ஸ்டுடியோவின் பெரிய அறைக்குள்    புலியாக, நிஜப்புலியாக பாய்ந்து குதித்து அவதாரம் எடுக்கிறான். அந்தச் சிறுகதையில் காதரின் பசிதான் அவனை அந்த சாகசத்திற்கு தூண்டுகிறது. ஆனால் பசியிலிருந்து  வேஷப்புலியாக எழும்பும் காதருக்கு, பாய்ந்து புலியாகவே சொரூபம் காட்டும் அந்த உக்கிரசக்தியை  பொருள்கள் தொடர்ந்து விழுந்துகொண்டே இருக்கும் இந்த உலகத்தால் மட்டும்  ஒருபோதும் மனிதனுக்கு வழங்கவே முடியாது. அந்த உக்கிரம்தான், அந்த வேட்கைதான், அந்த தளராத உயிராசையைத்தான் அழிவற்றது என்று கதைகள் வழியாக புத்தம்புதிதாகச் சொல்லிக்கொண்டே இருக்கிறார் அசோகமித்திரன்.  ஒருவகையில் தன் கதைகள் மூலம் தன் சின்னஞ்சிறு பௌதீக உடலிலிருந்து அந்தரத்தில் பாய்ந்து புலியின் சொரூபத்தை தமிழ்ப் புனைவுவெளியில் காட்டிய கலைஞன் அசோகமித்திரன்.

புலிக்கலைஞன் கதையில் வரும் புலிமுகமூடி, நான் மேற்சொன்ன பரிதாபமான முகமூடிகளில் ஒன்று அல்ல.

(காலம், டிசம்பர் 2011 (அசோகமித்திரன் சிறப்பிதழ்) இதழில் வெளியான கட்டுரை)