Monday, 19 December 2011

பாதகத்தி



அவள்
பாதகத்தி
நீளநகம் வளர்க்கிறாள்
அதன் கூர்.....மையைப்
பார்க்கும் போதெல்லாம்
தீயில்
வெந்து வெந்து
சாகிறேன்..
அவள்
கைப்படும்
எல்லாமும்
இப்படியா
இப்படியா

Sunday, 18 December 2011

தேவதச்சனுக்கு விளக்கு விருது




தமிழில் நவீனகவிதை என்னும் வடிவம் பலராலும் பழக்கத்தின் அடிப்படையிலும், உளநமைச்சலின் பாற்பட்டும் பயன்படுத்தப்பட்டு வருகிறது. ஆனால் நவீனகவிதையின் அழகை, பார்வையை, கோணத்தை, மொழியை தொடர்ந்து புதுப்பித்து வருபவர்கள் சொற்பமே. அவர்களில் ஒருவர் தேவதச்சன்.

தேவதச்சன் என்னும் கவிஞன் உலகத்தைப் பார்க்கும் கோணம் வாசகனுக்கு பரிச்சயம் இல்லாதது. நவீன கவிதையின் நுட்பமான வாசகர்கள் என்று கருதிக்கொள்வோரில் பெரும்பாலானவர்கள்,சமூகவியல், அறவியல், அரசியல், உறவுகள் சார்ந்த உணர்வுத் தளத்திலேயே தொடர்ந்து கவிதை என்னும் அந்த வார்த்தைக்கூட்டத்தை அர்த்தப்படுத்தி வருகின்றனர்.

ஆனால் தேவதச்சனின் கவிதைக் கண்ணாடி, நமது கண்களுக்குப் பரிச்சயமான இடத்திலேயே இருக்கும் நாம் பார்க்க மறந்த பொருட்களைத் தொடர்ந்து காட்டுகிறது. அர்த்தத்தின் பயனாளிகளை அது சற்றே தலை கிறுகிறுக்க வைக்கிறது.

நானும் பிரபஞ்சமும் உறவுகொள்கிறோம். நானும் பிரபஞ்சமும் தொடர்ந்து மாறிக்கொண்டிருக்கிறோம். பரஸ்பரம் எங்களுக்குள் நடக்கும் வேதிமாற்றத்தை என்னிடம் உள்ள ஒரு நான் கவனித்துக்கொண்டே இருக்கிறது. ஆனந்தம் கொள்கிறது. அங்கே காரண, காரிய,தர்க்க, மொழி வரையறை இல்லை. அங்கே எல்லாம் மாறிக்கொண்டிருக்கிறது. ஒரே நிறத்தில் ஒன்றும் இல்லை. அங்கே சமூகவியல் வரையறுத்த உணர்ச்சிகள் மட்டும் இல்லை. லட்சம் கோடி பரவசமுனைகள், துக்கங்களை தேவதச்சன் மீட்டுகிறார்.

அவரின் வண்ணத்துப்பூச்சிகள் வீடுகள், காவல்நிலையங்கள், வதைக்கூடங்கள், சிறைகள், மருத்துவமனைகள், கடைவீதிகளின் மீதுதான் பறக்கின்றன..உட்காருகின்றன..ஆனால் அவற்றின் வண்ணங்களும் அதன் சுதந்திரமும் எங்கிருந்து தோற்றுவாய் கொள்கின்றன...அவற்றை வண்ணத்துப்பூச்சி எங்கிருந்து பெற்றது..

தேவதச்சனின் கவிதைகளைப் படிப்பவர்கள் எல்லாரும் தேவதச்சனின் மூக்குக்கண்ணாடியை அணிந்துவிடலாம்..ஆனால் தேவதச்சனின் மூக்குக்கண்ணாடிக்குப் பின்னும் கல்மிஷமின்றி சிரித்துக்கொண்டிருக்கும் தேவதச்சனின் கண்களை அணிவது அத்தனை சுலபமில்லை..


விளக்கு விருது கிட்டியிருக்கும் சமயத்தில் தேவதச்சனுக்கு வாழ்த்துகள்.


Saturday, 17 December 2011

மகா சமாதி - லக்ஷ்மி மணிவண்ணன்


                              

""""யாராவது கண்களை ஒரு வினாடி கூட விலக்குவதையோ மறதியாக இருந்துவிட்டதையோ அந்த ராட்சதப் பல்லி பார்த்துவிட்டால் ஆபத்தானதாகி விடுகிறது. அதன் குடல்கள் ஜொலிக்க ஆரம்பிக்கின்றன. அதனுடைய அடக்க முடியாத சக்தியுடன் அமுக்கி வைக்கப்பட்டிருக்கிற கோபத்துடனும், தன்னுடைய பல மீட்டர் கனமுள்ள தோலை வெடிக்கச் செய்துவிடும். எப்படி நடந்ததென்று புரிந்து கொள்ள முடியாத தவறு காரணமாக ஒரு சிறு வழி திறந்திருப்பது தெரிந்துவிட்டால் போதும்""


                                    அணுக்கதிர் வீச்சின் பாதிப்புகள் குறித்த ‘அபாயம்’ நாவலின் முதல் அத்தியாயத்தில் வரும் சில வரிகள் இவை. ஃபிளமிஷ் மொழி நாவலான ஜோஷ் வண்டேலூவின் அபாயம் நாவல் ஆங்கிலம் வழி தமிழில் என். சிவராமனால் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு 1986-ல் க்ரியாவால் வெளியிடப்பட்டது. அளவில் மிகச்சிறிய அதே சமயத்தில் தீர்க்கமான நுட்பத்துடன் அணுக்கதிர்வீச்சின் பாதிப்புகள் குறித்து பேசும் நாவல் இது. அணுக்கதிர் வீச்சு, அணுக்கொள்கை ஆகியவை எப்படி அரசாங்கத்துடனும் அமைப்புடன் கலந்து பௌதீகத் தன்மையை அடைகிறது என்பதை நுண்தளத்தில் ஆராயக் கூடிய நாவல். ஒரு விதத்தில் இதனை ஒரு பின் நவீனத்துவ நாவல் எனவும் கூறமுடியும். பின் நவீனத்துவம் என்பது ஏதோ முறுக்கி திருக்கி வடிவுறும் வஸ்து என கருதும் மனப்பழக்கத்திற்கு எதிரான நாவலும் கூட. அணுக்கதிர்வீச்சின் பாதிப்பிலிருந்து அமைப்பின் கொடூரமுகத்தை வெளிப்படுத்தும் பல தளங்களைக் கொண்ட நாவல்.

அன்பு, இரக்கம், சமூகத்தில் எல்லோரது பாதுகாப்புப் பற்றிய அக்கறை, நேர்மை ஆகியவற்றை விட விஞ்ஞான முன்னேற்றமும், பொருளாதார மேம்பாடும் முக்கியமானவை என்று கருதும் ஒரு சமூகத்தில் அபாயம் என்பது தனித்த நிகழ்வல்ல. இதுபோன்ற சமூக அமைப்பை உருவாக்கும் கோட்பாடுகளிலிருந்து பிறப்பதுதான் இந்த அபாயம் என்று இந்த நாவல் பற்றிய மொழிபெயர்ப்பாளரின் குறிப்பில் என். சிவராமன் குறிப்பிடுகிறார். இக்குறிப்பிலேயே கதிர்வீச்சில் பாதிப்புக்குள்ளாகி மருத்துவனை செல்வதை பற்றி குறிப்பிடும்போது மருத்துவமனையை ‘வெண்சிறை’ என்று குறிப்பிடுகிறார் அவர். வெண்சிறை எனும் பதம் நூதனமான ஒரு கண்டுபிடிப்பு. புதிய பொருளர்த்ததையும் அது ஏற்படுத்துகிறது. அணுக்கதிர் வீச்சால் பாதிப்புக்குள்ளாபவர்கள் உடனடியாக தனித்த வெண்சிறையில் வைக்கப்படவேண்டியவர்களாகவும், எய்ட்ஸ் நோயாளிகளைக் காட்டிலும் அதிகமாக உறவினருக்கும் பிறருக்கும் அபாயம் விளைவிப்பவர்களாகவும் மாறிவிடுகிறார்கள். அவர்களிடம் தோன்றும் நோய் அறிகுறிகள் வினோதமாகவும் வியப்புக்குரியதாகவும் ஆய்வுக்குரியதாகவும் மாறிவிடுகிறது. அதுவரையில் அணுக்கொள்கையை அரசாங்கத்தைப் போலவே பின்பற்றியவர்களாகவும் அணுவுலைகளில் பணியாற்றுபவர்களாகவும்கூட அவர்கள் இருக்கலாம்.

""""இந்த நாவலில் கதாபாத்திரங்களின் குணாதிசயங்கள் முக்கியமல்ல எந்தப் பாத்திரமும் தீர்க்கமான தனித்தன்மையுடன் உருவாக்கப்படவில்லை என்பது இந்த நாவலில் ஒரு முக்கிய அம்சம். இது  வேண்டுமென்றே செய்யப்பட்ட ஏற்பாடாக இருக்கவேண்டும். பாத்திரங்கள் எல்லாமே பலிகடாக்கள் கருவிகள் முடிவு முதலிலேயே தெரிந்துவிட்ட இந்த அபாயமான போட்டியில் சூதாடிகள் நாவலுக்கு வெளியே இருக்கிறார்கள்! இதுவும் அபாயம் நாவல் குறித்த மொழிப்பெயர்ப்பாளர் என். சிவராமனின் கருத்து.

அணுவுலை விபத்து என்பது வெடித்துச் சிதறுவது என்கிற எண்ணமே பெரும்பாலும் பொதுப்புத்தியில் செயல்படுகிறது. பொதுபுத்தியை செவ்வனே பராமரிப்பதும் அரசாங்கத்தின் வேலை. செயல்பாடு நடைபெறாத பட்சத்தில் அரசாங்கம் பராமரிப்பு சரியில்லை என எடுத்து கொள்கிறது. அணுவுலைக் கசிவும் ஒரு விபத்தே என்கிற எண்ணம் பொதுபுத்திக்கு இல்லை. அணுவுலை விபத்துக்களைப் பொறுத்தவரையில் உடனடியாக உயிர் பலியானவர்களை பாக்கியசாலிகள் என்று சொல்லலாம். அவர்கள் மட்டும்தான் அணுவுலைகளை நிறுவும் கரங்களிலிருந்து முற்றிலுமாக விடுதலையானவர்கள். பாதிப்புக்குள்ளாபவர்கள் மிஞ்சியிருப்பவர் எல்லோருமே தண்டனைக் கைதிகள் தான். ஊழ் அவர்கள் முன்பாக பகிரங்கமாக அமர்ந்திருக்கிறது.

‘மரங்களுக்கில்லை மனநோய்’ என்று விக்கிரமாதித்யனின் ஒரு கவிதை வரி கூறும். இது சத்தியமான ஒரு வாக்கு. அணுக்கதிர் வீச்சின் முன்னால் இக்கவிதை வரிக்கு அர்த்தம் ஏதுமில்லை. அணுகதிர்வீச்சால் மட்டும்தான் தாவரங்களுக்கும் பித்து நிலையை ஏற்படுத்த இயலும். ஜெர்மனில் வயது முதிர்ந்து ஆயிரம் மீட்டர் ஆழத்தில் புதைக்கப்பட்ட அணுவுலைப் பகுதி முழுவதும் புல் பூண்டுகள் கூட முளைக்க லாயற்றதாகி விட்டது என்கிற செய்தி படித்தேன். இவையெல்லாம் மன்மோகன்சிங்கிலிருந்து ஜெயந்தி நடராஜன் வரையில் அறியாதவையாக ஒன்றும் இருக்க இயலாது சுற்றுப்புறச்சூழல் அமைச்சர் ஒருவர் அணுவுலைகளுக்கும் எனது துறைக்கும் சம்பந்தம் ஏதுமில்லை என்று கூறுவது நல்ல வேடிக்கை தான். இத்தகையோர் வாழும் நாட்டில் அணுவுலைப் பாதுகாப்பு குறித்து அமைப்பு விளக்கமளிப்பது அதனினும் வேடிக்கை. அதனினும் வேடிக்கை உலகெங்கும் அணுவுலை விபத்துகள் நடந்த நாடுகளில் விபத்துக்களின் பின்னரும்கூட அணுவுலை அமைப்புகளும் அரசாங்கங்களும் எல்லாம் பாதுகாப்பாகவே இருக்கின்றன என்றே கூறி வந்திருக்கின்றன என்பது தான் அது. உதாரணமாக அண்மையில் ஜப்பான் அணுவுலை விபத்திற்கு பின்னரும் அந்நாடு இவ்வண்ணமே வற்புறுத்தி வருகிறது.

அணுவுலை அமைப்புகளும் அணுவுலை அரசாங்கங்களும் பல்வேறு வார்த்தைகளை அர்த்தமற்றவையாக்கியிருக்கின்றன. அதில் ஒரு வார்த்தையின் பெயர் தான் பாதுகாப்பு. அணுவுலையின் முன்பாகவே பாதுகாப்பு என்கிற அரசாங்கத்தின் வார்த்தை கள்ளம் கபடமற்ற ஒரு குழந்தையைப்போல அமர்ந்திருக்கிறது. அந்த குழந்தையை ஆரஞ்சுச்சுளையென கருதி சாப்பிட்டு ஜீரணியுங்கள் என வலியுறுத்தப்படுகிறது. ‘புத்தர் சிரித்தார்’ எனும் சொற்றொடெரைப் போல. புத்தர் முதலில் சிரித்தது முழுமையாக அறிவிக்கப்பட்டது. இரண்டாவது முறை சிரித்தபோது பாதுகாப்பு அரண்களில் வைத்து வன்கொடுமைக்குள்ளாகி ஈழத்தமிழர்கள் கொல்லப்பட்டார்கள். கொலைகளத்திற்கு எவ்வளவு அழகான பெயர் ‘பாதுகாப்பு அரண்’ என்பது! இலக்கிய வட்டாரங்களில் சொற்களை உடைப்பது தகர்ப்பது அர்த்தங்களை கீறுவது என்றெல்லாம் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். ஆனால் இக்காரியங்களை செவ்வனே செய்யத் தெரிந்தவர்கள், கவிஞர்கள் ஆகியோர் வன்முறை அரசாங்கங்களின் ராணுவத்திலும், அணுசக்தித் துறையிலும் பாதுகாப்பு துறைகளிலுமே அனேகமாக இருப்பார்கள் என நினைக்கிறேன். வார்த்தைகளின் அர்த்தங்களை உடைத்து பட்டையைக் கிளப்புவர்கள் அவர்கள்.

‘பசுமைப் புரட்சி’ என்கிற அழகிய பதத்தின் கவியொழுங்கோடுதான் இந்தியாவின் விவசாய நிலங்களெல்லாம் ஒரு யுவதி சூறையாடப்படுவதைப் போல இரக்கமின்றி தட்டையாக்கப்பட்டன. அப்பாவிகள் பலரையும் ராஜிவ் கொலைவழக்கில் சந்தேகித்து ஒடுக்கிய மத்திய புலனாய்வு அமைப்பின் பெயர் ‘மல்லிகை’. மல்லிகை என்றால் எங்கள் பகுதியில் வசிப்பவர்களுக்கு தோவாளை மலர் சந்தை நினைவுக்கு வரும். எனது நினைவுக்கு திரும்புபவை கசப்புகள் சில தனிப்பட்ட மனிதர்கள் பெற்றுக்கொண்ட வெளியில் சொல்ல மனங்கூசும் கசப்புகள். எவ்வளவு தேர்ந்த நிபுணர்கள் பங்கேற்றால் இவ்வார்த்தைப் பிரயோகங்களெல்லாம் அரசுக்கு கைகூடும்? அர்த்தங்களை இவ்வார்த்தைகளிலிருந்து பிடுங்கும் மாஜிக்கல் வித்துவான் இவர்கள்தான். வளர்ச்சி, முன்னேற்றம் விஞ்ஞானம் அறிவு, நாகரிகம் ஆகிய பதங்கள் எவ்வளவு வினோதமாகவெல்லாம் பயன்படுத்தப்படுகின்றன? மக்கள் இவ்வார்த்தைகளின் அவசரகால நம்பகத்தன்மையில் முடங்கும்போது பன்னாட்டு மூலதன அமைப்புகளும், பன்னாட்டு மூலதன அமைப்புகளின் பிம்ப் (ஞiஅயீ) அரசாங்கங்களும் தங்கள் சதுரங்க விளையாட்டில் குதூகலிக்கின்றன. மலைகள் மொத்தமாக ஏலம் விடப்படுகின்றன. நதிகளும் அவ்வாறே. கடலுக்குள் அணுவுலை கசிவு ராணுவச்சிரிப்புடன் இறங்குகிறது. இவற்றையெல்லாம் சாத்தியப்படுத்துகிற பிம்ப் (pimp) அரசாங்ககளின் பிரதிநிதிகள் தான் ஜனநாயகம் பற்றிய வகுப்புப்பெடுக்கிறார்கள். அணுசக்தித் துறைக்கு ஆதாரவாக ‘தடையில்லா சான்றிதழ்’ அ.மார்க்ஸ் குறிப்பிடுவதை போல வடகிழக்கு மாநிலங்களை சின்னாபின்னாமாக்கும் ‘ஆயுதப்படை சிறப்பு அதிகாரச் சட்டம்’ இவற்றையெல்லாம் கைகளில் மறைத்து வைத்துள்ள மன்மோகன்சிங் ஜனநாயகத்தை சிலாகிக்கிறார். இது அபத்தமான தருணம்.

சுதந்திர இந்தியாவில் காங்கிரஸ் அரசாங்கம் முழு தேர்ச்சி பெற்றிருக்கும் ஒரே விஷயம் என குறிப்பிடவேண்டுமெனில் எளிய மக்கள் போராட்டங்களைக் கூட சட்டம் ஒழுங்குப் பிரச்சனையாக மாற்றிவிடுவதில் அது அடைந்துள்ள அபார வெற்றியையே சொல்லவேண்டும். காங்கிரஸில் புதிதாக துளிர்விடும் குஞ்சுகள் கூட இம் மன முதிர்ச்சியிலிருந்தே பிறக்கின்றன. உலகமயமாக்கலின் பயன்கள் அடித்தட்டு மக்களை சென்றடைய வேண்டும் என்றார் ராகுல்காந்தி. மலைகளை மொத்தாக ஏலம்விட்டு விட்டு அங்கிருந்து இடம் பெயரச் செய்த அடித்தட்டு மக்களையா? கடலை அணுவுலைகழிவாக்கி அகதியாகும் நிலையிலுள்ள வாழ்வாதாரங்களை இழக்கப்போகும் அடித்தட்டு மக்களையா! எவரைக்குறிப்பிடுகிறார். இவர்? ‘பேச்சுவார்த்தை’ என்கிற பொருளை கடுமையான சிதைவுக்குள்ளாக்கிய பெருமையும் காங்கிரஸ் அரசாங்கத்திற்கு சேரும். இதனைக் காட்டிலும் மிக மோசமான பல அரசாங்கங்கள் உலகில் ஏற்கனவே இருந்திருக்கின்றன இருக்கின்றன. என்றாலும் காங்கிரஸ் அரசாங்கத்தைப் போல நாகரிக முகப்படி அணிந்து உலாவர முடிந்ததில்லை. எதிர் தரப்பு என்ற ஒன்றே கிடையாது என்று கருதிக்கொள்ள முடிந்ததில்லை. பன்முகத்தன்மை என்பதையும் தங்கள் உறுப்புக்கு சாதகமாக அணிந்து கொள்ள முடிந்ததில்லை. பன்முக தன்மையின் சிறப்பை தனது உறைவாளாக இப்போது அதிகம் பயன்படுத்துபவர் மன்மோகன்சிங் ஒருவராகத்தான் இருக்கவேண்டும்!. தெலுங்கானாவிலும், லோக்பால் மசோதாவிலும், கூடங்குளத்திலும்.

முன்னாள் அமெரிக்க அதிபர் புஷ்கூட தனது ஈராக் நடவடிக்கை பற்றி பாவ மன்னிப்பு கோரும் விதத்தில் ஒரு நூல் எழுதும் தேவையிருந்தது. பிரான்சில் உளவுத்துறையினர் பல புரட்சிகளுக்கு சார்த்தர் ஒரு காரணம் அவரை கைது செய்யவேண்டும் எனக்கூறி அனுமதி கேட்டபோது அப்போதைய அதிபர் சார்த்தரைக் கைது செய்வது பிரான்ஸ் நாட்டின் கலாச்சாரத்திற்கு அவமானத்தைத் தரும் என மறுக்கும் தேவையிருந்தது.  ஆனால் இந்தியாவில் இதுபோன்ற தேவைகள் எதுவுமேயில்லை. இங்கே வறுமையை இந்தியாவில் ஒழிப்பது பற்றிய ஆய்வுக்காக பொருளாதாரத்திற்கு நோபல் பரிசு பெற்ற அமெர்த்தியா சென் ஒரு பொருட்டே அல்ல. இத்தனைக்கும் இவர்கள் வளர்ந்த நாடுகள் என கருதப்படுகிற நாடுகளிடமிருந்துதான் தங்கள் கோட்டுபாடுகளையும் கொள்கைகளையும் அரசாங்கத்தையும் அமைப்பையும் கடன் பெறுகிறார்கள்! செயல்படுத்துகிறார்கள்! பாவமன்னிப்பு கோரவேண்டிய அவசியமேதும் இல்லாமல். 

‘பேச்சுவார்த்தை’ என்பது இருதரப்புகள் முயங்கி இருவரும் நகர்ந்து வந்து சேரவேண்டிய ஒரு சமரசப்புள்ளி. இருவரும் வந்தடைய வேண்டிய பொதுவிடம் என்கிற பொருள் இந்தியாவில் பிரிட்டீஷ் அரசாங்கம் செயல்பட்ட வரையில் இருந்தது. அதன் மூலமாகத் தான் இந்திய சுதந்திரப் போராட்டம் விடுதலை கண்டது. தற்போதைய இந்திய அரசாங்கம் பேச்சுவார்த்தை என்பதை தனது நிலைப்பாட்டை பிறர் வலுக்கட்டாயாக ஏற்றுக் கொள்வதற்கான வழி என்றும் தனது நிலைப்பாட்டை மேலும் இறுக்கி  உறுதிப்படுத்துவதற்கான பிறிதொரு வாய்ப்பு என்றும் கருதுகிறது. ஆகச் சுடர் கூடி கொளுத்து விடும் பிரச்சனைகளுக்கு இது முக்கிய காரணம். அரசாங்கம் மலைகளை விற்பதிலிருந்து வீட்டுப்பெண்களை வன்புணர்ச்சி செய்வது வரையில் எல்லாவற்றையும் வளர்ச்சிக்காகவும், முன்னேற்றத்திற்காகவும், அறிவிற்காகவும் நாகரிகத்திற்காகவுமே செய்கிறது! ஏராளமான மக்கள் பட்டினியில் இருக்கிறார்கள் அடிப்படையில் மருத்துவம் கல்வி ஆகியவை மறுக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். வறுமை வன்முறையில் இருக்கிறார்கள் எனில் அதுவும் முன்னேற்றத்தின் பொருட்டே ஆகும். இதுவே இந்திய அரசாங்கத்தின் இன்றைய நிலைபாடு. முன்னேற்றத்திற்காகவும் வளர்ச்சிக்காகவும் அரசாங்கம் வறுமை வன்முறையிலும் ஈடுபடும் எதிர்தரப்புக்கு ஜனநாயகக் கடமை மட்டுமே இருக்கிறது. வன்முறையின் வளர்ச்சிக் கடமை எங்களுடையது. நீங்கள் அதனைப் பராமரிக்கக் தலைப்படவேண்டாம். இதுவே பிரதான செய்தி. இந்திய ராணுவம் வளர்ச்சி, முன்னேற்றம், நாகரிகம், அறிவு ஆகியவற்றை கருத்தடை மாத்திரையாக உட்கொண்ட சகல அதிகாரம் கொண்ட நுட்பமான உணர் நரம்புகளால் ஆன ஆண்குறி.

அணுசக்தி அரசாங்கக் கொள்கையின் பிரதான பண்பு பேராசையிலிருந்து பிறப்பது. பேராசையை பரப்புவதன் மூலமே அதனை கடை பிடிக்கச் செய்வதின் மூலமாகவே அணுசக்தி கொள்கையை வெற்றி இலக்காக மாற்ற முடியும். தேவை, ஆசை இவற்றிலிருந்து, இன்று புனைவாக விளம்பர உத்திகளில் பயன்படுத்துப்பெறும் காமமாக வெளிப்படும் பேராசையும் மாறுப்பட்டவை. தேவை, ஆசை இவையிரண்டும் நடைமுறை சார்த்தியம் கொண்டவை. பேராசை என்பது கருத்தடை சாதனம் அணிந்து வெற்று வெளியில் புணர்வதை போன்றது. ஆனால் பேராசையை காமமாக திரட்டுவதிலேயே நவீன அரசாங்கங்கள் குறிகோளாயிருக்கின்றன. இந்த உளவியல் செயல்பாட்டை உருவாக்குவதன் மூலமாக நிறுவுவதன் மூலமாக அவசரகால பொருளாதாரக் கொள்கை, பன்னாட்டு கார்பரேட் நிறுவனங்கள் அதனை சார்ந்த அரசாங்கங்கள் ஆகியவை திளைக்கமுடிகிறது. அதன் காரணமாகத்தான் எதிர் உளவியல் மேதை டேவிட் கூப்பர் உழைப்பதை குறைத்துக் கொள்ளுங்கள் தேவையைக் குறைத்துக் கொள்ளுங்கள், பேராசையைத் தவிர்த்துவிடுங்கள். உங்களுக்கான நேரம், காலம் இவற்றை பிடித்து கொள்ளுங்கள் என்கிறார். பேராசையின் காமமும், நவீன அரசாங்கமும் உங்கள் உடலை உழைத்து சக்கையாகத் துப்பி எறியும் சக்தி படைத்தவை. உழைப்பின் தீராத அடிமையான பலர் பேராசையின் சீக்கு பிடித்தவர்கள். சில ரோஜா மலர்களைப் பறித்து நீங்கள் அழகு பார்க்கலாம். வெறி முற்றி தின்றும் தீர்க்கலாம். ஒன்றுமில்லை. ஒரு ரோஜா தோட்டத்தையே நீங்கள் தின்று தீரும் பேராசை கொண்டால் அஜீரணத்தால் மரணமடைவதைத் தவிர வழிகிடையாது. ரோஜா தோட்டத்தின் அடிப்புறத்தில் தான் உங்களை அடக்கம் செய்யும் மகா சமாதியும் திறந்திருக்கிறது. மந்தையில்லை என நீங்கள் அடையாளம் கொள்வதை விரும்பினால் கவிதை, கலை, படைப்பு எல்லாம் இருக்கட்டும் முதலில் உழைப்பதை நிறுத்துங்கள். நீங்கள் கண்டுபிடிக்கும் நேரம் மட்டும்தான் நீங்கள் வாழும் நேரம் உலகம் முழுவதும் ஒரே கட்டுப்கோப்புக்குள் வரவேண்டும் என்பதும் உலகம் முழுவதும் உள்ளவர்கள் அனைவரையும் நிர்வாணமாகக் கிடத்தி மாற்று பாலோர் அதன்மேல் உருளவேண்டும் என நினைப்பதும் ஒரே விதமான பேராசைகள்தான்.

இத்தகையதொரு, பொய்மையின் ரோஜா தோட்டத்தினடியில் அமைக்கப்பட்டுள்ள ஒரு மகா சமாதிதான் கூடங்குளத்தில் நிறுவப்பட்டுள்ள இரட்டை அணுவுலைகளும். இப்பகுதி மக்களின் அச்சத்தை போக்கவேண்டிய பொறுப்பு இந்திய அரசாங்கத்திற்கும், தமிழ்நாட்டு அரசாங்கத்துக்கும் உண்டு. அச்சம் போக்கவேண்டும் என்கிற வாக்கியத்தில் பேய்பிடி நீக்க வேண்டும் என்பதை போல் பல அரசியல்வாதிகள் கில்லி விளையாடுகிறார்கள். அதில் முத்து பளுத்திருக்கிறார் கருணாநிதி. கருணாநிதியின் பொதுவான அச்சம்தான் என்ன? அல்லது இப்போதைய அச்சம் என்ன? அதனைப் போக்கும் வல்லமையாருக்குண்டு? ஒருவர் வாழ்நாள் முழுவதற்குமான பாசாங்கான அரசியலில் வாகை சூடமுடியும். என நிரூபித்து களம் கண்ட மாபெரும் தலைவரல்லவா அவர்? கூடன்குளம் பகுதி மக்கள், ‘அச்சத்தைப் போக்குங்கள் எச்சத்தைப் போக்குங்கள்’ என்றெல்லாம் கேட்கவில்லை. உங்களுக்கு அணுவுலைகள் கதிர்வீச்சு பலன்கள் விபத்து பற்றியெல்லாம் எவ்வளவு தெரியுமோ அதேயளவுக்கு அப்பகுதி மக்களும் தெரிந்து வைத்திருக்கிறார்கள். உங்களின் சாதூர்யமான பேச்சுகளோடு சேர்த்து இரண்டு அணுவுலைகளையும் மூடுங்கள் என்கிறார்கள் அவர்கள்.

கூடங்குளம் அணுவுலைகளை மூடக்கோரி போராட்டம் நடத்திவரும் மக்களுக்கு ஆதரவாக இரண்டு முறை இடிந்தகரைக்குச் சென்று வந்தோம். பா. செயப்பிரகாசத்தோடு கோணங்கி சென்று வந்ததாக கவிஞர் பாலை நிலவன் மூலம் அறிந்தேன். சாத்தூருக்கு தெற்கே கேரளத்தில் கொல்லம் வரைக்குமான பெரிய கல்லறை இவ்வணுவுலைகள் என்று கோணங்கி பேசினார் என்று அறிந்தேன். நாங்கள் கிருஷ்ண கோபால், கமலம் அசோக் ஆகியோர் முதல்முறை ராஜபாளையம் வழக்கறிஞர் பால்ராஜ் மற்றும் தோழர்களோடு சென்று வந்தோம். அன்றுதான் நடிகர் விஜயகாந்தும் இடிந்தகரைக்கு வந்திருக்கிறார். அப்போதுதான் அது மக்களின் முதல்கட்ட போராட்டமாயிருந்தது. மறுநாள் மேதா பட்கர் வந்திருந்தா விஜயகாந்த் நடிப்பதற்கு அன்று சற்று சிரமப்படவேண்டியிருந்தது. இவ்வகை சிரமங்களுக்கெல்லாம் சிறப்பாக பழக்கமாயிருப்பவர்கள் தமிழ்நாட்டு கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகள் தான் இம்முறை எங்கள் பகுதியில் பேரூராட்சித் தலைவர் பதவிக்குத் தேர்தலில் போட்டியிட்ட ஒரு கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் புரட்சிக் கலைஞர் கேப்டன் விஜயகாந்த் ஆசி பெற்ற வேட்பாளர், புரட்சி கலைஞர் கேப்டன் ஆசிபெற்ற சின்னம் அரிவாள்சுத்தி நட்சத்திரம் என்கிற அடைமொழிகளோடு களமிறங்கிக் கலக்கினார். இவ்வடை மொழிகளையெல்லாம் கேட்டபோது தங்களுடைய மரணத்தை பிரகடனப்படுத்துகிறார்களோ எனத் தோன்றியது. தி.மு.க அ.தி.மு.க ஆகிய இருபெரும் கட்சிகளும் ஒருவரை ஒருவர் அடித்துக் கொண்டு நாண்டு போனாலும் இவர்கள் ஒரு டம்மிப்பீஸைக் கூட்டிக்கொண்டு வந்துவிடுவார்கள் என்பதில் சந்தேகமில்லை. அவர்கள் படித்து புரிந்து கொண்ட டயலடிக் மெட்டீரியஸிஸம் அத்தகையது. ஒருவேளை அது டயபட்டிக் மெட்டீரியஸிஸமாக இருக்குமோ என்னவோ? தீக்கதிர் இதழ் அணுவுலைகளுக்கு ஆதரவான அணுசக்தித்துறையில் பணியாற்றியவர்களின் கட்டுரைகளை மொழிபெயர்த்து வெளியிடுகிறது. தா.பாண்டியன் உளறுகிறார். என்னவாயிற்று இவர்களுக்கு!

இரண்டாவது கட்ட போராட்டத்திற்கு தார்மீக ஆதரவு தந்து குமரி மாவட்டத்தை சேர்ந்த எழுத்தாளர்கள் குமார செல்வர், ஜே.ஆர்.வி.எட்வர்ட், ஜி.எஸ்.தயாளன், வழக்கறிஞர், டி.வி.பாலசுப்பிரணியம், கிருஷ்ணகோபால் குறும்பட இயக்குநர் கவிஞர் பைசல், ரிஷிநந்தன், டாக்டர் ஜெனார்த்தனன் ஆகியோர் கழிந்த 9-10-2011 அன்று கலந்துகொண்டோம். இடிந்தகரையைச் சேர்ந்த கிராம மக்களின் அணுவுலைகளுக்கெதிரான போராட்டம் வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த பூர்வீகமாக இப்பகுதியில் வாழும் பெண் தெய்வங்களின் போராட்டம் என்றே எனது மனதில் பதிவானது. நல்லதங்காள், கண்ணகி ஆகியோரை நினைவுபடுத்தக்கூடிய போராட்டம் இது. குலசை முத்தாரம்மன், முப்பந்தல் இசக்கி, தென்தாமரைக்குளம் பத்திரகாளி, கொல்லங்கோடு, பகவதி, மேரி மாதா எல்லோரும் இணைந்து களமிறக்கியிருக்கும் போராட்டம். சுடலைமாடன்கள் தூய சவேரியார்கள் எல்லோரும் உறுதுணை. இப்போராட்டத்தில் மக்கள் வெற்றி பெற்று கூடங்குளம் அணுவுலைகள் மூடப்பட்டால் இத்தெய்வங்கள் வெற்றி பெற்றுவிடும். அரசாங்கம் வெற்றி பெற்றால் தெய்வங்கள் தோல்வியடைந்ததாகத் தான் அர்த்தம்.

அணுவுலைகளில் வேலை பார்ப்பவர்களில் ஒருபகுதியினர் இம்மக்கள் தங்களுக்கெதிராய் போராடுவதாக நினைக்கிறார்கள். உங்களையும் சேர்த்து பாதுகாப்பதற்காகத்தான் இத்தெய்வப் போராட்டம் என்பதை நீங்கள் உணர்வதற்குள் இவ்வுலைகள் மூடப்பட்டுவிட வேண்டும். துரதிர்ஷ்டங்களை நீங்கள் அறிந்துகொள்ள வேண்டியதில்லை. கார்பைட் பகுதியில் பணி வேலைக்குச் சேர்ந்த சிலர் திருமணம் முடிந்து குழந்தைகள் பெற்றபின் இவ்வேலைக்கு வருவது நல்லது என்கிற வரையில் தெளிவாயிருக்கிறீர்கள். நல்லது. அபாயம் நாவல் முழுமையாக உங்களுக்கான நாவல்தான் முக்கியமாக. அது குறிப்பாக பணிபுரியும் உங்களைப் பற்றியே பேசுகிறது. அதன் இரண்டாம் பதிப்பை க்ரியா பொருத்தமான இச்சூழ்நிலையில் கொண்டு வந்திருப்பதாக அறிந்தேன். மூன்றாம் பதிவு வரும்போது நிச்சயமாக அது உங்களுக்கு பயன்படாது. அணுவுலைகள் மூடப்பட்டுவிட்டாலும் கூட நீங்கள் வேறு அணுவுலைகளில் பணி செய்ய வற்புறுத்தபடலாம் அல்லது ஏதேனும் வெண்சிறையில் இருக்கலாம். ரஷ்யாவில் நடந்த செர்னோவில் விபத்தை தொடர்ந்து அங்கு விளைந்த தானியங்களில் கதிர்வீச்சின் தாக்கம் ஏற்பட்டது. உலகின் சிறிய நாடுகள் கூட கதிர்வீச்சின் காரணமாக ரஷ்யாவின் கோதுமைகளை இறக்குமதி செய்ய மறுத்துவிட்டன. இந்தியா என்கிற நல்லரசு மட்டும்தான் அப்போது ரஷ்ய கோதுமைகளை இறக்குமதி செய்து ரேஷன் கடைகள் மூலம் இந்தியா முழுவதும் விநியோகம் செய்தது. இந்தியா முழுவதும் பரவியிருக்கும் மார்பக புற்றுநோய் கர்ப்பபை புற்றுநோய் ஆகியவற்றிற்கும் இக்கோதுமைகளுக்கும் தொடர்பிருக்கலாம். நோய்கள், வறுமை விபத்து, இவையெல்லாம் நேரடி அரசியலோடு தொடர்புள்ளவை. பாகிஸ்தானில் கராச்சி நகரில் (20-11-2011) 89 மெகாவாட் உற்பத்தி திறன் கொண்ட அணுவுலையில் நீர்க்குழாயில் ஏற்ப்பட்ட கசிவில் காரணமாக நகர் முழுவதும் ஏழு மணி நேரம் அவசர நிலை பிரகடனம் செய்யப்பட்டு நிலைமை சரிச்செய்யப்பட்டதாக அரசு கூறுகிறது. கூடங்குளம் இரட்டை அணுவுலைகளை ஒப்பிடும்போது 89 மெகாவாட் அணுவுலை ஒரு இட்லி குக்கர் அவ்வளவுதான்.


நான் வசிக்கும் வீட்டின் பின்புறத்தில் ஒரு வயதான மாமரம் தாய் மரமாக நிற்கிறது. ஐப்பசியின் துவக்கத்திலேயே உடலெல்லாம் தளிர்த்து குதூகலிக்கிறது அத்தாய்மரம். முன்பக்கத்தில் நிற்கும் மாமரம் அதன் கன்று. குறைவான இடவசதியிலும் அத்தாய் மரத்திற்கு பருவகாலங்களோடும் ஆகாயத்தோடும், பிரபஞ்சத்தோடும் எவ்வளவு ஆச்சரியமான தொடர்பிருக்கிறது. ஒரு பக்கக் கொம்புகள் இற்று நொறுங்கிய பின்னும் இயற்கையின் திமிர் அதற்குள் இருக்கிறது. அது தாய்மரம் மட்டுமல்ல. எனது குழந்தைகளுக்குத் தெய்வம். அது மாம்பழங்களைத் தரும் நாட்களில் குழந்தைகள் புத்துணர்ச்சி பெறுகிறார்கள். அதன் மீது வாழும் காலத்திலேயே ஒரு அணுக்கதிரியக்க மழை பெய்யுமாயின் அது நிச்சயமாக தெய்வ குற்றம். எப்போதும் சொந்தமான ஒரு வரியை பிரதி உருவாக்கும் போது வழக்கம் போலவே எனது வாய்ப்புகள் முடிவடைகின்றன.

(நன்றி- தீராநதி)

Friday, 9 December 2011

தமிழ் புரோட்டாதான் நான்

ஷங்கர்ராமசுப்ரமணியன்

நீங்கள் என்னைத் தூள்தூளாக்குங்கள்
நீர் ஊற்றிச் சேர்த்து
உருட்டிப் பிசைந்து
உங்கள் மூர்க்க பலத்தால்
அடித்துத் துவைத்தெடுங்கள்
பாலியஸ்டர் துணிபோல்
என்னை நெகிழ்வாக்கி
நீட்டி விசிறியடித்து
காற்றுத் தங்கும் பலூன் பந்துகளாக
மேஜையில் அடுக்குங்கள்.
அப்போது கடவுள் போல்
நான் ஒளிர்வேன்.
பின்னர் மீண்டும் தட்டி மடித்து
வட்ட சதுர முக்கோணங்களாக
எண்ணைய் கொதிக்கும்
வாணலியிலோ
கல்லிலோ இட்டுப் பொறித்தெடுங்கள்
உங்கள் அரும்பசிக்குச் சுவையான
உணவாய் நான் மாறுவேன்...
உங்கள் வரலாறு
மூர்க்கம்
ஆசைகள்
காமம்
மூட்டம்
வலி
அரசியல்
துயரங்கள்
நெருக்கடி
உழைப்பு
உங்கள் மாமிசமும் சேர்ந்த
குழம்பில்
நான் மிதந்தூறிக் கொண்டிருக்கிறேன்.
மீண்டும்
மடிப்புமடிப்பாக
தூள்தூளாகக் கரைந்துபோகக்
காத்திருக்கும்
தமிழ் புரோட்டாதான்
நான்.


பறவைகள்
ஜார்ஜ் லூயி போர்ஹெஸ்

நான் கண்களை மூடிக்கொண்டு ஒரு பறவைக்கூட்டத்தைப் பார்த்தேன். அந்தக் காட்சி ஒரு நொடி நீடித்தது. அல்லது அதற்குக் குறைவாகவும் இருக்கலாம்; கடவுளின் இருப்பு தொடர்பான பிரச்னை இது. கடவுள் இருக்கிறாரெனில், எண்ணிக்கை என்பது நிச்சயமானதாகவே இருக்கும், ஏனெனில் நான் பார்த்த பறவைகளின் எண்ணிக்கை கடவுளுக்குத் தெரியும். கடவுள் இல்லையெனில், அந்த எண்ணிக்கை நிச்சயமற்றதாக இருக்கும், ஏனெனில் எண்ணுவதற்கு யாராலும் முடிந்திருக்காது. இந்த சம்பவத்தைப் பொறுத்தவரை நான் பத்து பறவைகளுக்கும் குறைவாகவும்(அப்படிச் சொல்லலாம்) ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட பறவைகளையும் பார்த்தேன், ஆனால் ஒன்பது,எட்டு,ஏழு,ஆறு,ஐந்து,நான்கு,மூன்று அல்லது இரண்டு பறவைகளை பார்க்கவில்லை. நான் பத்துக்கும் ஒன்றுக்கு இடைப்பட்ட எண்ணிக்கையில் பார்த்தேன். அது ஒன்பது,எட்டு,ஏழு,ஆறு,ஐந்து,இன்னபிற அல்ல. அந்த முழுஎண்- ஒன்பது அல்ல, எட்டு அல்ல, ஏழு அல்ல, ஆறு அல்ல, ஐந்து அல்ல, இன்னபிற அல்ல- உருவெடுக்காதது. ஆம், கடவுள் இருக்கிறார்.

தமிழில் ஷங்கர்ராமசுப்ரமணியன்

Sunday, 20 November 2011

ஆர்.சூடாமணியின் நவீன நீதிக்கதைகள்


சூடாமணியின் தேர்ந்தெடுத்த கதைகளை ஆண்டுவாரியான வரிசையில் படித்துப் பார்க்கும்போதுஇந்திய சுதந்திரத்துக்குப் பின்னர் நமது சமூகம் மெதுமெதுவாக நவீனமயமதாலுக்கு உட்பட்டு பழைய மரபுகள் அசமந்தமாக விடைபெறுவதைப் படிப்படியாகக் காணமுடிகிறதுவீடுகளுக்கும் தெருக்களுக்கும் நடந்த ஆத்மார்த்தமான உரையாடல்கள் என அக்கதைகளை எளிதாகச் சொல்ல முடியும்இந்த உரையாடல்களில் மனிதர்கள் மற்றவர்களின் இருப்புக்கு நெகிழ்கிறார்கள்இவர் கதைகள் பெரும்பாலும் நடுத்தரகீழ்நடுத்தர வாழ்க்கைப் பின்னணியிலிருந்து எழுதப்பட்டவைமிகவும் சன்னமான சம்பிரதாயக் கோட்டை தாண்டவே முடியாதவைஆனால் அசட்டுலட்சியங்கள் பேசாத அறவலுகொண்ட நவீன நீதிக்கதைகள் அவை

நவீன கல்விபுதிய வாய்ப்புகள்வசதிகள்செய்திப்பரவல் அனைத்தும் பரவலாக உருவாகத் தொடங்கும் நவீனத்துவ காலத்தைச் சேர்ந்தவை சூடாமணி கதைகள்வசதிகளும் உணவு உள்ளிட்ட வளங்களும் நாம் இன்று துய்ப்பதுபோல உபரியாக இல்லாத காலநிலை அது.உணவுகள் பற்றாக்குறையாக இருந்த பாத்திரங்களின் மிச்ச இடத்தைபுதிய மதிப்பீடுகளும் புதிய உலகக் கனவுகளும் நிறைத்திருப்பதை உணரமுடிகிறது.

முதல் தலைமுறையாகப் பெண்கள் பள்ளிக்கும் கல்லூரிக்கும் பரவலாகச் செல்லத் தொடங்குகிறார்கள்பொதுசமூக வெளிகள் உருவாகின்றன. அங்கே தொடங்கும் உரையாடல்கள் வீட்டிலும் குடும்பங்களுக்குள்ளும் எதிரொலிக்கின்றனஅம்மாமகள்...அக்காதங்கை....குடும்பச்சுமையைச் சுமக்க நேர்ந்துவிட்டதாக கவலைப்படும் மகன்,தோட்டக்காரர்வீட்டு உரிமையாளர்,மருத்துவர்குடும்பக்கட்டுப்பாட்டில் நம்பிக்கை இல்லாத கணவர்மகளின் துய்ப்புக்கு வழிவிடும் தகப்பன்குழந்தைகள் என வெவ்வேறு வாழ்க்கைப் பார்வைகள் உரையாடல்கள் வழியாக வழியாகப் பரிமாறப்பட்டுஒரு நவீன சமூகம் இக்கதைகளின் வழியாக உருக்கொள்ளும் கோலத்தைப் பார்ப்பது அலாதியானதாக உள்ளதுமனிதர்கள் ஒவ்வொருவருமே தனிஇயல்புடையவர்கள்தனிமையானவர்கள்நெருக்கமாகப் பழகினாலும் புரியாத பிரதேசங்களை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டே இருப்பவர்கள் என்ற புரிதல் சூடாமணியின் நான்காம் ஆசிரமம் போன்ற கதைகளில் மிக அழகாக வெளிப்படுகிறதுசமூக வாழ்வில் அதே மனிதர்கள் உறவுகளுக்கு அனுசரணையாகவும்மற்றவர்களைக் கூடுமானவரை ஊறுபடுத்தாதவராகவும்சமூக வாழ்வின் தொடர்ச்சி அறுபடாமல் இருப்பதற்கான நியாயங்களையும் பராமரித்தாக வேண்டிய நெருக்கடிகளையும் இவர் கதைகள் பேசுகின்றனதான் தனியானவன்தான் பொது வாழ்க்கையின் நியமங்களுக்கு உட்பட்டவன் என்ற இரண்டு நிலைகளுக்கும் இடையில் நடைபெறும் பேச்சும் சமரசங்களும் நெகிழ்ச்சியும் உருமாற்றங்களும் தான் இவரது கதைகளின் அடிப்படை.

ஜெயகாந்தனின் அக்னிப்ரவேசம் போன்ற கதைகள் தீவிர இலக்கிய வாசகர்களுக்கு இன்றைய பின்னணியில் அசட்டுத்தனமான கதையாகக்கூடத் தோன்றலாம்ஆனால் ஆனந்த விகடன் போன்ற வெகுஜனப் பத்திரிக்கையில் வெளிவந்து அக்கதை வாசக சமூகத்தில்பொதுஇடத்தில் பேசத்தயங்கும் கற்பு பற்றிய பெரும் உரையாடலை உருவாக்கியது இன்றும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததுசூடாமணியின் கதைகளைப் படிக்கும்போதும் அது அன்றைய கால தமிழ் சமூகப்பரப்பில் நடைபெற்ற உரையாடல்களைப் பிரதிபலித்தபடியும்அவை உருவாவதற்கு துணைசெய்தபடியேயும் சென்றிருப்பதைப் பார்க்க முடிகிறதுஒரு காலத்தில் விலக்கப்பட்டவைகளாகதடைகளாகப் பார்க்கப்பட்ட உறவுகள்நடைமுறைகளைசகஜப்படுத்துவதில், சமூகம் போட்டிருக்கும் புனித முடிச்சுகளைக் களைவதில் ஜெயகாந்தன்,சூடாமணி போன்ற கலைஞர்களின் கலையும், ஒரு சமூகம் ஆரோக்கியம் பெறுவதற்கு நல்லுணவுகளாக ஆகியிருக்கின்றன.


சூடாமணியின் கதைகளில் குடும்பம் என்னும் அமைப்பின் அதிகபட்ச ஒடுக்குதலுக்கும்பாரபட்சத்துக்கும்புறக்கணிப்புக்கும் உள்ளாகும் பெண்களின் வலிகள் பெருமூச்சுகளாக,வேதனையின் கண்ணீர்துளிகளாக வெளிப்படுகின்றனஆனால் அந்த ஒடுக்குதலை நிகழ்த்தும் ஆண்கள் அவர் கதைகளில் தனியே குற்றவாளிகளாக்கப்படுவதில்லைகுடும்பம்மரபு,சம்பிரதாயங்களின் பொறிகளில் மாட்டிக்கொண்ட இரங்கத்தக்க தன்னிலைகளாகவே அவர்களும் சித்தரிக்கப்படுகின்றனர்சூடாமணி என்ற ஆளுமையின் விகாசம் அது.

ஆர்சூடாமணி என்ற எழுத்தாளரை நான் இந்தியா டுடே இலக்கிய மலர் வழியாகவே தெரிந்துகொண்டேன்நவீன இலக்கியத்திற்கு அறிமுகமான ஒரு வாசகனாக ஆரம்ப காலகட்டத்தில் அசோகமித்திரன்வண்ணநிலவன் ஆகியோர் வரிசையில் என்னை ஈர்த்த சிக்கலற்ற எழுத்தாளராக ஆர்.சூடாமணி இருந்தார்பாலகுமாரன் நாவல்களிலிருந்து விடுபட்ட தருணம் அதுகாமம் கலந்து யதார்த்தம் போன்ற தோற்றமுள்ள மிட்டாய் தன்மையுள்ள புனைவுலகிலிருந்து வெளியேறிக்கொண்டிருந்தேன்வாழ்க்கை அத்தனை வண்ணமயமானது அல்ல என்று தோன்றத் தொடங்கியிருந்ததுவாழ்க்கையில் வெற்றி அடைவதுதிறன்களை வளர்த்துக்கொள்வது போன்றவை தொடர்பான பொதுக்கருத்திலிருந்து விலகியிருந்தேன்ஆனால் அவை அனைத்தும் குழப்பமான உணர்வுகளாய் விடைதெரியாத கேள்விகளால் என்னை அலைக்கழித்திருந்த நேரம் அதுஅப்போதுதான் இவர்களைப் படிக்க ஆரம்பித்திருந்தேன்என் சிறுவயதில் எனது அம்மா சொல்லியிருந்த நீதிக்கதைகளும் என்னை அப்போது முழுமையாகத் தோற்கடித்திருந்தன.

ஆனால் நீதிக்கதைகள் இல்லாமல் என்னால் எப்போதும் வாழமுடியாதுஅசோகமித்திரன்,சூடாமணிவண்ணநிலவன் கதைகளில் நவீன வாழ்க்கையின் சிக்கல்களுடனேயே வெளிப்படும் வாழ்க்கை சார்ந்த பற்றுதலுணர்வில் நான் கவர்ந்திருக்க வேண்டும் என்று இப்போது தோன்றுகிறதுகிராமத்திலிருந்தும்பாரம்பரியத் தொழில்களிலிருந்தும் அப்புறப்படுத்திக் கொண்டு சிறுநகரில் விசாலமான அனுபவங்கள் இன்றி வாழும் பெற்றொரின் பிள்ளையாக வளரநேர்ந்த ஒருவனுக்கு நேரும் பொது அனுபவம்தான் இது.

இப்படியாகத்தான் சூடாமணியை இந்தியா டுடேயில் ஐந்து வருடங்களாகத் தொடர்ந்தேன்ஆறு ஏழு கதைகள் படித்திருப்பேன்கடைசியாகப் படித்த கதையின் தலைப்பு ஞாபகத்தில் இல்லைகடல் காற்று வாங்க காரில் தனியாக வந்திருக்கும் முதியவளுக்கும்ஒரு குட்டித்திருடனுக்கும் இடையே உருவாகும் தருணம் பற்றிய கதை அதுஅந்தக் கதை இத்தொகுப்பில் இல்லைஎனக்கு மிகவும் விருப்பமான கதை அதுஅந்த குட்டித்திருடன் மேல் அந்த முதியவள் கொள்ளும் அச்சத்திலிருந்து தொடங்கி இருவருமே ஒருவரை ஒருவர் அன்புகொள்ளும் தருணத்தோடு முடியும்.

அதேபோல இந்தியா டுடேயில் வந்த அவன் அடிக்கடி வருகிறான் கதையும் எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்ததுஇன்னமும் நவீனமாக நான் உணரும் கதை அதுவயது மூத்த பெண்ணுடன் இளைஞர்களுக்கு இருக்கும் பிரேமை பற்றிய கதை அதுஅக்கதை இத்தொகுப்பில் உள்ளதுதொகுப்பின் தலைப்புக் கதையான நாகலிங்க மரம் கதை வெளியில் ஒரு பெண் பார்க்கும் படலத்தையும் பெண்ணைத் திருமணம் செய்துவைப்பதன் சுமையையும் பேசுகிறதுஆனால் நாகலிங்க மரத்துடன் பேசும் பிருந்தாவின் மூலம் சூடாமணி பெண் என்ற உயிர் இயல்பை அழகாக நெருங்குகிறார்நான்காம் ஆசிரமம் கதையிலும் ஒரு உயிர்பருவ வயதில் இன்னொரு உயிர்மீது கொள்ளும் காதல்தன் உயிர்மீதான நாட்டம்தான் என்று ஒரு சொற்றொடர் வரும்அதைப் படித்தவுடன் எத்தனை அழகான கண்டுபிடிப்பு என அப்போதைய தருணத்தை உறையவைத்து விடுகிறதுதி.ஜானகிராமன் கதைகளில் வரும் மிக அழகிய உரையாடல்களைப் போல சூடாமணி கதைகளிலும் அறிவார்த்தம் வெளித்தெரியாத இயல்பான உரையாடல்கள் இருக்கும்ஒருவகையில் அவரின் கதைகள் உரையாடல்கள் வழியாகவே நகர்த்தப்பட்டிருக்கின்றன.

2000 ஆம் வருடத்தில் குமுதம் தீராநதி இணையத்தளத்தை ஆரம்பித்தபோது நானும் தளவாயும் சேர்ந்து சூடாமணி அவர்களை நேர்காணல் செய்வதற்கு முயன்றோம்நான் அவர்களுக்குத் தொலைபேசியில் பேசியதாக மங்கலான நினைவு உள்ளதுசூடாமணிவேண்டாம் என்று மறுத்தார்.

முழுக்க முழுக்க தனிமையானஎளிய மனிதர்களுக்குக் கிடைக்கும் எளிய சந்தோஷங்களைக் கூட அனுபவிக்காமல் தனியாக இருந்த சூடாமணி கதைகள் வழியாகவே அறிந்தும் அளந்தும்,அனுபவித்தும் இந்த உலகத்தை அவர் ருசி பார்த்திருக்க வேண்டும்ஆனால் அவர் கதையின் உலகில் எங்குமே வாழ்க்கை குறித்த புகார் இல்லைமனித வீழ்ச்சி இல்லைஇந்த இயல்பு மிகவும் அபூர்வமானது.

சூடாமணி கதைகள் குறித்துப்பேசும் பின்னணியில் நாம் மிகச்சமீபமாகவே கடந்திருக்கும் காலகட்டம் குறித்துப் பேசுவது அவசியம்ஏனெனில் நவீனகல்விஜனநாயகப் பரவல்வளர்ச்சி ஆகியவற்றின் உபரிநிலையில் இருக்கிறோம்நவீன விஞ்ஞானம் இன்று மறுபரிசீலனைக்கு உள்ளாகியுள்ளது ஆனால் சூடாமணி போன்றோர் செயல்படத் தொடங்கிய காலகட்டத்தில் வேறு வேறு தரப்புகளுக்கு இடையிலான உரையாடல் என்பது தற்போது மௌனமாகி விட்டதாகவே நான் நினைக்கிறேன்இன்று ஒவ்வொரு தரப்புமே அடையாளங்களாக தத்தமது நிலைப்பாடுகளுடன் தர்க்கங்களுடன் சொந்தமான வெளிகளை வெற்றிகரமாக உருவாக்கிவிட்டனஆனால் அவை எல்லாமே தன்உரையாடலாகவே தான் தோற்றமளிக்கிறது.

ஒரு அடையாளம் மற்றொன்றை சந்தேகமாகவே பார்க்கிறதுஅடையாளங்கள் சார்ந்து உருவாகியிருக்கும் அரசியல்களைஅதற்குப் பின்னணியாக வரலாற்று காலமாக இருந்த துயரங்களுக்கு முடிவுகளும்நிம்மதியும் வந்திருப்பதை இக்கட்டுரை கேள்விக்குட்படுத்தவுமில்லைபாதகமாகவும் அணுகவில்லைஆனால் இன்று உருவாகியிருகுகம் தனித்தனி அடையாளங்களுக்கிடையே சகிப்புத்தன்மையுடனும் படைப்பூக்கத்துடனும் கூடிய வெறுப்பற்ற உரையாடலை நாம் உருவாக்க முடிந்துள்ளதாஅடையாளங்கள் கரையும் இடங்களைஅறங்களை நாம் உருவாக்க முயற்சிக்கிறோமா?

சூடாமணியின் கதைகள் சார்ந்துஅவரது காலம் சார்ந்துநாம் சேர்ந்து இப்போது பரிசீலிக்க வேண்டிய கேள்விகள் இவை.



(ஆர்.சூடாமணியின் நினைவை கௌரவிக்கும் வகையில் திலீப்குமார் தொகுத்த தேர்ந்தெடுத்த சிறுகதைத் தொகுப்பான நாகலிங்க மரம் நூலின் வெளியீட்டு விழாவில் படிக்கப்பட்ட கட்டுரை இது)

சாதாரணர் சதுக்கங்கள்

இந்த பூமியில் மனிதவாழ்க்கை என்பது ஆன்மீகரீதியாக கருப்பருவத்திலேயே உள்ளது. எனக்கு மரணத்தைப் பற்றி பயமில்லை. மனிதன் இந்த கிரகத்தைவிட்டு நீங்கும்போதுதான் பிறக்கிறான். நமது ஆன்மாதான் மெய்யான உடல். உடல் என்பது வெறுமனே துணிகள்தான்
முகமது அப்சல் குரு

விடுதலைக்குப் பின்னான இந்தியாவில் நடந்த மாற்றங்களை ஐதராபாத் மற்றும் சென்னை என்ற இருபெருநகர்களைக் கதைக்களமாக வைத்து தனது  கதைகளை எழுதியவர் அசோகமித்திரன்.  பல கலாசாரப் பண்புகளை உட்கொண்ட பெருநகரத்து((காஸ்மாபொலிட்டன்)  தமிழ் எழுத்தாளர் அவர்.

புராணிக மொழியும்,கவித்துவமும், சமத்காரமும், வாய்மொழி மரபின் அம்சங்களும் கொண்ட தமிழ் சிறுகதைப் போக்கிலிருந்து விலகி எளிய, சாரமற்றது போன்று தோன்றக்கூடிய உரைநடையில் எழுதியவர் . அவரது கதைகளைக் கொஞ்சம் நுட்பமாக படிப்பவர்கள், அந்த எளிமை ஒரு தோற்றம்தான் என்பதை உணர்வார்கள். ஒரு கதையின் ஒட்டுமொத்தத் திறப்பும் அவரது குறுகத் தரித்த வாக்கியம் ஒன்றில் நிலக்கண்ணி வெடி போல புதைந்திருக்கும். கூர்மையான அவதானிப்புகள், எள்ளல், விமர்சனம் ஆகியவைகளை மௌனமாக கதைகளுக்குள் சிறு தானியங்களாகத் தெளிப்பவர் அசோகமித்திரன். 200க்கும் மேற்பட்ட சிறுகதைகள், ஏழு நாவல்கள், சினிமா, விமர்சனக்கட்டுரைகள், எழுத்தாளர் அறிமுகங்கள், அஞ்சலிக்குறிப்புகள் என மிக விரிந்து பரந்த உலகம் அவருடையது. ஆனால் இன்னும் அவரது சிறுகதையும் கட்டுரையும் கூர்மையையும் புதுமையையும் இழக்கவில்லை. எந்த அலுப்பும் வருவது இல்லை. ஒரு நல்ல கட்டுரை என்றால் அது சிறுகதையின் படைப்பமைதியுடன் இருக்கவேண்டும் என்று சில ஆசிரியர்கள் சில நூல்கள் புத்தகத்தில் அசோகமித்திரனே சொல்லியிருப்பார். ஆளுமைகள் பற்றிய கட்டுரைகளில் சின்னச்சின்னத் தகவல்களாக சாதாரணமாக வரையத்தொடங்கி சில எளியதீற்றல்களால் அவர்கள் குணாம்சத்தை நிலைநிறுத்தி கடைசி பத்தியில் அந்த நபரின் ஒட்டுமொத்த ஆளுமையையும் விஷம்போலக் கடைந்தெடுத்து தனது 'பார்வைக்கோணம்' என்ற கூர்மையான கத்தியின் நுனியில் தோய்த்து நமது மூளையில் செருகி விடுவார். அந்த உச்சகட்ட போதைக்காக அவர் நம்மைத் தொடர்ந்து காத்திருக்கச் செய்கிறார். 20 ஆம் நூற்றாண்டில் மேற்கில் ஹெமிங்வே போன்றோர் வளர்த்தெடுத்த சிறுகதைத் தொழில்நுட்பத்தின் தேர்ந்த மாணவர் அசோகமித்திரன். இந்தப் பண்பு அவரது கட்டுரைகளையும் அழகுசெய்கிறது. ஒற்றன் நாவலின் அனைத்து அத்தியாயங்களையும் தனித்தனியான முழுமை கொண்ட சிறுகதைகளாகவே திட்டமிட்டு வெற்றியும் பெற்றுள்ளார். 

மாற்றங்களின் ஒற்றன்:

தமிழின் சிறந்த மர்மக்கதைகளை எழுதியவராக நாம் அசோகமித்திரனைத் தான் சொல்லவேண்டும். ஒற்றனின் இயல்புள்ளவன்தான் மர்மக்கதைகளை சிறப்பாக எழுதமுடியும். அசோகமித்திரன், ஒரு யுகசந்தியில் நடந்த சமூகவியல், கலாசார, பழக்கவழக்க மாற்றங்களின் ஒற்றன். 20 ஆம் நூற்றாண்டில் பல நாடுகள் விடுலை பெறுகின்றன. ஜனநாயகம், சமத்துவம், சகோதரத்துவம் போன்ற பிரக்ஞைகள் உருவாகின்றன. இனம் சார்ந்து, தேசம் சார்ந்து, கலாச்சாரம் சார்ந்து மனிதன் மற்ற மனிதர்களிடம் கொண்டிருக்கும் பகைமைகளும் வன்மங்களும் நூற்றாண்டு காலம்  வேரோடியிருப்பவை. ஆனால் 20 ஆம் நூற்றாண்டுக்கு முன்புவரை  அந்தப் பகைமையை வெளிப்படையாகப் பராமரிக்க முடிந்த மனிதர்களுக்கு 20 ஆம் நூற்றாண்டு பெரிய சவாலை விடுக்கிறது.  அந்த பகைமைகளை சாதாரணமாக வெளிப்படுத்த இயலாத வண்ணம் தட்டிப்பறித்து விடுகிறது. இதனால் அவன் வெளிப்படையாக கோபங்களை வெளிப்படுத்த முடியாதவனாகிறான். ஒரு காலத்தில் போருக்கு உபயோகப்பட்டிருந்த அம்புகள் வெறுமனே வழிகாட்டும், சமிக்ஞை விளக்குகளின் அடையாளங்களாகி விடுகின்றன. மரணதண்டனையின் அடையாளமாக இருந்த சிலுவை கிறிஸ்துவுக்குப் பிறகு வேறு அர்த்தத்தைப் பெற்றுவிட்டது போல... ஆனால் விடுதலை, சமத்துவம், ஜனநாயகம் என்ற பேரொளியில் பகைமைகள், வன்மங்கள் தங்களை மறைத்துக்கொள்ள வேறு உடைகள், அணிகலன்கள், ஆயுதங்கள் பூண்டதே தவிர அவை குணப்படவில்லை. அம்புகள், குடும்பங்களில் ஆரம்பித்து நாம் உருவாக்கிய அமைப்புகள் சகலவற்றின் உடலுக்குள்ளும் திரும்பி உறுத்திக் கொண்டேதான் இருக்கின்றன. அவை ரத்தம் வெளித்தெரியாத கோடிப் போர்களுக்கும் கோடிக் கிளர்ச்சிகளுக்கும் காரணமாகின்றன. இந்த யுத்தகளத்தில் நின்று அந்த ஆழமான மௌனத்துயரங்களுக்கு தனது படைப்புகளில் சலிக்காமல் தொடர்ந்து செவிகொடுத்தவர் அசோகமித்திரன்.   
அதனால் அவரது கதைகளை சாதாரணர் சதுக்கங்கள் என்று நாம் அழைக்கலாம்.

லட்சியங்கள் எதையும் உறுதியாகப் பராமரிக்கமுடியாத, ஆனால் சகலவற்றிற்கும் குற்றவுணர்ச்சியை உணரக்கூடிய,  எதற்கு வாழ்கிறோம் என்ற நிச்சயமில்லாத, ஆனால் ‘தீவிரமாக’ அன்றாடத்தையும் வாழ்வையும் நிர்வகிக்க வேண்டிய அவசியமுள்ள நடுத்தரவர்க்கம் மற்றும் அவர்களைச் சார்ந்திருக்கும் சாதாரணர்கள் ஒரு திரளாக உருவான நூற்றாண்டு 20 ஆம் நூற்றாண்டு. அலுவலகத்துக்குப் போய் குறிப்பிட்ட நேரத்துக்குள் இருந்து வேலைவிட்டு வீடு திரும்புவது என்பதே 20 ஆம் நூற்றாண்டின் புதிய நடைமுறைதான். வெளியிலிருந்து பார்த்தால் அல்பமாகத் தோன்றும் சாதாரணர்களின் பிரச்னைகள், சிக்கல்கள், முடிச்சுகள்,மௌனங்கள், விடுபடுதல்களை அசோகமித்திரன் போல தமிழில் யாருமே கதையாக்கியதில்லை. வெளிச்சம் இல்லாத எளிமையான ஒண்டிக்குடித்தன வீடுகளில் கனவுக்கும், நிதர்சனத்துக்கும் இடையே புழுங்கிப் போன சாதாரண ஆண்கள், பெண்களின் சுகதுக்கங்களை கருப்பு, வெள்ளைக் கோட்டுச்சித்திரங்களாக அடர்த்தியாகத் தீட்டியவர் அசோகமித்திரன். லௌகீகப் பற்றாக்குறை தொடங்கி மதம், கலாசாரம் அனைத்தாலும் சிறைப்படுத்தப்பட்ட இவர்கள் அசோகமித்திரனின் உச்சபட்ச பரிவுக்குள்ளானவர்கள். இவர்களுக்கு வரலாற்றுப் பெருமிதமும், கலாச்சாரப் பெருமிதமும் ஆடம்பரங்கள். ஆம் அசோகமித்திரனுக்கும் தான். நடைமுறைரீதியான சின்னச்சின்ன நீக்குபோக்குகள் தான் அவர்களது கேடயங்கள்.  

அசோகமித்திரனின் கதைகளை ஒன்றாகச் சேர்ந்து பார்க்கும் போது பரிதாபமாக தோற்றமளிக்கக் கூடிய முகமூடிகள் கண்முன் தோன்றுகின்றன. தேமே என்று வாழ்வை நோக்கும் ஒரு முகமூடி. ஐயோ என்று சொல்லும் ஒரு முகமூடி. இப்படியெல்லாமா இருக்கிறது இந்த உலகம் என்று சொல்லும் ஒரு முகமூடி..நாம் இங்கு வந்திருக்க வேண்டாமே என்று பரிதவிக்கும் முகமூடி... இத்தனை சிரமமா என்று இரண்டு காதுகளிலும் கைவைக்கும் தோற்றத்தில் ஒரு முகமூடி... பெரும் கலவரத்தில் குழந்தைகளை சிறகில் அணைத்து ஓடும் முகமூடி... என்று பல்வேறு முகமூடிகளை அவர் கதைகள் காட்சித்தொடராகத் தருகின்றன. அவரது கதைகளில் வரும் கதாபாத்திரங்களின் உணர்வு வெளிப்பாடுகளுக்கென்று பிரத்யேக முகமூடிகள் அரங்கைத் தயார் செய்தால் அது சீனப்பெருஞ்சுவர் அளவு நீண்டதாக இருக்கும். புல்லாக, பூடாக, புழுவாக, மரமாகப், பறவையாக,பாம்பாக, கல்லாக, மனிதராக, பேயாக, கணங்களாக, வல்லசுரராக,முனிவராக, தேவராக எல்லா குணரூப மனிதர்களும் அவரது படைப்புகளில் இடம்பெறுகின்றனர். குறிப்பாக உணவு, உறைவிடம்,இணை, உறக்கம் என்ற எளிய விருப்பங்களுக்காக அல்லாடும் சின்னஞ்சிறு 'மனிதர்களை' அவரளவு பரிவோடு தொடர்ந்தவர்கள் தமிழில் யாரும் இல்லை. அவரைப்பொறுத்தவரையில் பொருள் அழிவற்றது என்ற அறிவியல் கோட்பாட்டைப் போலவே ஆன்மாவும் அதன் உயிராசையும் அழிவேயற்றது. ஆன்மா அழிவற்றது என்பதை 20 ஆம் நூற்றாண்டில் சொல்ல நேரும் ஒருவனுக்கு நிச்சயமாக தனக்குள்ளேயே ஒருவித நிராசையும் கசப்பும் புன்னகையும் வரவே செய்யும். அதுதான் அசோகமித்திரனின் கதைகளின் நிரந்தர அடையாளமும் கூட. தனக்குள்ளேயே சுருங்கியவன், பிராந்திய, சாதி, மத, மொழி அடையாளங்களுக்குள் சிலந்தி போன்று வலைபின்னுபவன் ஒருபோதும் ஒற்றன் ஆகச் சாத்தியமில்லை.

ஒற்றன் தேசம் கடப்பவன். இனம் கடப்பவன். ஒரு கட்டத்தில் தன்னையும் கடந்து பிறனாகக் கரைபவன். பெருநகரத்து ஒளியையும் இருட்டையும் உணவாக உண்டு செரிப்பவன். ஒரு கட்டத்தில் தன்னையே இழைத்து ஒரு வெறும் சாயையாக பெருங்கூட்டத்தில் கரைபவன். எனவே தான் அசோகமித்திரனை நான் ஒற்றன் என்கிறேன்.

'அழிவற்றது'

அசோகமித்திரனின் சமீபத்திய சிறுகதைத் தொகுப்பான அழிவற்றது தொகுப்பு அவரது மற்றைய தொகுப்புகளை விட நீதித்தன்மை கொண்டது. தமிழில் மரபாக நீதி என்பது செய்தி என்றே அர்த்தப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. அதே அர்த்தத்தில் தான் 'நீதி' என்ற வார்த்தையை நான் பயன்படுத்துகிறேன். 'அழிவற்றது' கதைத்தொகுப்பில் முதலில் கர்ணபரம்பரைக் கதை என்று தலைப்பிடப்பட்டு  மூன்று கதைகள் இடம்பெறுகின்றன. அதை நீதிக்கதைகள் என்று துல்லியமாகச் சுட்டமுடியும். ஒரு எழுத்தாளன் கிட்டத்தட்ட நாற்பது ஆண்டுகளுக்கு மேல் கதைகளைச் சொல்லிக்கொண்டே இருந்தபிறகும் அவனுக்குத் தீரவில்லை என்ற இடத்தில் ஒரு முரண்நகையாக இந்த நீதிக்கதைகளை எழுதிப்பார்க்கிறான். விதி மனிதனைச் சிறைபிடிக்கிறது. இதன்வழியாகவே விதியை, விதியை உருவாக்குபவனை மனிதன் சிறைப்பிடிக்கிறான். ஒருவகையில் மனிதனை உருவாக்கிய கடவுளையே சிறைபிடிக்கும் விளையாட்டை இந்தக் கதைகள் மூலம் அசோகமித்திரன் புரிகிறார். இத்தொகுப்பில் உள்ள அவரவர் தலையெழுத்து, பழங்கணக்கு, முக்தி, திருநீலகண்டர் கதைகளை அசோகமித்திரனது உலகநோக்கு குறித்து ஒரு சத்தமான அறிவிக்கை என்றே சொல்லவிடமுடியும்.

அசோகமித்திரனின் சிறந்த பத்துகதைகளைத் தொகுத்தால் அதில் அழிவற்றது சிறுகதையும் நிச்சயம் இடம்பிடிக்கும். ஒற்றன் நாவலின் நீட்சியாகவே இக்கதையும் இருக்கிறது. யாரும் யாரையும் கவனிக்காத, மற்றவரை அப்படி கூர்ந்து கவனித்தால் நாகரிகமற்றது என்று எண்ணும் அமெரிக்காவில் நடக்கும் கதை அது. யாருடனும் பேசாமல் யாரையும் பார்க்காத கோணத்தில் தெருவோர நாற்காலியில் தினசரி உட்கார்ந்திருக்கும் ஒருவரை கதைசொல்லி பார்க்கிறார். எழுத்தாளன் என்று தெரிகிறது. மேலே வேறு தகவல்கள் எதுவும் அந்த நபரிடமிருந்து கதைசொல்லியால் அறிந்துகொள்ள முடியவில்லை. அந்த ஊரின் நூலகத்துக்குப் போய் கேட்கிறார். ஒருகட்டத்தில் இலக்கிய எழுத்தாளராகத்தான் அந்த எக்ஸ் இருப்பார் என்று முடிவுக்கு வருகிறார். ஒரு நாள் அந்த எக்ஸ் இருக்கும் இடத்தைப் பார்த்தபோது அவன் அங்கே இல்லை. அவன் போட்டிருந்த கம்பளிக் கோட்டு, பழைய உடைகள் விற்கும் கடையில் சுத்தம் செய்யப்பட்டு விற்பனைக்கு வைக்கப்பட்டிருப்பதை கதைசொல்லி பார்க்கிறான்.

கடைப்பெண் பொருள் அழிவற்றது என்று சொல்கிறார். இந்த மனிதர் பொருளில்லையோ என்று கதைசொல்லி கேட்க அந்தப் பெண் உதட்டைப் பிதுக்குகிறாள். மனிதர் பொருளில்லையா? என்று கதைசொல்லிக் கேட்டிருந்தால் அதில் ஒரு 'உறுதிப்பாடு' தொனித்திருக்கும். 1500 வார்த்தைகள் கிட்டத்தட்ட இருக்கும் இக்கதையில் வாழ்வின் அர்த்தமின்மையும் நிச்சயமின்மையும் ததும்பும் கணத்தை இக்கதையின் முடிவில் அப்படி உறையவைக்கிறார் அசோகமித்திரன். அதே சமயத்தில் அந்த எக்சின் கம்பளிக் கோட்டு பொருள் அழிவற்றது என்று சொல்லியபடி ஆடிக்கொண்டே இருக்கிறது.

அசோகமித்திரனின் புலிக்கலைஞன் கதையும் அப்படிப்பட்டதே. புலிவேஷம் போடும் காதர் என்ற துணைநடிகர், வாய்ப்பு கேட்டு ஸ்டுடியோவுக்கு வருகிறார். இப்போதைக்கு வாய்ப்பு இல்லை என்று நிர்வாகி சொல்லியபிறகும் தனது திறனைக் காண்பிக்க காதர் கையில் கொண்டு வந்திருந்த பையிலிருந்து புலித்தலையை எடுத்து அந்த ஸ்டுடியோவின் பெரிய அறைக்குள்    புலியாக, நிஜப்புலியாக பாய்ந்து குதித்து அவதாரம் எடுக்கிறான். அந்தச் சிறுகதையில் காதரின் பசிதான் அவனை அந்த சாகசத்திற்கு தூண்டுகிறது. ஆனால் பசியிலிருந்து  வேஷப்புலியாக எழும்பும் காதருக்கு, பாய்ந்து புலியாகவே சொரூபம் காட்டும் அந்த உக்கிரசக்தியை  பொருள்கள் தொடர்ந்து விழுந்துகொண்டே இருக்கும் இந்த உலகத்தால் மட்டும்  ஒருபோதும் மனிதனுக்கு வழங்கவே முடியாது. அந்த உக்கிரம்தான், அந்த வேட்கைதான், அந்த தளராத உயிராசையைத்தான் அழிவற்றது என்று கதைகள் வழியாக புத்தம்புதிதாகச் சொல்லிக்கொண்டே இருக்கிறார் அசோகமித்திரன்.  ஒருவகையில் தன் கதைகள் மூலம் தன் சின்னஞ்சிறு பௌதீக உடலிலிருந்து அந்தரத்தில் பாய்ந்து புலியின் சொரூபத்தை தமிழ்ப் புனைவுவெளியில் காட்டிய கலைஞன் அசோகமித்திரன்.

புலிக்கலைஞன் கதையில் வரும் புலிமுகமூடி, நான் மேற்சொன்ன பரிதாபமான முகமூடிகளில் ஒன்று அல்ல.

(காலம், டிசம்பர் 2011 (அசோகமித்திரன் சிறப்பிதழ்) இதழில் வெளியான கட்டுரை)